ตอนที่ 359 ยอมข้ารอดเป็นปรปักษ์กับข้าตาย

ตอนที่ 359 ยอมข้ารอดเป็นปรปักษ์กับข้าตาย

“เจ้ารู้ตัวหรือเปล่าว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่” เป่ยจื่อหัวพูดอย่างโมโห “กบฏมีโทษถึงตายนะ เจ้าไม่อยากอยู่แล้วหรือไง?”

เป่ยจื่อห้าวพูดประชดว่า “ท่านใสซื่อเกินไปหรือเปล่า ขอแค่ข้าได้บัลลังก์มา ข้าก็จะได้เป็นฮ่องเต้ แผ่นดินหนานฉู่ก็จะอยู่ในกำมือของข้า ถึงเวลานั้นใครจะกล้าว่าอะไรข้าได้? แม้แต่ประวัติศาสตร์ ข้าก็แก้ไขมันได้ ส่วนคนที่อยู่ที่นี่ หากยอมตามข้าก็รอด ข้าจะให้ลาภยศกับเขา หากเป็นปรปักษ์กับข้า ก็ต้องทิ้งหัวของมันไว้ตรงนี้ ยอมข้ารอดเป็นปรปักษ์กับข้าตายหลักการนี้ท่านคงเข้าใจสินะ”

เขาโหดเหี้ยมจริง เขาไม่ได้แค่อยากจะได้บัลลังก์ แม้แต่พวกขุนนางเก่า เขาก็ไม่คิดจะเก็บไว้เลย

“น้องสาม ทำไมเจ้าถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้? หากเจ้าอยากได้บัลลังก์ ทำไมตอนที่เสด็จพ่อยังอยู่เจ้าถึงไม่พยายาม ทำไมต้องใช้วิธีแบบนี้ด้วย เจ้าควรจะให้เหตุผลกับข้าหน่อยไหม?”

เป่ยจื่อหัวมองไปที่เขา เหมือนกับคนแปลกหน้า

พวกเขาเป็นพี่น้องแท้ ๆ กันนะ สายเลือดเดียวกัน เขาไม่มีทางรับเรื่องแบบนี้ได้

เป่ยจื่อห้าวจ้องไปที่เขา “ไม่ต้องมาพูดดี ท่านคิดว่าข้าไม่อยากหรอ? ตอนที่เป่ยจื่อเฉินยังอยู่ ในสายตาของเสด็จพ่อก็มีแค่เขา ไม่ว่าเขาจะไม่เอาไหนแค่ไหนก็ตาม เขาก็เป็นลูกชายคนเดียวที่เสด็จพ่อโปรดปราน เป็นผู้สืบทอดคนเดียวในสายตาของเขา ต่อมาเขาตายไป แต่ว่าตำแหน่งรัชทายาทก็มาไม่ถึงข้าอยู่ดี เหตุผลก็เพราะเจ้า เป่ยจื่อหัว เพราะเจ้าขวางทางข้า ไม่ว่าข้าจะทำอะไรก็สู้เจ้าไม่ได้สักอย่าง เจ้าไม่คู่ควรจะชิงบัลลังก์กับข้าด้วยซ้ำ”

ในสายตาของเขา เป่ยจื่อหัวกับเป่ยจื่อเฉินก็ไม่ต่างอะไรกัน คือไม่ต้องทำอะไร ก็ได้ทุกอย่างมาแล้ว

เป่ยจื่อเฉินว่าไม่ได้ ใครบอกให้เขาดวงดี เกิดมาในท้องของฮองเฮาองค์ก่อน

แต่ว่าเป่ยจื่อหัว เขาไม่ได้ชอบท่องกลอนเล่นดนตรีหรอ เขาไม่สนใจเรื่องการเมืองไม่ใช่หรือไง

แต่ว่าทำไม สุดท้ายบัลลังก์ถึงเป็นของเขา

ส่วนเขาคิดคนที่อยากได้มัน ถึงไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง

เขาไม่ยอม เขาจะต้องแก้ไขชะตาของเขาเอง

เป่ยจื่อหัวมองไปที่เขา “เจ้าโกรธที่เสด็จพ่อมอบบัลลังก์ให้ข้า ก็เลยวางแผนชิงบัลลังก์นี่หรอ? ถ้าอย่างนั้นเจ้าอธิบายให้ข้าเข้าใจหน่อยได้ไหม การตายของพี่ใหญ่เกี่ยวข้องกับเจ้าหรือเปล่า ตอนเขาตายนั้นมีเงื่อนงำมาก ตายไปในคืนแต่งงาน ตอนนั้น เจ้าเองก็คงแค้นพี่ใหญ่มากสินะ?”

เป่ยจื่อห้าวหัวเราะ เขาทำถึงก่อกบฏแล้ว ยังมีอะไรที่เขาไม่กล้ารับสารภาพอีก

“ท่านก็ฉลาดไม่เบานิ ถูกต้อง การตายของรัชทายาทเกี่ยวข้องกับข้าเอง ข้าเป็นคนฆ่าเขา เขาไม่ควรตายหรือไง? เขาไม่เอาไหน แต่กลับได้ตำแหน่งรัชทายาทไป ได้รับความรักจากเสด็จพ่อ ข้าทนมานานหลายปี ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ท่านเองก็ควรจะขอบคุณข้าด้วยซ้ำ หากเขาไม่ตาย ท่านก็คงไม่ได้นั่งบัลลังก์นี้หรอกจริงไหม?”

หลังจากเหล่าขุนนางได้ยินดังนั้น ก็ต่างตกใจไม่มีใครสามารถอธิบายอารมณ์ความรู้สึกออกมาในตอนนี้ได้

อะไรนะ ที่แท้องค์ชายสามก็เป็นคนที่สังหารรัชทายาทหรอกหรอ?

แต่ว่าตอนนั้น ...... เรื่องนี้ปิดคดีไปแล้วไม่ใช่หรอ? อีกทั้งอดีตฮ่องเต้ยังออกราชโองการสั่งประหารตระกูลเฉินกั๋วกงด้วยพระองค์เองด้วย ส่วนคนที่เปิดโปงพวกเขาก็คือองค์ชายสาม