ตอนที่ 342 การกระทำเล็กน้อยดีต่อความรู้สึกการกระทำใหญ่ทำร้ายตน

ตอนที่ 342 การกระทำเล็กน้อยดีต่อความรู้สึกการกระทำใหญ่ทำร้ายตน

สำหรับคนเช่นนี้ ไม่อาจที่จะพูดคำใดได้ จางยวี่โหร่วไม่ควรที่จะเสียเวลาพูดกับเขา ควรจะเห็นเขาเป็นคนร้าย

ไม่ เขายังจัดการยากมากเสียกว่าคนร้าย แม้ว่านางจะเรียกหวงเย่มาก็ไร้ประโยชน์ หวงเย่ไม่เพียงแต่ไม่ช่วยนาง แต่คงต้องช่วยเขากลั่นแกล้งนางแน่ พวกเขาเป็นพวกเดียวกัน

หากหวงเย่ได้ยินคงเสียใจมาก เขาโดนต่อว่าทั้งที่ยังไม่ได้ทำสิ่งใด

"เชียนแย่ซิ้ว！" จางยวี่โหร่วร้องเรียกชื่อเขา เขาช่างทำเกินไปเหลือเกิน

หากไม่ใช่เพราะเขาเคยช่วยชีวิตนางเอาไว้ เขามีบุญคุณกับนาง นางคงต้องเกลียดเขามากแน่ๆ เกลียดจนไม่แม้แต่จะมองหน้า

นางไม่ต้องการให้ภาพลักษณ์ดีๆที่มีต่อเขาต้องเสียไปเช่นนี้ จึงบอกกับเขาเสียงเรียบ

"ไม่ต้องตะโกนเสียงดังหรอก ข้าได้ยิน" เขาพูดเสียงกรุ้มกริ่มแล้วมองต่ำลงมา จากนั้นก็ขมวดคิ้วแล้วมองนาง "เจ้าลืมไปแล้วหรือว่ารับปากสิ่งใดกับข้า?"

"หม่อมฉันไม่ได้ลืม！” จางยวี่โหร่วพูดเสียงดัง "เพียงแต่ตอนนี้ ระหว่างเรายังเป็นเพียงคนแปลกหน้า หม่อมฉันต้องการให้เราเริ่มจากการเป็นมิตรสหาย จากนั้นก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามที่ควรจะเป็น แต่ท่านกลับทำลายความอดทนของหม่อมฉัน"

นางต้องการบอกกับเขาให้ชัดเจน ว่านางไม่อาจทนพฤติกรรมเช่นนี้ของเขาได้ ระหว่างที่พวกเขายังไม่ได้เป็นอะไรกันจริงจัง นางไม่ยอมให้เขาทำเช่นนี้กับนางแน่

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ยอม หรือเพราะว่าไม่มีความอดทนนั้น

กว่าจะได้มาอยู่ข้างกายนางนั้นไม่ง่ายเลย และทำให้นางรู้ว่ายังมีเขา แต่ถึงเวลานี้นางยังคงบอกให้เริ่มจากการเป็นเพียงมิตรสหาย นี่กำลังพูดเล่นงั้นหรือ?

ใบหน้าหล่อเหลานั้นเริ่มหงุดหงิด เห็นได้ชัดว่าเขาอารมณ์ไม่ดีมาก

"เจ้ารู้หรือไม่ ว่าสิ่งที่เจ้าพูดกับข้ามากที่สุดคือคำว่าอะไร ก็คือคำว่าอย่าแตะเนื้อต้องตัวข้า ออกห่างจากข้า กว่าที่ข้าจะได้พบหน้าเจ้า แม้ว่ามีงานมากมายรอข้าอยู่ข้าก็หาเวลามาพบเจ้า แต่สิ่งที่เจ้าทำนั้น เจ้าอย่าเกินไปเลย！”

เขาไม่ได้บอกว่าจะทำสิ่งใดกับนางเสียหน่อย เพียงอยากที่จะกอดนางก็เท่านั้น อยากที่จะใกล้ชิดสนิทสนมกับนาง แต่ดูนางสิ กลับมองเขาเยี่ยงงูพิษ แล้วเขาจะอารมณ์ดีได้อย่างไรเล่า?"

"แล้วอย่างไรเล่า หม่อมฉันไม่ได้บังคับให้ท่านมา ท่านมาของท่านเอง หากท่านชอบพอหม่อมฉันจริงๆ ท่านก็ควรที่จะเตรียมใจเอาไว้"

จางยวี่โหร่วเองก็โมโหจึงพูดตรงๆออกไป ไม่กลัวว่าคำพูดของตนอาจทำร้ายจิตใจของเขา

นางเองยังอดสงสารตัวเองไม่ได้ ที่จู่ๆเขาก็โผล่มาทำให้นางตกใจ จากนั้นยังจะบังคับให้ตนยอมรับในสิ่งที่เขาต้องการ ควรแล้วหรือ? เขาเห็นนางเป็นอะไร

"เจ้าพูดว่าอย่างไร ความหมายของเจ้าคือข้าเป็นคนผิดเอง ที่ข้ายอมทุ่มทีให้เจ้าทุกอย่างนั้น แต่ในสายตาของเจ้ากลับรู้สึกว่าข้าเป็นตัวตลกงั้นหรือ?"

จางยวี่โหร่วรู้สึกปวดใจ แล้วรีบส่ายหน้า “หม่อมฉันไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น"

แม้ว่านางจะไม่ชอบที่เขาทำเช่นนี้ แต่นางก็ซึ้งใจในสิ่งที่เขาทุ่มเทให้กับนาง นางไม่ได้เป็นคนไร้หัวใจเช่นนั้น

"เพื่อที่จะได้พบหน้าเจ้า ข้าต้องขี่ม้ามาจากทางไกลอย่างไม่หยุดพัก ถึงขั้นสามวันสามคืนไม่ได้พักสายตา จนได้พบกับเจ้า แต่เจ้ากลับทำเช่นนี้กับข้า จางยวี่โหร่ว เจ้ารู้สึกว่าความรักของข้านั้นไร้ค่าใช่หรือไม่ เจ้าจึงไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา?"

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น จางยวี๋โหร่วเองก็รู้สึกว่าตนติดค้างเขามากขึ้น

นี่ นางไม่ควรที่จะใจร้ายกับเขา เพียงแต่

ขณะที่จางยวี่โหร่วกำลังสับสนนั้น เขาก็พูดขึ้นมาอีกว่า “เพื่อเจ้าแล้วข้ายอมทำทุกอย่าง แต่แม้แต่การชายตามองจากเจ้าข้ายังไม่เคยได้รับ จางยวี่โหร่ว เจ้ายังมีหัวใจหรือไม่? ข้าต้องทำอย่างไร เจ้าถึงจะเห็นข้าในสายตา เจ้าบอกมาเถอะ！”

"หม่อมฉัน " เมื่อถูกเขาถามเช่นนี้ จางยวี่โหร่วเองก็พูดไม่ออก นางรู้สึกผิดยิ่งนัก