ตอนที่ 368 ความลับของหชู่ถัน

ตอนที่ 368 ความลับของหชู่ถัน

พอกลับไปถึงห้อง ชายผู้ที่สวมหน้ากากสีเงินครึ่งหน้านั้นมองจางยวี่โหร่ว นัยน์ตาของเขาสะท้อนภาพที่มีใบหน้าที่ขาวซี้ดของนางออกมา และเพราะว่านางได้รับพิษเข้าร่างกายจึงทำให้ริมฝีปากม่วง เพราะว่าทรมานและเจ็บปวด นางจึงจับที่นอนไว้แน่นๆ สุดท้าย……เขาก็จ้องไปยังท้องน้อยของนาง

“เห้อ……มันมีความผิดบาปจริงๆ！เขาถอนหายใจไป จากนั้นก็เอาตลับในมือเปิดออก และจับหนอนขาวๆออกมา

เขากรีดแขนของนางไปหนึ่งแผล และเอาหนอนใส่เข้าไปใจข้างใน พอหนอนตัวนี้ได้กลิ่นเลือด เลยรีบวิ่งเข้าไปในแผลนั่น

ยังดีที่ครั้งนี้นางไม่ได้ตื่นอยู่ แล้วมองเห็นสถานการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ไม่เช่นนั้นนางก็คงสร้างเขาอันโศกเศร้าในใจ

พอหนอนนั้นเข้าสู่ร่างกาย หชู่ถันเริ่มถ่ายทอดพลังออกมาตามทิศทางที่หนอนตัวนั้นไป แล้วย้ายตำแหน่งของเข็มไปทิ่มแทงตามร่างกายของนางไปเรื่อย

ค่อยๆ สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ จางยวี่โหร่วเริ่มอาเจียนออกมาเป็นเลือด และอาเจียนออกมาไม่หยุด

แต่ว่าหลังจากนั้น ก็ได้สังเกตเห็นความผิดปกติบางครั้ง

เพราะทีแรกนางอาเจียนเลือดดำออกมา แต่ถึงสุดท้ายแล้วสีเลือดก็กลายเป็นสีแดง ถึงแม้สีมันจะไม่ค่อยปกติ แต่มันก็ถือว่าดีขึ้นแล้ว

และพอหนอนตัวนั้นปีนออกมาจากแผลของจางยวี่โหร่ว ทีแรกเป็นหนอนสีขาว ตอนนี้กลับกลายเป็นสีดำ ทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่าหนอนตัวนี้ได้กลืนกินพิษเข้าไปเยอะมาก

หชู่ถันจับหนอนตัวนั้นขึ้นมา แล้วเอาวางไว้บนฝ่ามือของตนเอง สีหน้าของเขาสื่อให้เห็นถึงความเจ็บปวด

“เสี่ยวไป๋หนอเสี่ยวไป๋ ตอนนี้เจ้าควรเรียกว่าเสี่ยวเฮย หวังว่าชาติหน้าเจ้าจะเกิดเป็นครอบครัวดีๆ แล้วไม่ต้องเป็นหนอนอีกต่อไป หลับให้สบายเถอะ”

เขากำลังคุยกับหนอนสีดำนั้นที่ตายไปแล้ว

“เสี่ยวไป๋” เป็นหนอนที่เขาใช้เพลาให้มันกลืนกินยาสมุนไพรอันล้ำค่าหลายชนิดมาราวๆ ห้าปี มันสามารถกลืนกินพิษนับร้อยชนิด

แค่ว่าพิษจิ้วนี้มันร้ายแรงเกินไป และตอนนี้ร่างกายของจางยวี่โหร่วไม่ควรใช้พิษแก้พิษ หรือใช้วิธีรักษาที่รุนแรง แต่เขาสามารถใช้วิธีที่ปลอดภัยที่จะรักษานางไว้

แต่ว่าหนอนตัวนี้ที่เขามี กลับต้องตายไปเพราะช่วยจางยวี่โหร่ว เขาอยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา

……

เขาเปิดประตูห้องออกไป ก็เห็นหชู่ถันทำแววตาที่กำลังรอคอยอยู่ข้างนอก

เขาถอนหายใจแล้วพูดขึ้น “สามารถช่วยชีวิตไว้เพียงบางส่วน แต่ในร่างกายของนางก็ยังคงมีพิษครึ่งหนึ่งที่กำจัดไม่หมด ข้าต้องไปหาสมุนไพรอันล้ำค่าอื่นๆ ไม่เช่นนั้นนางก็ยังคงจะตายได้”

ตำหนักจิ้วซาได้เป็นที่ๆ มีสมุนไพรที่อัศจรรย์และหายากที่สุด แต่ถ้าหชู่ถันบอกว่า “ล้ำค่า” สองคำนี้ ก็แสดงว่าตำหนักจิ๊วซาไม่มี อีกอย่างยังหายากมากด้วย

ถ้าพูดเยี่ยงนี้ นางก็ยังคงตกอยู่ในอันตราย

หชู่ถันก็ไม่อยากจะสนใจปฏิกิริยาของพวกเขา และพูดขึ้นต่อ “ข้าจะไปเขตตะวันตกไปหายาแก้พิษนี้ ภายในครึ่งเดือน นางก็ยังคงมีชีวิตอยู่ได้”

หวงเย่พูดขึ้นอย่างดีใจ “ข้าก็คิดว่าเจ้าต้องมีวิธีอย่างแน่นอน รีบไปรีบกลับนะ ไม่เช่นนั้น……ข้าไปกับเจ้าก็ได้ มีคนช่วยก็จะได้ทำอะไรง่ายๆหน่อย！”

หชู่ถันส่ายหัว “ไม่ต้อง เจ้าอยู่ที่นี่แหละ มิใช่ว่ายังมีภารกิจอย่างอื่นอีกหรือ? ตอนนี้เป่ยจื่อห้าวตายไปแล้ว แผนการต่อไปควรดำเนินการต่อไม่ใช่หรือ?”

ตอนเขาพูดคำๆนี้ออกมา สายตาของเขามองไปยังชายผู้ที่ไม่พูดไม่จาใดๆ

จริงๆเขาเป็นผู้ควบคุมและผู้สั่งการทุกอย่าง แต่ทำไมตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนที่ขี้ลังเลและดูอ่อนแอมากเพียงนี้