ตอนที่ 338 หนังสือแต่งตั้งองค์รัชทายาท

ตอนที่ 338 หนังสือแต่งตั้งองค์รัชทายาท

แน่นอนว่าซูเฟยต้องอยู่ข้างลูกสะใภ้ตนเอง หากไม่ให้นางเข้าไป นั่นก็หมายความว่าไม่ให้เกียรตินาง นางไม่ยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด

"น้องลี่เฟย ตอนนี้ฮ่องเต้ทรงประชวรหนัก พวกเราควรจะรีบเข้าไปเข้าเฝ้าพระองค์ อย่าได้ถือสากับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เลย อีกทั้งงานอภิเษกของบุตรชายพี่และแม่นางผู้นี้ฮ่องเต้ก็ได้รับสั่งแล้ว หรือเจ้าจะคัดคำสั่งฮ่องเต้?"

แม้ว่านางจะพูดด้วยเสียงราบเรียบ แต่เห็นได้ชัดว่านางกำลังใช้อำนาจที่เหนือกว่ากดทับ

ตั้งแต่องค์ชายสองคอยดูแลจัดการเรื่องต่างๆของแคว้นแล้วนั้น ซูเฟยก็เชิดหน้าชูตาไม่เบา จึงควรทำดีกับนางเอาไว้

แต่เดิมจิ้นกุ้ยเฟยนั้นเป็นกลาง แต่เมื่อเห็นว่าบุตรชายทั้งสองของตนยังทรงพระเยาว์ จึงประจบนางมานานแล้ว เหลือเพียงลี่เฟย ที่ไม่อาจยอมลดตัวไปได้

ในเมื่อฮ่องเต้ก็ใกล้จะสวรรคตแล้ว ก็ไม่อาจที่จะเปลี่ยนแปลงความคิดใดๆได้ ลี่เฟยจึงไม่อยากที่จะทำเช่นนี้ต่อไป

ก่อนหน้านี้นั่นคอยแกร่งแย่งชิงดีกันมามากมาย แม้ว่าอยากจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบก็คงช้าเกินไป ดังนั้นนางจึงไม่อยากแสแสร้ง จึงคิดที่จะขวางพวกเขาจนถึงนาทีสุดท้าย

"แม้ว่าฮ่องเต้จะมีคำสั่งแล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อตราบใดที่ยังไม่ได้เข้าพิธีอภิเษกสมรส ตราบนั้นนางเองก็ยังไม่ได้เป็นพระชายา ตำหนักนี้เป็นตำหนักพักผ่อนของฮ่องเต้ ไม่อาจที่จะปล่อยให้ใครเข้าไปได้ง่ายๆไม่ใช่หรือ? หากทำให้ฮ่องเต้ทรงตกพระทัย ใครจะเป็นคนรับผิดชอบกันเล่า?"

ครู่เดียวหลิงจือก็กลายเป็น "ใคร" นี่มันเป็นการดูถูกกันชัดๆๆ

เป่ยจื่อหัวไม่อาจทนเห็นคนอื่นกลั่นแกล้งหญิงที่ตนรัก จึงรีบออกนอกหน้า

"หุบปาก ชายาในอนาคตของข้าใครห้ามดูถูกเด็ดขาด มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

เขาเป็นคนที่อ่อนน้อมมาโดยตลอด น้อยครั้งที่จะโมโห เมื่อเป็นเช่นนี้ ทุกคนจึงตกใจกับความโมโหของเขา

ลี่เฟยไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำให้นางขายหน้าต่อหน้าคนตั้งมากมาย อีกทั้งนางเองก็เป็นคนที่อาวุโสมากกว่า ตอนนี้เขายังไม่ได้เป็นองค์รัชทายาทเลยด้วยซ้ำ

"องค์ชายสองช่างยิ่งใหญ่นัก เพื่อหญิงเพียงคนเดียวกลับลืมมารยาทไปจนหมดเส้น ก็จริง ในเมื่อฮ่องเต้ได้มอบอำนาจให้เจ้าแล้ว เจ้าก็สามารถครองทั่วล้านี้ได้ พวกเราจะมีสิทธิมีเสียงได้อย่างไรกันเล่า?"

คำพูดนี้ของนางเห็นได้ชัดว่ากำลังบอกกับผู้อื่น ว่าองค์ชายสองนั้นพอมีอำนาจก็กลั่นแกล้งผู้อื่น ไม่สมควรที่จะได้เป็นผู้สืบทอด

เป่ยจื่อหัวมองนางด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดขึ้น “สิ่งที่ท่านพูดนั้นไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้ท่านพ่อทรงประชวรหนัก แล้วมอบอำนาจให้ข้าเป็นคนจัดการ หากท่านกล้าขัดคำสั่งของข้า ก็คล้ายกับว่าขัดคำสั่งของท่านพ่อ แม้ว่าท่านจะเป็นสนมของท่านพ่อข้าก็ไม่มีวันไว้หน้า"

สีหน้าของลี่เฟยนั้นแย่มาก แต่นางกลับไม่กล้าพูดสิ่งใดต่อ เพราะถึงอย่างไรอำนาจก็อยู่ในมือของเป่ยจื่อหัว หากเขาเรียกคนมาจับตัวนางไปนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด จึงทำได้เพียงเงียบ แล้วเดินตามทุกคนเข้าไปยังห้องบรรทม

หากแม้เพียงเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังไม่อาจจัดการได้ แล้วเขาจะมีความสามารถไปจัดการเรื่องใหญ่ของแคว้นได้อย่างไรกัน

หลังจากที่เดินเข้าไปยังห้องบรรทม ก็เห็นว่ามุ้งในห้องถูกปล่อยลงมา มีร่างหนึ่งนอนอยู่ด้านใน ด้วยหายใจที่รวยริน เห็นได้ชัดว่าอีกไม่นานก็คงไม่ไหวแล้ว

เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้ามา นางกำนัลที่ยืนเฝ้าด้านในห้องก็เปิดม่านสีเหลืองอออก จากนั้นพวกเขาก็เห็นคราบเลือดที่ติดอยู่บนผ้าห่ม

พระสนมต่างๆล้วนโผไปที่เตียงแล้วร้องไห้ องค์ชายสี่และองค์ชายห้ารวมถึงองค์หญิงฉางลื่อก็ร้องไห้เสียงดังเช่นเดียวกัน

เป่ยจื้อห้วพาหลิงจือไปที่ข้างเตียงแล้วคุกเข่า ลี่เฟยแม้ว่าจะโมโหแค่ไหนก็ไม่อาจนำเรื่องนี้ไปฟ้องกับฮ่องเต้ จึงทำได้เพียงหลีกทางให้พวกเขา

"ท่านพ่อ ลูกไม่กตัญญู ไม่อาจเจ็บป่วยแทนท่านได้ แต่ได้โปรดเห็นแก่ลูกและพี่น้องขอให้ท่านรักษาสุขภาพของตนเองให้ดีขึ้น！”