ตอนที่ 353 บังเอิญหรือโชคชะตา

ตอนที่ 353 บังเอิญหรือโชคชะตา

หันยี่ฉีมองไปที่นาง แล้วจ้องไปด้วยสายตาที่สงสัย “เจ้าน่าจะรู้ หนังสือหย่านั่นใครเป็นคนส่งมา นางเป็นคนส่งมาตัดขาดกับข้า ข้าก็แค่ทำตามที่นางต้องการ ต่อไปหากต้องพบหน้า ก็แค่คนรู้จักกันแค่ไหน”

เสี่ยวเฟิงรู้แล้วว่าชายคนนี้ไร้เยื่อใยแค่ไหน หากนางยังไปขอร้องเขาอีก มันก็จะแย่เข้าไปใหญ่

“ท่านพูดแบบนี้มาได้ยังไง? หากไม่ใช่เพราะท่านไม่สามารถอธิบายเรื่องความสัมพันธ์ของท่านกับองค์หญิงแคว้นเหลียงได้ คุณหนูจะเสียใจแบบนี้หรอ ไม่ว่ายังไงนางก็เป็นชายาของท่าน ท่านลืมคำสาบานที่เคยให้ไว้กับนางแล้วหรอ?”

หันยี่ฉีพูดว่า “เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าไปพูดถึงมันอีกเลย”

เขากระตุกม้าแล้วจากไป

เสี่ยวเฟิงไม่พอใจวิ่งไปขวางหน้าเขาไว้ “หากไม่ใช่เพราะท่าน คุณหนูคงไม่หายตัวไปแบบนี้ ท่านทำให้นางต้องเป็นแบบนี้ ท่านจะต้องพานางกลับมา”

พวกเขาออกตามหาแล้วหนึ่งวันเต็ม แต่ไม่มีข่าวคราวเลย ตอนนี้เหลือเพียงหันยี่ฉีเท่านั้นที่นางพึ่งได้

นางไม่รู้ว่าเขาจะยอมช่วยไหม แต่นอกจากวิธีนี้นางไม่รู้แล้วว่าจะต้องทำยังไง

“หายตัวไป? งั้นก็ออกไปตามหาสิ จะมาเสียเวลากับข้าทำไม” เขาเดินไปสองสามก้าว จากนั้นก็หันมาพูดว่า “ไม่แน่ ตอนนี้นางอาจจะกลับมาแล้วก็ได้ เจ้ากังวลเกินไปหรือเปล่า”

“ท่าน ......” เสี่ยวเฟิงยังไม่ทันจะพูดอะไรออกมา เขาก็เดินเข้าจวนไปแล้ว

เขาเป็นคนเย็นชาไม่มีหัวใจ เสี่ยวเฟิงเกลียดเขาเข้ากระดูกดำ

แต่นางเป็นห่วงคุณหนูของนางมากกว่าความโกรธที่มี

ฟ้ามืดแล้ว นางไม่รู้เลยว่าคุณหนูของนางจะไปไหนได้ จะเจออะไรได้

มือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ของนาง นางเงยหน้าไปมอง เย่นหลินนั่นเอง

ถึงแม้ท่าทางของเขาจะเย็นชา แต่ว่าคำพูดของเขากลับดูห่วงใย “ข้าส่งเจ้ากลับไปดีกว่า”

เสี่ยวเฟิงไม่เพียงเกลียดหันยี่ฉี แม้แต่เย่นหลินเองก็ด้วย

นางสะบัดมือของเขาทิ้ง พบว่าบนตัวของนางคลุมเสื้อของเขาไว้ นางก็ถอดออกคืนให้เขา

“เจ้าไม่ต้องมายุ่ง”

นางเดินลากขาไปยังข้างม้า แล้วปีนขึ้นม้าไปอย่างยากลำบาก แต่ว่านางล้มเจ็บขามาก ทำให้ปีนขึ้นไปไม่ได้

ทันใดนั้นเอง ก็มีมือมาโอบเอวของนางเอาไว้ แล้วดันนางขึ้นไป นางรู้สึกได้ว่าด้านหลังของนางมีคน ๆ หนึ่งนั่งอยู่

“เจ้าจะทำอะไร ลงไปเดี๋ยวนี้นะ” เสี่ยวเฟิงพยายามดิ้น และต่อว่า

“หากเจ้าไม่อยากเสียเวลา ก็เชื่อฟังดีดี เจ้าไม่อยากกลับไปหาคุณหนูของเจ้าแล้วหรือไง?”

เสี่ยวเฟิงสงบลง น้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง

“ข้าต้องอยากสิ แต่ว่าเราหามาทั้งวันแล้ว คุณหนูก็ยังไม่กลับมาสักที ข้า ......”

เย่นหลินพูดแทรกขึ้นมาว่า “เจ้าไม่ได้เห็นด้วยตาเลย แล้วแน่ใจได้ยังไง?”

“เอ่อ ......” เสี่ยวเฟิงพูดอะไรไม่ออกเลย นางเป็นคนที่อยากเห็นคุณหนูของตัวเองกลับมาอย่างปลอดภัยที่สุดแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาพูด

“ในเมื่อเจ้าไม่แน่ใจ งั้นก็ไม่ต้องพูดแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เจ้าต้องทำก็คือรีบกลับไป ก็น่าจะมีข่าวแล้ว”

เขาใช้มือโอบเอวของนางไว้ อีกมือจับเชือกบังคับม้า แล้วก็บังคับม้าวิ่งไป

เมื่อเทียบกับเสี่ยวเฟิง ไม่รู้ว่าทักษะการขี่ม้าของเขาดีกว่าเสี่ยวเฟิงกี่เท่า