ตอนที่ 370 ทุ่มเทตลอดชีวิต

ตอนที่ 370 ทุ่มเทตลอดชีวิต

“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” เย่นอิ่งตะโกนออกมาอย่างตกใจ และคว้ามือของเขาอย่างโดนเร็ว “เป็นไปได้เยี่ยงไร นางได้รับสารพิษจิ้วเข้าสู่ร่างกาย ！อีกอย่างจ้าวซินซินเกลียดมากเยี่ยงนั้น ถึงแม้ว่านางจะตายไปก็ต้องฆ่านางอย่างแน่นอน”

แผนการของนางไม่ได้เกิดข้อผิดพลาด และก็ดำเนินการได้ไม่ผิดพลาดด้วยเช่นกัน แต่ถ้าจางยวี่โหร่วยังไม่ตาย นั้นนางไปอยู่ไหนแล้ว?

อีกอย่างนางเชื่อว่าจางยวี่โหร่วก็เกิดอะไรขึ้นแน่นอน ไม่เช่นนั้นพี่ชายของนางคงไม่กระทำรุนแรงกับนางเยี่ยงนี้

“หรือว่าวิธีการของเจ้าอาจจะเก่งกาจ แต่ว่ามีหชู่ถันอยู่ แม้ว่าใครจะไปสืบหาคนที่เขา ทุกคนก็คงไว้หน้าเขาอย่างแน่นอน หลังจากที่เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น หวงเย่ได้พาตัวนางไปส่งที่หชู่ถัน หชู่ถันก็ทำการรักษานางอย่างสุดความสามารถ” เย่นหลินหวังว่าจางยวี่โหร่วจะปลอดภัยและไม่เป็นอะไร ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ ถ้านางตายไปจริงๆ ท่านอ๋องคงต้องสืบหาความจริงทั้งหมด พอถึงเพลาถ้าสืบว่าเย่นอิ่งเป็นคนทำ นางก็ต้องตายอย่างทนทุกข์ทรมานแน่นอน

“อะไรนะ หวงเย่เองหรือ！เขากลับไปช่วยไอ่สารเลวนั่น เขาไม่รู้หรืออย่างไรว่าจางยวี่โหร่วทำให้แผนการของพวกข้าต้องวุ่นวายไปหมด อีกอย่างที่ผ่านมาเขามีจิตใจที่โหดเหี้ยม ไร้ความรู้สึก หน้าไหว้หลังหลอก เขาจะมี……หชู่ถันอีกได้เยี่ยงไร หรือว่าเขาจะช่วยนางด้วย?”

ให้ตายเถอะ ทำไมพอพวกเขาได้เจอะเจอกับจางยวี่โหร่วแล้วแหกกฎของตนเองเยี่ยงนี้ พวกเขาบ้าไปแล้วหรือ หรือว่าพวกเขาถูกล้างสมองกันหมด?

ทันใดนั้น นางยิ้มเยาะออกมาอีกครั้ง “ไม่ ถึงแม้หชู่ถันจะช่วยนาง จาวยวี่โหร่วก็ต้องตาย！พิษจิ้วเป็นพิษที่ร้ายแรงที่สุด คนที่ได้รับพิษนี้จะตายภายในสองเพลา อวัยวะภายในจะเน่าเสียทั้งหมด ทีแรกข้าก็เหมือนว่านางจะหนีหรอก เลยต้องหาวิธีป้องกัน หชู่ถันจะเก่งกาจแค่ไหนก็คงไม่สามารถแก้พิษนี้ได้อย่างแน่นอน?

นางพูดเยี่ยงนี้ เย่นหลินก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก เพราะเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจางยวี่โหร่วเป็นเยี่ยงไรบ้าง

แต่ถ้าจางยวี่โหร่วตายไปจริงๆ เขาก็คงรู้สึกละอายใจมากๆจริงๆ และก็คงไม่กล้าจะเผชิญหน้ากับนางอีกต่อไป

ไม่…..นางซื่อสัตย์กับเจ้าของของตนเองเยี่ยงนี้ ถ้าจางยวี่โหร่วตายไป นางก็คงจะเสียใจแล้วสิ้นหวังมากแน่ๆ หรือว่านางอาจจะทำเรื่องโง่ๆขึ้นก็ได้ เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้เจอนางอีกแล้วก็ได้?

เย่นอิ่งรู้สึกเจ็บในใจเบาๆ น้องสาวของเขาทำความผิดร้ายแรงเยี่ยงนี้ เขาควรจะไถ่โทษเยี่ยงไร?

เขาพยายามฝืนใจ แตะตรงหลังแข้งขาของนางอย่างแรงๆ เพื่อให้นางคุกเข่าลงกับพื้น

นางกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด “เจ้ากำลังจะทำอะไร?”

เมื่อครู่เหมือนได้ยินเสียงกระดูกหลัง แข้งขาของนางเหมือนจะ……หัก

พลังของนางได้หายไปก็เป็นเรื่องที่แย่มากแล้ว ตอนนี้เขายังจะทำให้ขานางหักอีก จะทำให้นางกลายเป็นคนพิการหรือไง?

เขาไม่อยากดูว่าเย่นอิ่งเป็นเยี่ยงไรบ้าง จะอย่างไรก็ตามนางก็คือน้องสาวแท้ๆของเขา ถึงแม้นางจะทำความผิดร้ายแรงแค่ไหน เขาก็คงไม่กล้าใจร้ายกับนางหรอก

“เจ้าควรจะภาวนาให้จางยวี่โหร่วไม่เป็นอะไร ถ้านางตายขึ้นมาจริงๆ ข้าจะลากตัวเจ้าไปสารภาพบาปต่อหน้าท่านอ๋องอย่างแน่นอน” ถึงเพลานั้น เขาก็จะรับโทษไปร่วมกับนาง

พอพูดจบ เขาจึงหันหลังเดินออกไป ปล่อยให้เย่นอิ่งกรีดร้องเสียงดังอยู่ตามลำพัง

นางรู้สึกไม่พอใจอย่างแรง จริงๆนางทำเรื่องที่ถูกต้อง แต่ทำไมเหมือนไม่มีใครเข้าใจนางเลย แม้กระทั่งพี่ชายแท้ๆของนางยังทำกับนางเยี่ยงนี้

คนที่ผิดคือพวกเขา ไม่ใช่นาง！

หวังว่าจางยวี่โหร่วจะตายไป ไม่เช่นนั้นครั้งหน้านางก็จะไม่ปล่อยนางไปโดยไม่ลังเลใดๆ

เย่นอิ่งก้มหน้าลงมองขาของตนที่หักไปอย่างเสียรูปทรง นางต้องทนทุกข์ทรมานมาก และนางก็ได้สาบานในใจ

……

ในเรือนไม้ไผ่ที่เงียบสงบ บรรยากาศมันสงบจนน่ากลัว

ชั้นบนของห้องมีชายผู้สวมใส่ชุดขาวนั่งอยู่ และไม่รู้ว่าเขาได้นั่งอยู่นั่นนานแค่ไหนแล้ว และจ้องมองนางนานแค่ไหนแล้ว

เขาไม่แม้แต่จะกระพริบตา และไม่ขยับใดๆ และมองหน้าอันขาวซี้ดและดูตื่นตระหนกของแม่หญิงรูปงามนั่น นางมักจะหายไปจากสายตาของเขาบ่อยๆ