ตอนที่ 344 ไม่มายุ่งเกี่ยวจะถือว่าเป็นเรื่องที่น่าขอบคุณ

ตอนที่ 344 ไม่มายุ่งเกี่ยวจะถือว่าเป็นเรื่องที่น่าขอบคุณ

“ขอโทษ ข้าทำให้เจ้าต้องเสียใจใช่หรือไม่? “ ได้ยินหวงเย่บอกว่า วันนี้เจ้าได้กลายเป็นเพื่อนสนิทของคนที่กำลังจะเป็นฮองเฮาและว่าที่สามีของนางได้มาดูเจ้า ข้าคิดว่าถ้าเจ้าได้เห็นพวกเขา ในใจของเจ้าก็คงจะรู้สึกโดดเดี่ยวและเสียใจน่าดู ก่อนที่จะมาหาเจ้า ข้าอยากจะมาอยู่กับเจ้าเพื่อทำให้เจ้ารู้สึกมีความสุข แต่ข้ากลับทำทุกอย่างให้พังไปหมด”

เห้อ……ทำไมทุกครั้งที่เจอนาง สติของเขาทั้งหมดถึงได้หายไปเยี่ยงนี้ และทำในสิ่งที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

แต่พอได้สงบสติลง เขากลับรู้สึกเสียใจมากๆ เสียใจจนอยากจะให้มียาแก้เสียใจเพื่อที่จะได้ทุกอย่างหวนกลับอีกครั้ง

จางยวี่หยุดชะงักไป และมองเขาด้วยความคาดไม่ถึง

เขารู้ได้เยี่ยงไรว่านางเสียใจ? อีกอย่างเขารีบมาหานางก็แค่อยากจะมาอยู่เคียงข้างนั้นหรือ?

วันนี้พอเขาปรากฎตัวอย่างกะทันหัน ทำให้นางตกใจจนไม่ได้พูดจาดีๆกับเขา จึงทำให้ทั้งสองถกเถียงกัน จากนั้นก็กลายเป็นสภาพนี้

พอพูดถึง นางก็ไม่ใช่ว่าไม่ต้องรับผิดชอบใดๆ

แต่ถึงจะเป็นเยี่ยงนี้ เขาก็ไม่ควรทำอะไรที่ถ่วงเกินนาง

ทันใดนั้นจางยวี่โหร่วอ่อนโยนขึ้นเยอะ และไม่ได้โกรธเขาอีก

“การปรากฎตัวอย่างกะทันหันของเจ้าทำให้ข้าดีใจไม่ขึ้น อีกอย่างข้ายังต้องเสียสละเลือดของข้า ถ้าเจ้ายังจะปรากฎตัวเยี่ยงนี้ ก็ทำให้ข้าตกใจจนตายเถอะ”

แล้วพอกวาดสายตาไปมองมือที่บาดเจ็บของเขา จางยวี่โหร่วก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที

จริงๆคนที่โชคร้ายที่สุดก็น่าจะเป็นเขา เขายังได้รับบาดเจ็บ อีกอย่างเป็นมือขวาอีก

วิชาการต่อสู้เก่งกาจเยี่ยงนี้ จะอย่างไรก็ตามก็คงต้องใช้ดาบบ่อยๆ ถ้าเกิดเขาเจอกับความอันตราย และถูกคนอื่นโจมตี แม้กระทั่งดาบเขายังยกไม่ขึ้นจะทำเยี่ยงไร? ถึงเวลานั้นมันก็คงอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของนาง

เพราะว่าเมื่อครู่พึ่งจะทายาให้เขา และม้วนแขนเสื้อของเขาขึ้น ตอนนี้ จางยวี่โหร่วมองไปยังแขนของเขา พอเห็นรอยแผลที่จางๆของเขาและรอยกัดของฟันสองที่ ทำให้นางรู้สึกกังวลในใจขึ้นมาทันที

จะอย่างไรก็ตามนางไม่มีทางแผลเป็นนั้นเด็ดขาด ตอนนั้นเขาถูกงูกัดเพราะว่าช่วยตนเอง และพิษของงูก็เต็มร่างกายเขา เกือบจะทำให้ตนเองต้องเสี่ยงตาย และสูบเลือดออกมาเกือบครึ่งตัวจึงจะทำให้เขาฟื้นคืนชีพอีกครั้ง

ร่องรอยที่ทิ้งไว้เยี่ยงนี้เป็นการจารึกการเสียสละที่เขามีให้นาง แต่เมื่อครู่นางกลับ……

พอนึกถึงเยี่ยงนี้ จางยวี่โหร่วก็ยิ่งโกรธไม่ได้ นางจึงถอนหายใจอย่างทนไม่ได้ พระคุณที่เขาช่วยชีวิตนาง ถ้ามันสามารถแลกมาซึ่งการคบหากันดีๆ นางคิดว่านางก็คงจะดีกับเขามากๆ

พอเห็นแววตาอันน่าสงสารของเขา ทำให้นางแพ้ใจจริงๆ

“พอเถอะ เรื่องวันนี้ที่เกิดขึ้นก็ได้มันหยุดอยู่เพียงเท่านี้ ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกัน แค่ว่า… ข้าไม่หวังว่าจะมีครั้งต่อไปอีก เจ้าสามารถชอบข้าได้ แต่อย่าใช้วิธีเยี่ยงนี้มาทำให้ข้าตัดใจจากเจ้า ไม่เช่นนั้นข้าจะเกลียดเจ้าอย่างทนไม่ได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่?”

นี่ถือว่านางกำลังสอนเขาจีบนางหรือไม่?

ไม่ อย่างน้อยอยู่ที่นางไม่ถือว่าเป็นเยี่ยงนั้น แค่นางไม่อยากให้เขาต้องล้ำเส้น

เรื่องมันเกี่ยวข้องกับความบริสุทธิ์ของนาง นางจะไม่ให้ความสำคัญได้อย่างไร นางไม่ได้เพื่อตนเอง แต่คิดเผื่อเขาด้วย！

……