ตอนที่ 352 ค้นหาคำตอบ

ตอนที่ 352 ค้นหาคำตอบ

องครักษ์สองคนนั้นเหมือนจะเข้าใจอะไรขึ้นมา นางสติหลุดไปเพราะพระชายา

เสี่ยวเฟิงมองไป เห็นเงาของคนผอมสูง นางไม่สนใจว่าเท้าจะเจ็บอยู่หรือไม่ รีบวิ่งเข้าไปหาทันที แล้วจับไปที่คอเสื้อของเย่นหลิน

“ชิงผิงอ๋องอยู่ที่ไหน บอกเขาคืนคุณหนูของข้ามาเดี๋ยวนี้นะ”

เย่นหลินเห็นหน้าของเสี่ยวเฟิงชัดเจน สายตาของเขาแทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเองเลย เขาคิดไม่ถึงเลยว่านางจะมาอยู่ตรงนี้ได้

อีกทั้งยังได้ยินนางบ่นอะไร เขาสะดุ้ง เกิดอะไรขึ้นกับจางยวี่โหร่ว?

เขาจับมือของนางเอาไว้ หวังว่านางจะใจเย็นลง แต่ว่าเสี่ยวเฟิงเหมือนจะไม่มีสติแล้วเอาแต่ทุบไปที่หน้าอกของเขา

ถึงแม้แรงของนางจะไม่มาก ไม่ได้ทำให้เขาเจ็บ แต่ว่าเย่นหลินเห็นนางไม่มีสติแบบนี้แล้ว เขาเองก็รู้สึกไม่ดี

“เกิดอะไรขึ้น หากเจ้าไม่พูดให้ชัด ข้าจะช่วยเจ้าได้ยังไง?”

องครักษ์สองคนเองก็มองไปที่เขาอย่างตกใจ เหมือนกับเพิ่งจะเคยรู้จักกันมาก่อน เขาเป็นคนหน้านิ่งตลอดเวลา ใครจะคิดว่าเขาจะดูอ่อนโยนกับเสี่ยวเฟิงขนาดนี้

หากเป็นคนอื่น ไม่ทันได้เข้าใกล้คงถูกจับโยนไปแล้ว ไม่มีทางให้มาร้องไห้แบบนี้แน่

“พวกเจ้ามันคนเลวเหมือนกัน คุณหนูของเราทำผิดอะไรทำไมพวกเจ้าต้องทำกับนางแบบนี้ด้วย วันนี้ที่ตลาด หลังจากที่ท่านอ๋องของพวกเจ้าจากไปแล้ว คุณหนูของเราก็หายตัวไป ตอนนี้ไม่รู้อยู่ที่ไหน เขาจะต้องพาตัวคุณหนูไปแน่นอน”

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไม่มีใครรู้เลย แต่ว่าตอนนี้เสี่ยวเฟิงโยนความผิดทั้งหมดให้กับหันยี่ฉี พวกเขาทำได้แค่ต้องรับไป

“เจ้าว่าไงนะ มันจะเป็นไปได้ยังไง? ท่านอ๋องได้รับราชโองการให้เข้าวังไปหารือราชกิจ จนตอนนี้ยังไม่กลับมาเลย เขาจะไปทำร้ายพระ ...... คุณหนูของพวกเจ้าได้ยังไงกัน?”

บางครั้งความเคยชินก็ทำให้กลายเป็นเรื่องปกติไป แม้แต่เย่นหลินเองก็เปลี่ยนการเรียกไม่ได้

เสี่ยวเฟิงเหมือนใช้แรงไปแล้วทั้งหมด นางปล่อยมือออกจากเสื้อของเขา แล้วล้มลงไปกับพื้น

“คุณหนู ท่านไปอยู่ที่ไหนกันนะ ท่านจะเป็นอะไรไปไม่ได้นะ” นางบ่นพึมพำ น้ำตาไหลออกมาแทบจะเอาลูกตาของนางออกมาด้วยเลย

ตามหาจนทั่วก็ไม่เจอ เดิมทีนางคิดว่าหันยี่ฉีเป็นความหวังสุดท้ายของนางแล้ว แต่พอได้ยินเย่นหลินพูดมาแบบนี้แล้ว ก็ถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่ ตอนนี้นางหมดหวังแล้ว

คุณหนูไม่เคยหายไปแบบไร้ร่องรอยแบบนี้มาก่อนเลย นางยิ่งคิดยิ่งเป็นห่วง ยิ่งคิดยิ่งกลัว นางไม่รู้ควรจะทำยังไงแล้ว

เย่นหลินเห็นนางร้องไห้สายตัวแทบขาด เขาก็กางแขนของเขาออก

เขาไม่เคยลืมสาวใช้ที่น่ารักสดใสคนนี้ นางเป็นคนที่พูดว่าเชื่อมั่นในตัวเขาว่าเขาคือคนดีพร้อมกับรอยยิ้ม คนที่หาเรื่องเถียงทะเลาะกับเขาอย่างไม่ลดราวาศอก คนที่เวลาเขาไม่สบายถึงจะปากจะบอกไม่สนใจ แต่ก็เป็นห่วงเป็นใยเขาอยู่ตลอดเวลา

เขาเห็นทุกด้านของนาง แต่ไม่เคยเห็นนางหมดหวังมากขนาดนี้มาก่อน

เขาเห็นนางร้องไห้เสียใจอย่างหนัก อยากจะพูดปลอบ แต่ก็ไม่รู้ควรจะพูดอะไร เขาเหมือนทำอะไรไม่ได้เลย

หลังเขาฤดูใบไม้ผลิ อากาศก็เริ่มหนาวเย็น โดยเฉพาะกลางคืน