ตอนที่ 339 พระราชทานพิธีอภิเษกสมรสครั้งสุดท้าย

ตอนที่ 339 พระราชทานพิธีอภิเษกสมรสครั้งสุดท้าย

ตอนนี้ทุกคนล้วนดีใจกับองค์ชายสองที่ได้เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ และบางส่วนก็เป็นห่วงอาการของฮ่องเต้ แล้วจะมีใครที่เห็นเขาในตอนนี้?

เป่ยจื่อห้าวกำหมัดแน่น จากนั้นก็เดินไปข้างหน้า แล้วคุกเข่าลง พยายามที่จะควบคุมอารมณ์ของตนเองเอาไว้

ในเมื่อไม่มีใครเห็นค่าตน ทุกอย่างล้วนทุกกำหนดเอาไว้แล้ว เขาเองก็ไม่จำเป็นต้องพยายามทำสิ่งใด เพียงทำสิ่งที่ควรจะทำก็เท่านั้น

ในเวลานี้ ฮ่องเต้ก็อาเจียนเป็นเลือดอีกครั้ง แล้วเริ่มหมดสติ

แต่ว่า เขาก็ยังพยายามที่จะพูด "สิ่งที่ฝากฝัง" เพราะหากเขาไม่พูด ก็คงไม่มีโอกาสแล้ว

"ลูก หลังจากนี้ ลูกต้องเป็นฮ่องเต้ที่ดี อนาคตของหนานหชู่อยู่ในมือของเจ้าแล้ว สำหรับ เรื่องการแต่งงานระหว่างสี่แคว้นนั้น เจ้าต้องทำให้ดี อย่าให้ปวงชนต้องได้รับความเดือดร้อนจากสงคราม อีกทั้งอ๋องชิงผิงและเฟิงไท่ซือเอง พวกเขาล้วนเป็นกำลังที่ดีของเจ้า เจ้าต้องเห็นค่าของพวกเขา"

เป่ยจื่อหัวก้มหน้าแล้วพูดขึ้น “พะยะคะ ลูกจะจำคำสอนของท่านพ่อเอาไว้ จะทำให้แคว้นของเราดีขึ้น อยู่ห่างจากคนชั่ว ทำให้หนานชู่เจริญยิ่งๆขึ้นไป"

แววตาของฮ่องเต้นั้นช่างอ่อนโยน เวลานี้ เขาละสายตาจากเป่ยจื่อหัวแล้วหันไปทางสนมแต่ละคน

"หลังจากที่ข้าจากไป พวกเจ้าต้องสนับสนุนเขา อย่าคิดที่จะเปลี่ยนใจเป็นอื่น มิเช่นนั้นพวกคนร้ายจะเข้ามาทำลายเราง่าย"

"เพคะ พะยะคะ หม่อมฉัน(ลูก) จะจำคำสอนของฮ่องเต้" สนมและบุตรเล็กใหญ่ล้วนร้องไห้

อันที่จริง เขาเป็นฮ่องเต้ที่เต็มไปด้วยความสามารถ

"ข้าจะไปแล้ว พวกเจ้าอย่าได้เป็นทุกข์ เพราะข้า อีกไม่นานก็จะได้ไปพบกับฮองเฮาและองค์รัชทายาท พวกเราสามารถอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาได้แล้ว ข้าต้องขอโทษพวกเจ้าด้วย เพราะในใจของข้ามีเพียงนางผู้เดียว ซึ่งก็คือฮองเฮา แม้ว่านางจะตายไปแล้ว ใจของข้าก็จะยังอยู่ที่นาง พวกเจ้าจะว่าข้าก็ดี หรือเกลียดข้าก็ช่าง ล้วนเป็นสิ่งที่ควร"

ที่แท้ในใจของเขาก็รู้ดี ว่าเขานั้นติดข้างหญิงนางเหล่านี้มากเหลือเกิน

ตอนนั้นเขาให้สัญญากับฮองเฮาว่าจะมีเพียงนางไปชั่วชีวิต แต่หลังจากที่นางจากไปนั้น เขาไม่อาจที่จะทนความเจ็บปวดเหล่านั้น จึงได้เซาะหาหญิงสาวที่มีความงดงามหรือคล้ายคลึงกับฮองเฮามาแทน

แต่อย่างไรเสียของทดแทนพวกนี้ก็ยังเป็นเพียงตัวแทนเท่านั้น เขาสามารถมอบความมั่งคั่งร่ำรวยให้กับพวกนางได้ แม้ว่าพวกนางจะมีบุตรชายและบุตรสาวให้กับเขา แต่ก็ไม่มีใครที่จะมาอยู่ในใจของเขาแทนองค์รัชทายาทได้

หากองค์รัชทายาทยังอยู่ เขาก็คงไม่มีวันที่จะมอบอำนาจนี้ให้กับเป่ยจื่อหัว

แม้ว่าเขาจะคิดอย่างรอบคอบแล้ว จนทำให้ตอนนั้นมีปัญหากับตำหนักเฉินกั๋วกงและตระกูลจาง แต่สุดท้ายกลับเป็นคนทำให้บุตรชายของตนตาย นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่อาจให้อภัยตนเองได้ จึงทำให้ไม่สบายใจ และประชวรเช่นนี้

คนเราเมื่อใกล้ตาย คำพูดทกุอย่างล้วนมาจากใจเขารู้ดีว่าเขาผิดต่อสนมและลูกๆทุกคน เขาติดค้างทุกคนมากเกินไป นี่ถือว่าเป็นการที่เขาเปิดใจให้กับทุกคน

คนที่รักเขาจริงๆนั้น ไม่ว่าเขาจะทำสิ่งใดก็ยังคงซื่อสัตย์ต่อเขา มองดูแววตาของซูเฟยและเสียนเฟยที่แสนจะเจ็บปวดนั้น เขาจึงรู้ทันทีว่าพวกนางไม่เคยถือโทษโกรธเขา แต่ลี่เฟยแววตาของนางนั้นช่างเรียบเฉย ในใจของนาง ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าอำนาจ

การที่เขาไม่ได้มอบอำนาจให้กับบุตรชายของนาง ตอนนั้นนางก็หมดรักในตัวฮ่องเต้แล้ว

"ฮ่องเต้ ได้โปรดอย่าทิ้งหม่อมฉันไปเลยนะเพคะ" ซูเฟยและเสียนเฟยจับมือของเขาเอาไว้ ร้องไห้จนน้ำตาไหลไม่หยุด แต่ก็ไม่อาจที่จะยื้อชีวิตของเขาเอาไว้ได้

เป่ยจื่อหัวก็จับมือของหลิงจือเอาไว้แน่น ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่รู้จริงๆว่าควรจัดการกับความรู้สึกของตนเองอย่างไร

เขาไม่เพียงแต่ปวดใจที่ฮ่องเต้ใกล้จะลาโลกนี้ไป แต่ในใจก็เป็นกังวลหลังจากที่ฮ่องเต้จากไปนั้น คำสัญญาที่ตนมีไว้ให้กับหญิงที่รัก ก็ต้องรออย่างไม่มีกำหนด

เขาทั้งเสียใจและรู้สึกผิด ไม่อาจที่จะตัดสินใจได้

องค์รัชทายาทสวรรคตนั้น ภายในสามเดือนไม่อาจทำพิธีอภิเษกสมรสได้