ตอนที่ 340 มิตรภาพยิ่งใหญ่เหนือฟ้า

ตอนที่ 340 มิตรภาพยิ่งใหญ่เหนือฟ้า

ฮ่องเต้สวรรคต ทั้งแคว้นเศร้าโศก

องค์ชายสองเป่ยจื่อหัวขึ้นครองราชย์อย่างราบรื่น กลายเป็นฮ่องเต้คนใหม่ ก่อนที่ฮ่องเต้องค์เดิมจะสวรรคต ได้ให้เขาและหญิงคนรักอภิเษกสมรส และแต่งตั้งเป็นฮองเฮา

ชีวิตคนเรานั้นคือการเริ่มต้นใหม่ ไม่อาจที่เพราะความตายของใครแล้วจำต้องเปลี่ยน

การเปลี่ยนรุ่นนั้น ต้องดำเนินต่อไป

หลังจากที่จางยวี่โหร่วทราบข่าวนั้น ก็แปลกใจยิ่งนัก

ตอนแรกที่นางได้ข่าวว่าฮ่องเต้สวรรคต นางก็เสียใจแทนหลิงจือ ไม่รู้ว่านางจำต้องรอไปจนถึงเมื่อใด

แต่กลับไม่คิดว่าก่อนที่ฮ่องเต้จะสวรรคตนั้น ได้สนองความต้องการของบุตรชาย ให้พวกเขาได้ครองรักกัน นี่ถือเป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่งที่เขาได้ทำเอาไว้

แน่นอนว่าฮ่องเต้คนเดิมนั้น จางยวี่โหร่วไม่ได้มองเป็นคนดีอะไร เพราะในตอนแรกหลิงจือน่าสงสารยิ่งนัก แต่เขากลับบอกให้องค์รัชทายาทปิดเรื่องนี้ อีกทั้งยังใช้ให้ตระกูลเฉินมาทำร้ายตระกูลจางของนาง ถือเป็นเรื่องที่แย่ยิ่งนัก

เรื่องนี้ ทำให้นางเปลี่ยนความคิด

อย่างไรก็ตามเขาก็สวรรคตแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องในอดีตอีก

นางอยากที่จะอวยพรให้มิตรสหายของตน แต่ฮ่องเต้พึ่งสวรรคต เรื่องงานพระศพอีกมากมายต้องจัดการ

อย่างเช่นต้องเชิญคนมายังหนักเพื่อสวดให้ฮ่องเต้ จากนั้นก็ยังต้องเอาร่างของเขาไปยังสุสานเชื้อพระวงค์ หลิงจือต้องสวดมนต์ข้ามวันข้ามคืนกับเป่ยจื่อหัว ก่อนวันที่ฝังนั้นต้องเผาพระที่นั่ง ถือจะเป็นการเสร็จพิธี

นอกจากนี้ เขายังต้องเป็นผู้นำคนมากมายให้การร่วมไว้อาลัย หลิงจือเองก็ต้องอยู่ข้างเขา

สามวันหลังจากนั้น ในที่สุดฮ่องเต้คนก่อนหน้าก็ฝังลงสุสานเชื้อพระวงค์ จางยวี่โหร่วคิดว่าจะไปพบหลิงจือ แต่ไม่คิดเลยว่านางกลับเป็นคนมาหานางเสียก่อนแล้ว

วันนี้ นางกลายเป็นฮองเฮาที่สูงส่ง คนตระกูลจางไม่ว่าน้อยใหญ่เมื่อเห็นนางต่างก็ต้องคุกเข่าทำความเคารพ

หลิงจือเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงรีบพยุงตัวพวกเขาขึ้น แต่คนที่คุกเข่าให้นางมีมากถึงเพียงนี้ นางเองก็ช่วยพยุงได้ไม่หมด

จางยวี่โหร่วเมื่อพบนาง ก็ทำความเคารพนางเช่นเดียวกัน

"ยวี่โหร่ว เหตุใดเจ้าก็ ตอนนี้ข้ายังไม่ได้เป็นฮองเฮา พวกเจ้าไม่ต้องทำเช่นนี้！”

จางยวี่โหร่วยิ้มแล้วพูดขึ้น “เจ้าอภิเษกกับฮ่องเต้แล้ว เจ้าเป็นแม่ของแผ่นดินเป็นฮองเฮา พวกเราจำเป็นต้องเคารพเจ้า"

"ยังไม่ได้มีการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ แม้ว่าข้าได้เป็นแล้วก็ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ อีกอย่างเจ้าคือมิตรสหายที่ดีที่สุดของข้า ข้าไม่อยากให้ฐานันดรศักดิ์ทำให้เราต้องแตกต่างกัน เรายังคงเป็นเหมือนเช่นเคย"

หลิงจือไม่วางมาดแม้แต่น้อย นางเป็นหญิงสาวที่ดุจน้ำ

เพราะมีเพียงน้ำเท่านั้น ที่จะสามารถดีต่อทุกคน นางและเป่ยจื่อหัวนั้นเป็นคู่กิ่งทองใบหยก และนางเองก็ควรค่าแก่การเป็นฮองเฮา

"จริงด้วย พวกเราคือมิตรสหายกัน แต่อย่างไรมารยาทก็ไม่ควรผิดเพี้ยนไป สิ่งที่ควรทำย่อมต้องทำ มิเช่นนั้นจะถูกผู้อื่นว่าเอาได้ ขอเพียงใจเรารู้ก็เพียงพอแลว้"

หลิงจืออดไม่ได้ที่จะทำปากจู๋ “เป็นฮองเฮาช่างวุ่นวาย ไม่เป็นเสียยังดีกว่า"

เมื่อนางพูดจบ ก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของใครบางคนดังขึ้น “เจ้าถูกลิขิตให้เป็นฮองเฮาของข้า ชีวิตนี้เจ้าหนี้ไม่พ้นหรอก"

นางที่พึ่งมา เขาอีกคนก็มาแล้ว พวกเขาตระกูลจางนี้นับเป็นเกียรติยิ่งนัก

ทุกคนคุกเข่าและทำความเคารพ พร้อมทั้งพูดคำว่าฮ่องเต้หมื่นปี หมื่นหมื่นปี