ตอนที่ 354 ช่วยไว้อีกครั้ง

ตอนที่ 354 ช่วยไว้อีกครั้ง

ปฏิกิริยาของคนในตระกูลจาง เหมือนจะรู้สาเหตุแล้ว ในช่วงที่เสี่ยวเฟิงไม่อยู่ นางน่าจะอธิบายทุกอย่างไปหมดแล้ว

ส่วนเสี่ยวเฟิง มีอะไรพวกนางกลับไปคุยกันที่ห้องได้ นางจึงพาเสี่ยวเฟิงรีบกลับห้องไป

พอกลับเข้าห้องไป เสี่ยวเฟิงก็รีบถามว่า “คุณหนู มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมคนที่จับตัวท่านไปถึงเป็นองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเยล่ะ?”

จางยวี่โหร่วพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ เขาคิดอยากจะใช้ข้าเพื่อต่อรองกับหันยี่ฉี ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เราคาดไว้ พวกเขาเริ่มแล้ว น่าจะเป็นในพิธีการแต่งตั้งฮองเฮา พวกเขาถึงได้ร้อนรนกันขนาดนี้”

“ถ้าอย่างนั้น ...... เขาไม่ได้ทำอะไรท่านใช่ไหม องค์ชายใหญ่แคว้นเยนั่นไม่ใช่คนดี ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สายตาของจางยวี่โหร่วก็เหมือนจะแปลกไป

นางอธิบายอย่างง่าย ๆ เดิมทีนางคิดว่าจะสามารถเกลี้ยกล่อมมู่โหรงจิ๋วได้ ทำให้เขาสงสัยในตัวของเป่ยจื่อห้าวได้ พอเขาเข้าใจก็จะปล่อยนางไป แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะคิดไม่ซื่อกับนาง

มู่โหรงจิ๋วท่าทางนิ่ง ๆ บอกนางว่ารอก่อน เขาส่งคนไปตรวจสอบเรื่องนี้

หากเป็นอย่างที่เขาพูด เขาก็จะต้องขอบคุณนาง แล้วจากไป

นางระวังตัวอยู่พอสมควร ไม่ได้ดื่มชาที่เขาสั่งให้คนเอามาให้ แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะเล่นตุกติกกับกำยานในห้อง

พอนางรู้ตัว นางก็อ่อนแรงลงแล้ว นางถึงได้รู้ว่านางตกหลุมพรางของมู่โหรงจิ๋วเข้าให้

จากนั้นมู่โหรงจิ๋วก็โผล่มาอีกครั้ง แล้วกอดนางจากด้านหลัง

นางคิดอยากจะขัดขืนแต่ก็ไม่มีแรง ในตอนนี้เอง มู่โหรงจิ๋วถึงได้เผยธาตุแท้ออกมา

ที่เขาจับนางมาไม่เพียงแค่อยากจะหลอกใช้นางเพื่อต่อรองกับหันยี่ฉี แต่เขาคิดไม่ซื่อกับนางมานานแล้ว

ไม่ว่านางจะพูดอะไรก็ตาม เขาก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจ ยังบอกอีกว่าหลังจบเรื่องนี้จะพานางกลับแคว้นเยตั้งนางเป็นชายาด้วย

ในตอนที่จางยวี่โหร่วรู้สึกหมดหวัง นางกำลังถูกเดรัจฉานกดลงไปกับเตียง จู่ ๆ เขาก็ไม่ขยับแล้วก็สลบไป

นางทั้งตกใจแล้วก็สงสัย ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ตอนที่นางเห็นคนที่อยู่ข้างหลัง นางแทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเองเลย

นางไม่มีเวลาได้ดีใจ เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าของนางทำให้นางตกใจมากกว่า

เสี่ยวเฟิงได้ยินนางพูดก็ตกใจยิ่งกว่า นางถามด้วยความไม่อยากเชื่อว่า “ท่านหมายความว่า คนที่มาช่วยท่าน คือคุณชายชุดขาวที่เรารู้จักที่กระท่อมของท่านหมอหลี่หรอ?”

“ถูกต้อง แต่ว่าเรื่องนี้จะให้ใครรู้ไม่ได้นะ พวกของท่านปู่คิดว่าหวงเย่เป็นคนหาข้าเจอเท่านั้น พวกเขาไม่รู้ว่ามีเขาอยู่” จางยวี่โหร่วกำชับ

เสี่ยวเฟิงพยักหน้า “ได้ ข้ารู้แล้ว ข้าจะไม่พูด ดีนะที่ได้เขา หากเขาไม่ได้มาทันเวลา องค์ชายใหญ่ไม่รู้จะทำอะไรกับท่านไปบ้าง เขาเป็นคนดีจริง ๆ”

เสี่ยวเฟิงรู้สึกดีกับเขาขึ้นมาทันที แต่กลับเกลียดหันยี่ฉีเข้าไส้

ในตอนนี้เองจางยวี่โหร่วถามว่า “จริงสิเสี่ยวเฟิง ข้ากลับมาไม่เจอเจ้า เจ้าไปไหนมา?”