ตอนที่ 345 ของที่แย่งชิงว่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

ตอนที่ 345 ของที่แย่งชิงว่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

คืนที่่ฮ่องเต้เสียไป เป่ยจื่อห้าวก็รู้สึกทนไม่ไหวเป็นธรรมดา

เขาได้แอบเตรียมตัวไว้แล้ว แต่จะหาโอกาสที่เหมาะสม

ถึงเพลานั้น มู่โหรงจิ๋วต้องช่วยเขาอยู่ข้างๆอยู่แน่นอน หนานหชู่กำลังจะตกอยู่ในอันตราย

แต่ว่า นี่เป็นแค่ความคิดชั่วร้ายของเป่ยจื่อห้าวเพียงผู้เดียวนั้นหรือ?

ตอนนี้ ในตำหนักของหลี่เฟยเต็มไปด้วยบรรยากาศที่หม่นหมอง

โดยเฉพาะหลี่เฟย ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกนางว่าหลี่ไท้เฟย

ถึงแม้ทั้งหมดของนางจะสวมใส่ชุดขาว หัวจะโพกผ้าขาวไว้ แต่สีหน้าของนางไม่ได้มีความโศกเศร้าใดๆ กลับเต็มไปด้วยความเบิกบาน

ทันใดนั้นนางก็ได้ตบโต๊ะอย่างแรง จากนั้นก็กัดฟันพูดขึ้น “สูเฟยนางผู้หญิงชาติชั่ว กลัวสั่งให้ข้าไปถวายบังคมทุกเช้า เพื่ออะไร นางเห็นตนเป็นตัวอะไร?”

เป่ยจื่อห้าวจิบชาไปหนึ่งคำ แล้วพูดขึ้นอย่างไม่สนใจ “จะอย่างไรก็ตามตอนนี้เจ้ากับนางไม่ได้เท่าเทียมกันอีกต่อไป ตอนนี้นางเป็นถึงฮองเฮาและเจ้าก็เป็นแค่พระชายาของฮ่องเต้คนก่อน นั้นก็เป็นเรื่องที่สมควรทำ”

“นางทำเยี่ยงนี้ได้อย่างไร ก่อนหน้านี้นางเป็นมีศักดิ์สูง แค่ในพริบตา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้นางรู้สึกน่าขบขันมาก ไม่ ข้ารู้สึกไม่พอใจ！”

เช่นนั้น เจ้าไม่พอใจเป็นเรื่องธรรมดา พวกนางสามารถครองตำแหน่งได้อย่างราบรื่น ถึงแม้เจ้าจะไม่พอใจ ก็พูดอะไรออกมาไม่ได้

ตอนที่ยังสาว พวกนางกลัวแต่จะให้ฮ่องเต้โปรดปราน พอหลังจากที่ฮ่องเต้ไม่มีพวกนางในใจ กลับกลายเป็นแข่งพระโอรสของตนกันแทน

นี่เป็นช่วงเวลาที่แสนลำบากอีกครั้ง แย่งชิงกันมีเกือบครึ่งชีวิต สุดท้ายนางแพ้ไป นางจะยอมรับได้เยี่ยงไร?

“เสด็จแม่ใจเย็นก่อน ให้พวกเขาได้ใจก่อน ต้องรู้ว่าใครจะหัวเราะได้ถึงสุดท้าย คนนั้นก็จะเป็นผู้ชนะ ถึงเวลาพวกเขาก็คงได้แต่มองความร่ำรวยมั่งมีของตนเองได้ถูกแย่งไป รอให้ถึงตอนนั้นไม่ดีกว่าหรือ อีกอย่างพอถึงเวลา ฐานะที่แตกต่างกันจะไม่เพียงเท่านี้ ทุกอย่างที่นางมีจะเป็นของเจ้า และนางจะไม่เหลืออะไรเลย”

ใช่ นี่คือแผนการของพวกเขา หลี่เฟยได้เพียงระงับความเครียดของตนเองไว้ก่อน

“ลูก จะดีที่แม่มีลูก ไม่เช่นนั้นท่านแม่คงไม่มีทางเดินข้างหน้าจริงๆ แผนครั้งนี้ต้องสำเร็จ ท่านแม่จะรอดูสองแม่ลูกสูเฟยได้น้อมก้มกราบเหมือนหมากระดิกหางขอให้ท่านแม่อภัยให้”

รอให้ถึงวันนั้น นางได้แต่อดทนรอไปอีกสักพักจะอย่างไรไป

แต่ว่าพอนึกถึงวันต่อๆไปของทุกวันนางก็ไปถวายบังคมให้กับนางทุกเช้า นางก็ยิ่งรู้สึกโกรธ และรอให้ถึงวันนั้นเร็วๆ

“ท่านแม่วางใจเถอะขอรับ สามหลังที่จะมาถึง จะเป็นวันดี วันที่ท่านพี่จะแต่งตั้งฮองเฮา และจะเชิญชวนเหล่าขุนนางทั้งหมดมาร่วมงาน ถึงเวลาทั้งราชสำนักจะเต็มไปด้วยความยื่นชมยินดี ถ้าพวกข้าใช้วันนั้น ในการจับกุมพวกเขาทั้งหมด แต่บังคับให้ท่านพี่ลงจากการครองบัลลังก์ และเอาตราประทับหยกให้ข้า เยี่ยงนี้ หนานหชู่ก็จะตกอยู่ในมือของพวกข้าใช่หรือไม่?” เป่ยจื่อห้าวทำน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

พอหลี่ไท้เฟยได้ยินเยี่ยงนี้ สายตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้น

“เจ้าเตรียมตัวแล้วหรือ เจ้าแน่ใจว่าทุกอย่างต้องสำเร็จแล้วหรือ? ฝั่งแคว้นเย่และแคว้นเชียว พวกเขายอมร่วมมือกับเจ้าหรือ คงจะไม่เกิดข้อผิดพลาดอะไรใช่หรือไม่?”

“เหอะ… สำหรับพวกเข้าแล้ว แค่สามารถให้ผลประโยชน์ที่พอสมควร พวกเขาก็ต้องช่วยพวกข้าเป็นเยี่ยงธรรมดา อีกอย่างพวกเขายังอยากจะเอาเมืองที่ตกอยู่ภายในหนานหชู่กลับไป” เป่ยจื่อห้าวหัวเราะเบาๆ

“ไม่ว่าจะอย่างไร เจ้าต้องรักษาความสัมพันธ์กับพวกเขาไว้ ครั้งนี้เจ้าต้องได้รับการช่วยเหลือจากพวกเขา ถึงแม้หลายปีที่ผ่านมานี้พวกข้าจะแอบเลี้ยงกองทัพไว้อย่างลับๆ แต่อย่าลืมว่ายังมีหันยี่ฉี เจ้าแน่ใจนะว่าจะสามารถรับมือกับเขาได้”

“หันยี่ฉี? เกรงว่าอีกไม่นานเขาก็คงต้องออกมาจากที่นี่ ท่านแม่วางใจเถอะ ข้าจะไม่ยอมให้ตนเองคอยกังวลกับเรื่องที่จะตามมา”