ตอนที่ 341 ยอมทุกอย่าง

ตอนที่ 341 ยอมทุกอย่าง

ค่ำคืนนี้ผ่านไปด้วยความเงียบสงบ ห้องหนึ่งภายในตำหนักไท่ซือยังคงมีไฟส่องสว่าง ไม่มอดดับ

นี่ไม่รู้ว่าเป็นการถอนหายใจครั้งที่เท่าใดของยวี่โหร่วในค่ำคืนนี้แล้ว

ในที่สุดหลิงจือก็ได้ในสิ่งที่นางหวัง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ควรยินดี แม้แต่ตอนกินมื้อเย็นนั้น นางยังดื่มสุราสองแก้วเพื่ออวยพรให้พวกนาง

แต่หลังจากที่กลับมานั้น ในใจของนางกลับรู้สึกหวั่นใจ ไม่อาจที่จะนอนหลับลงไปได้

ซึ่งตามจริงนั้น ตั้งแต่ที่นางออกมาจากตำหนักอ๋องชิงผิง นางก็ไม่มีคืนใดที่หลับสบาย

หลายวันที่ผ่านมานี้ ฝ่ายนั้นเงียบจนไม่มีข่าวคราวแม้แต่น้อย

แม้ว่าจางยวี่โหร่วจะพยายามที่จะไม่คิดถึงคนคนนั้น นางพยายามจะทำทุกอย่างเพื่อให้ลืมเขา แต่ทุกคนที่นางอยู่คนเดียวนั้น นางก็จะรู้สึกปวดที่หัวใจ ราวกับมีคลื่นลมแรงกำลังซัดอยู่ด้านใน

คิดดูแล้วตอนนี้พี่จื่อหัวได้เป็นฮ่องเต้ ทางด้านเป่ยจื่อห้าวและมู่โหรงจิ๋วคงอยู่ไม่เป็นสุขแน่

ช่วงเวลาต่อจากนี้เป็นช่วงเวลาเป็นเวลาตาย ถึงเวลานั้นไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นใดกันแน่

เมื่อคิดถึงจุดนี้ จางยวี่โหร่วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอีกครั้ง แล้วผลิกตัว ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่นางคิดเอาไว้หรือไม่ ถึงเวลานั้นนางได้ล้างแค้น แล้วชีวิตต่อจากนั้นของนางจะมีความหมายใด?

ทันใดนั้นเอง เทียนบนหัวเตียงก็ดับลง ทั้งห้องตกอยู่ในความมืด

จางยวี่โหร่วหวาดกลัว สิ่งแรกที่นางคิดคือคนร้ายบุกเข้ามาอีกแล้ว

นางรีบลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปทุกด้าน แต่ภายในห้องมืดจนยื่นมือออกไปก็ยังไม่เห็นนิ้วมือของตนเองเลย นางมองไม่เห็นสิ่งใดแม้แต่น้อย

เวลานั้นเอง จู่ๆก็มีมือมาจับที่หัวไหล่ของนาง จางยวี่โหร่วสั่นไปทั้งตัว

นางรีบคว้ามือนั้นเอาไว้ด้วยความเร็วเท่าที่จะทำได้ จากนั้นก็กัดลงไป

ตอนนี้นางไม่อาจไตร่ตรองสิ่งใด จึงกัดลงไปอย่างเต็มแรง

นางถูกคนร้ายเมื่อคราวที่แล้วทำให้หวาดกลัวมาก จึงกัดอย่างไร้ซึ่งความปรานี ได้กลิ่นคาวเลือดในปาก

คนผู้นั้นคงไม่คิดว่านางจะทำเช่นนี้ จึงโดนนางกัดเข้าให้อย่างจัง ปวดจนเขาต้องร้องเสียงหลง

"ข้าจะตีเจ้าให้ตายเจ้าคนชั่ว！” จางยวี่โหร่วหยิบไม้ใต้หมอนออกมาหวังจะทุบตีคนร้าย หลังจากเรื่องเมื่อคราวที่แล้ว นางก็ห่วงความปลอดภัยของตนเองมาก ทำให้ในห้องมีอาวุธที่ใช้ป้องกันตัวซุกซ่อนเต็มไปหมด ไม่คิดเลยว่าจะได้ใช้ในเวลาที่รวดเร็วเช่นนี้

แน่นอนว่าคนร้ายนั้นคงไม่ถูกนางทุบตีเป็นคราที่สอง จึงรีบคว้ามือของนางเอาไว้ จากนั้นไม้ที่นางถือก็ตกลงสู่พื้น

"หวง " จางยวี่โหร่วที่กำลังจะร้องขอความช่วยเหลือ กลับถูกเขาปิดปากเอาไว้

ด้านหลังของนาง ถูกร่างอุ่นขยับเข้าใกล้ ใกล้จนนางได้ยินเสียง

"คนใจร้าย กว่าข้าจะได้มาพบเจ้าช่างยากเย็นนัก เจ้ากลับต้อนรับข้าเช่นนี้? แต่ว่า เจ้าก็รวดเร็วใช้ได้ เพียงแต่คราวหน้าข้าอยากให้เจ้าลองมองให้แน่ใจว่าเป็นใคร อย่าทำร้ายคนกันเอง"

เขา เชียนแย่ซิ้ว！！！

จางยวี่โหร่วพึ่งรู้ตัว เพราะเสียงของเขานั้นทำให้ไม่อาจลืมเลือนได้ เช่นเดียวกับใบหน้าที่หล่อเหลานั้น

เมื่อรู้ว่าเป็นเขาไม่ใช่คนร้ายที่ต้องการเอาชีวิตของนาง จางยวี่โหร่วเองก็วางใจ จากนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นได้

คนกันเอง ใครคือคนกันเองของเขา