ตอนที่ 371 ความผิดบาปที่แสนร้ายแรง

ตอนที่ 371 ความผิดบาปที่แสนร้ายแรง

ถึงแม้เรื่องวุ่นวายได้หยุดลงแล้ว แต่ว่ากลับรู้สึกกังวลที่จางยวี่โหร่วหายตัวไป

ทุกคนต่างก็เป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของนาง ไม่รู้ว่านางเป็นหรือตาย ตอนนี่อยู่ที่ไหน

นางทำเพื่อผลประโยชน์ส่วนรวมจึงทำให้ตนเองยอมเดินเข้าไปหาศัตรู ทั้งตระกูลจางรู้สึกภาคภูมิใจในตัวนางเป็นอย่างมาก

แม่ของจางยวี่โหร่ว ฉินชื่อร้องไห้จนสลบไป ตอนนี้ได้ถูกส่งกลับไปที่เรือนนางแล้ว

จางห้าวก็รู้สึกกังวลเป็นอย่างยิ่ง กลางคืนก็หลับไม่ค่อยสนิท มัวแต่เป็นห่วงลูกสาวและภรรยาของตน

แต่ว่าท่านปู่ตระกูลจางจางไท่ซือ ตั้งแต่กลับมาตำหนักแล้วเขาก็ขังตนเองอยู่ในห้องทรงอักษร แล้วไม่ได้ออกมาเลย

จางห้าวก็กังวลสุขภาพของท่านปู่ พอเห็นสำลักที่ส่งไปให้ท่านก็ไม่ได้ขยับแม้แต่เพียงน้อย เขาจึงต้องส่งไปให้เอง

พอเข้าไปในเรือน ท่านปู่กลับกำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง และเปิดหน้าที่จารึกถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในราชสำนักเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

จางห้าวจึงต้องบอกเตือนเขา “ท่านพ่อ ท่านต้องดูแลสุขภาพของท่านบ้าง ไม่เช่นนั้นพอรอให้โหร่วเอ่อกลับมา ท่านกลับป่วยแล้วจะทำเยี่ยงไร? นางสนิทกับท่านที่สุด คงไม่อยากเห็นสภาพที่ท่านป่วย”

ในตระกูลจาง จางยวี่โหร่วกับปู่ของนางจางไท่ซือสนิทกันมากที่สุด เพราะว่าเขาดูนางเติบโตตั้งแต่เด็ก สามารถบอกได้เลยว่าในใจของนางปู่ของนางยังสำคัญมากกว่าบิดามารดาของตน

ฉะนั้น เขาหวังว่าท่านปู่จะเห็นแก่หลานสาวของตนเองเพื่อดูแลสุขภาพของตนเอง

จางไท่ซือถอนหายใจหนักๆ “พวกข้ามันไม่ได้เรื่องเอง สถานการณ์ที่อันตรายเยี่ยงนั้น กลับให้สาวน้อยของพวกข้าต้องไปเผชิญ ถ้าโหร่วเอ่อเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ข้าจะเผชิญหน้าของนางเยี่ยงไร”

“ท่านพ่อ โหร่วเอ่อจะต้องไม่เป็นไร！เจ้าไม่ได้บอกว่าคนที่ช่วยโหร่วเอ่อไปคือนักพิณไม่ใช่หรือ? เขาได้ติดตามโหร่วเอ่อเพื่อปกป้องนางตลอดเพลา เขาต้องมีวิธีช่วยโหร่วเอ่อ”

ตอนนี้จางไท่ซือน้ำตาซึม “อย่าหลอกตนเองเสียเลย นี่เจ้าแค่คาดเดาเท่านั้น จ้าวซินซินเกลียดโหร่วเอ่อเยี่ยงนั้น นางจะให้โหร่วเอ่อมีชีวิตรอดได้เยี่ยงไร? อีกอย่างฉินเย่……ไม่มีที่มาชัดเจน จะมาเป็นมิตรหรือเป็นศัตรูก็ไม่มีใครรู้ เจ้าอย่าคิดว่าข้าแก่จนไม่รู้เรื่องอะไรใดๆ?”

“แต่ว่า……ไม่ได้ข่าวก็ถือว่าเป็นข่าวดี ท่านบอกเองว่าไม่แน่นอน โหร่วเอ่อเป็นคนดวงแข็ง คงไม่เป็นอะไรหรอก”

คำๆนี้ จางไท่ซือเห็นด้วย

“เจ้าพูดไม่ผิด นางเป็นคนดวงแข็ง และนางก็ใช้สติปัญญาของนางแก้ไขสถานการณ์ครั้งนี้ ถ้าองค์ชายสามสำเร็จแผนการของเขา แคว้นเย่และเซียวได้ตีหนานหชู่ ก็คงย่อยยับอย่างแน่นอน ชาวบ้านในหนานหชู่ก็คงต้องตายกันหมด นางได้ช่วยคนมากมาย จนสุดท้ายยังใช้ชีวิตของตนเองไปช่วยฮองเฮา นางเป็นหญิงสาวที่ดีเยี่ยงนี้ก็คงไม่เป็นไรอย่างแน่นอน?”

พอพูดจบ ก็ทำให้จางห้าวรู้สึกเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมาด้วยเช่นกัน

ลูกสาวของเขา เขาจะไม่เป็นห่วงหรือ? ตอนนี้ได้แต่อธิษฐานและภาวนาให้นางไม่เป็นอะไร

“เจ้ายังจำตอนนั้นที่โหร่วเอ่อบังเกิดหรือไม่? ตอนนั้นทุกคนต่างก็บอกว่าเป็นเรื่องโชคดีที่นางได้เกิดมา แต่หลังๆมาข้ามาคิดๆดูแล้ว จริงๆเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นมันเหมือนสถานการณ์ตอนราชสำนักได้พังทลายของครั้งนั้น หรือว่าการบังเกิดของโหร่วคือการต้องชดใช้บาปแทนข้า” พอพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็ถอนหายใจออกมาหนักๆอีกครั้ง

จางห้าวจึงจะรู้ว่าทำไมเขาถึงเปิดหนังสือนั้น อีกอย่างยังแสดงอาการเยี่ยงนี้

“ท่านพ่อ ผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว จู่ๆท่านเอ่ยถึงอีกทำไม? ตอนแรกท่านก็ไม่อยากให้มันกลายเป็นเยี่ยงนั้น มันไม่ได้เกี่ยวกับท่านเลย！”

จางไท่ซือส่ายหัว “ทำไมถึงไม่เกี่ยว? ข้าเป็นคนทำให้แคว้นแย่ต้องพังทลายเอง！ถึงแม้จะผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว ข้าก็ไม่เคยลืมเรื่องพวกนั้น เลือดนั้นให้หลั่งไหลออกมาท่วมบ้านท่วมเมือง บนพื้นมีศพกองเต็ม ไม่รู้ว่าพวกเขาต้องตายอย่างทุกข์ทรมานแค่ไหน นี่ก็เป็นเพราะข้ากระทำผิดทั้งหมด ข้าเป็นสาเหตุของเรื่องทั้งหมด”