ตอนที่ 348 ความอันตรายที่มาอย่างโดยเร็ว

ตอนที่ 348 ความอันตรายที่มาอย่างโดยเร็ว

หลังจากที่ออกจากราชวัง จางยวี่โหร่วไม่ได้รีบกลับไป

หลังจากที่รถม้าขับเคลื่อนไปสักพัก นางก็ได้จอดรถม้าลงแล้วลงรถ

ไม่รู้ว่ามันคือฟ้ากำหนดหรือเรื่องบังเอิญ นางแค่จะให้คนขับรถม้าวิ่งไปเรื่อยเปื่อย แต่กลับนึกไม่ถึงว่าจะมาในทิศทางที่บังเอิญเยี่ยงนี้

ถ้าให้รถม้าขับเคลื่อนไปทางทิศตะวันตกอีกสักนิด เกรงว่าจะไปถึงตำหนักที่ตนคุ้นเคย นี่ก็คือเกิดขึ้นที่นางสั่งให้จอด

“คุณหนูเจ้าค่ะ ท่านจะไปไหนเจ้าคะ?”เสี่ยวเฟิงรีบเดินตามนางไปแล้วมองนางด้วยความเป็นห่วง

นางแค่หวังว่าเรื่องทุกอย่างจัดการเสร็จแล้วให้รีบกลับไป ไม่ใช่ว่าตอนนี้กำลังเกิดความวุ่นวายหรือ? เหมือนดั่งที่นางได้ข่าวมา แค่เกรงว่าจะเกิดเรื่องที่ไม่คาดถึงขึ้น

“แค่อยากจะสูดอากาศเท่านั้น เจ้าไม่ต้องตามข้ามา”

แต่เสี่ยวเฟิงจะวางใจได้เยี่ยงไร แต่ก็ไม่อยากทำให้นางไม่มีความสุข จึงได้แค่แอบเดินตามนางไกลๆ แล้วมองนางอยู่ไกลๆ

ทีแรกวันนี้ก่อนที่จะออกเดินทางนางยังอารมณ์ดีอยู่เลย แต่พอออกจากห้องทรงพระอักษร นางก็ดูซึมๆ ไม่รู้ว่าเกินอะไรขึ้นกันแน่

ทันใดนั้น ข้างหลังก็ได้มีเสียงม้าถีบดังขึ้น พอหันไปมอง มีคนเป็นฝูงกำลังพุ่งมาหาพวกนาง คนที่เดินอยู่ข้างๆถนนก็ได้หลบไป

เสี่ยวเฟิงอยากจะรีบฉุดนางให้หลบ และพอหันไปมองนาง นางกลับเดินห่างจากนางไปไกล อีกอย่างก็ได้เดินอยู่กลางถนน

นางตกใจมากๆ จึงรีบวิ่งไป และทั้งวิ่งทั้งตะโกนขึ้น “คุณหนู อันตรายเจ้าค่ะ รีบหลบเร็ว ！”

แต่ใจของจางยวี่โหร่วไม่ได้กับเนื้อกับตัว ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น

พอม้าที่อยู่ข้างหลังยิ่งอยู่ยิ่งใกล้นาง ใกล้จนเหมือนเสียงม้าถีบดังอยู่ข้างหู ณ เพลานั้น เสี่ยวเฟิงจึงรีบดึงตัวจางยวี่โหร่วไว้ทัน ทั้งสองกลิ้งไปยังข้างถนน

ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นมาก็ได้ยินคนขี่ม้าตัวนั้นตะโกนดังขึ้นด้วยเสียงดุ “กล้ามาขวางทางพวกข้า เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้วใช่หรือไม่?”

นี่มัน……ทำให้ยิ่งเครียดเข้าไปกันใหญ่

แต่มันเขตตลาด พวกเขาวิ่งม้าเกือบชนคน แล้วยังมาด่าว่าคนอื่นอีก

แต่ว่าเมื่อกี้ที่พวกนางล้มลงมันเจ็บตัวไม่เบา ตอนนี้ยังไม่สามารถลุกขึ้นได้

เสี่ยวเฟิงก็ไม่ได้อยากไปโต้เถียงกับพวกเขา และพยายามจะลุกขึ้นแล้วพยุงคุณหนูขึ้น และหวังว่านางจะไม่เป็นไร

เพลานี้ ก็กลับมีเสียงที่ฟังดูเย็นชาอีกเสียงดังขึ้น “ช่างเถอะ เวลาพวกข้าเร่งรีบ ไปกันเถอะ”

รีบๆ พวกเขาเลยรีบกระตุกแส้ขึ้นแล้วเดินหน้าต่อ

จางยวี่โหร่วรู้สึกตกใจในใจ เสียงนี้… ยังไม่เจ็บปวดเท่าความเจ็บปวดที่มีในร่างกายของตนเอง นางก็รีบหันหลังไปมอง กลับเห็นแค่เงาของคนพวกนั้นขี่ม้าจากไป

กลับเป็นเขาจริงๆ！

เสี่ยวเฟิงแค่มัวแต่กังวลเรื่องความปลอดภัยของนาง อีกอย่างสำหรับสถานการณ์เมื่อครู่ เกือบทำให้นางตกใจตาย ตอนนี้ยังไม่ได้สติกลับมา มันแน่อยู่แล้วว่านางไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติ

จางยวี่โหร่วค่อยๆเอ่ยปากพูด”เป็นเขา เป็นเขาจริงๆด้วย！”

“ใครหรือเจ้าค่ะ คุณหนูพูดอะไรอยู่?”

ใบหน้าของจางยวี่โหร่วเต็มด้วยรอยยิ้มที่ดูถูก “เขากลับ……ดูไม่ออกว่าเป็นพวกข้า ไม่เจอกันเพียงไม่นาน กลับเห็นพวกข้าเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว”