ตอนที่ 343 การลองใช้แผนเจ็บตัว

ตอนที่ 343 การลองใช้แผนเจ็บตัว

"คนสารเลว อื้ม เหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้กับหม่อมฉัน? หรือว่าสำหรับท่านแล้ว การขืนใจเรียกว่าความรัก? นี่มันไม่ใช่รัก นี่เป็นเพียงความเสน่หาก็เท่านั้น หม่อมฉันเกลียดท่าน！” จางยวี่โหร่วพูดออกมาด้วยความเจ็บปวด

นางไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้มาก่อน แม้ว่าตอนที่เลิกรากับหันยี่ฉี นางเองก็ยังแอบไปร้องไห้คนเดียวได้

แต่การที่ปล่อยอารมณ์ตนเองออกมาเช่นนี้ นับเป็นครั้งแรก

นางเองก็เป็นคน เหตุใดเขาจึงไม่นึกถึงความรู้สึกของนาง

น้ำตาของนางดับไฟในตัวของเขา เมื่อเห็นว่านางร้องไห้ดุจเด็กน้อย เขาเองก็รู้สึกผิด

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นนางเป็นเช่นนี้！

ก่อนหน้านี้นางมักจะด่าเขา ต่อว่าเขา หรือไม่ก็เพียงไม่พูดคุยกับเขาก็เท่านั้น แต่ครั้งนี้นางกลับร้องไห้ออกมาดุจน้ำที่ไหลไม่หยุด อีกทั้งยังสะอึกสะอื้น ทำให้เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง อีกทั้งไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร

"อย่าร้องไห้เลย คนที่ควรปวดใจคือข้าถึงจะถูก เจ้าร้องไห้อะไร?"

"หือ " จางยวี่โหร่วยิ่งร้องไห้ดังกว่าเดิม เสียงร้องไห้ของนางทำให้เขาปวดใจนัก ดังก้องอยู่ในหูของเขา

วันนี้เขาพึ่งได้รู้สิ่งใหม่ ซึ่งสิ่งนี้ทำให้เขาปวดใจยิ่งนัก

"พอได้แล้ว ข้ายังไม่ได้ทำสิ่งใดกับเจ้าเลย?" เขาลุกขึ้น จากนั้นก็สวมอาภรณ์ให้กับนาง

มองดูนางที่ตอนนี้ผมยุ่งเหยิง ร้องไห้เป็นสายน้ำ มองดูแล้วช่างน่าสงสารยิ่งนัก ยิ่งมองดูเรือนร่างของนางที่อาภรณ์ไม่เรียบร้อย ก็ยิ่งทำให้เขาเกือบจะควบคุมตนเองไม่ได้อีกครั้ง

หากได้ยินเสียงร้องไห้ของนางแล้วเขายังทำกับนางได้ลงคอ นางก็คงไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่ดุร้าย

"หือ คนสารเลว สารเลว！”จางยวี่โหร่วทั้งร้องไห้ทั้งเอาหมัดเล็กๆของตีที่เขา ทำให้เขารู้สึกผิดยิ่งนัก

"พอได้แล้ว ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ควรทำให้เจ้าตกใจเช่นนี้ แต่เจ้าทำให้ข้าโมโหยิ่งนัก เย็นชากับข้าทุกครั้งไม่เคยที่จะห่วงใยข้า จนทำให้ข้าไม่อาจควบคุมตนเองได้ อันที่จริงข้าเพียงอยากมาดูเจ้าก็เท่านั้น เพราะข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน"

ยิ่งมองดูนางร้องไห้ เขาก็ยิ่งทำได้เพียงปลอบโยน อีกทั้งยังพูดคำในใจของตนเองออกมา

นอกจากนางแล้ว ใครกันที่จะสามารถทำเช่นนี้กับเขา

จางยวี่โหร่วไม่สนใจเขา แล้วร้องไห้ต่อ ราวกับว่าเอาน้ำตาที่มีทั้งชีวิตมาใช้ในวันนี้

เวลาผู้หญิงโมโหนั้น เป็นเรื่องที่น่ากลัวจริงๆ

ทั้งที่ในตอนแรกเขาเพียงต้องการที่จะค่อยๆเดินเข้าไปยังหัวใจของนาง แต่เพราะเรื่องนี้ทุกอย่างก็ไปที่จุดเริ่มต้นอีกแล้วไม่ใช่หรือ? เขาทั้งโทษตนเองและรู้สึกปวดหัว ทั้งที่รู้ว่านางเป็นคนที่ยอมไม้อ่อนไม่ยอมไม้แข็ง แต่กลับทำเช่นนั้นกับนาง ตอนนี้คนที่ทุกข์ใจก็คือตนเอง

สุดท้าย เขาเหลือเพียงวิธีสุดท้ายเท่านั้น ซึ่งก็คือการลองใช้แผนเจ็บตัว！

เขาขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้น “ข้าผิดไปแล้ว หลังจากนี้ข้าจะไม่ทำเช่นนี้กับเจ้าอีก หากเพียงเจ้ายอมหยุดร้องไห้ ข้ายอมให้เจ้าทำทุกอย่าง！”

จางยวี่โหร่วเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็ไม่พูดสิ่งใดแล้วดึงมือเขาไป จากนั้นก็กัดอย่างแรง

นางไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้นางรู้สึกเสียใจและทุกข์ใจมาก ไม่ว่าเขาจะรู้สึกผิดเพียงใด ก็สมควรที่จะถูกนางลงโทษ

สมแล้วที่เกิดปีจอ กัดได้แรงมาก