ตอนที่ 372 การขอร้องอย่างต่ำต่อย

ตอนที่ 372 การขอร้องอย่างต่ำต่อย

“พึ่งจะบอกว่าเจ้ารู้ดีทุกอย่าง ทำไมตอนนี้มาถามคำถามโง่ๆกับข้าเยี่ยงนี้? เจ้าฆ่าคน ทำลายบ้านเมือง มือของเจ้ามีเลือดสดแปดเปื้อนเต็ม ในใจของตนเองไม่รู้สึกผิดเลยหรือไง? ข้าได้เป็นตัวแทนของผู้ตายมาหาเจ้าเพื่อชดใช้เรื่องทั้งหมด และให้เจ้ารับผิดชอบกับบาปที่เจ้าทรงกระทำ”

เขาพูดถึงขั้นนี้แล้ว จางไท่ซือยังไม่เข้าใจอีกหรือ?

เขาลืมตาโต สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจแล้วมองเขาอยู่ “เจ้า……เจ้าเป็นคนที่เคยอยู่ในเหตุการณ์นั้น เพื่อจะแก้แค้นนั้นหรือ?”

เขาแค่ยิ้มเยาะเบาๆ ไม่ได้ตอบคำถามของเขา หลังหน้ากากนั้นยังเต็มไปด้วยแววตาที่เลือดเย็น

“นั้นไม่กี่ปีที่ผ่านมาเจ้าอยู่ในหนานหชู่ตลอดเลยหรือ เจ้าควบม้าอยู่บนทะเลทราย ปกป้องบ้านเมือง และทำเสียสละเพื่อประเทศชาติเยี่ยงนี้ มีเป้าหมายอย่างไร?”

ถ้าเขาเป็นคนที่เคยอยู่เหตุการณ์คราวนั้นจริงๆ นั้นมันคงเป็นเรื่องที่น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง อีกอย่างยังจะพูดได้ว่าความคิดของเขาต้องน่ากลัวมากแน่ๆ

หลายปีที่ผ่านมา เขาได้อาศัยอยู่ในหนานหชู่ คนทุกคนก็รู้ว่าเขาคือขุนพลของหนานหชู่ แล้วเป็นวีรบุรุษที่เก่งกาจอย่างยิ่ง ไม่มีใครจะสามารถต่อต้านเขาได้ แม้กระทั่งเขายังรู้สึกเยี่ยงนี้

ถ้าในใจของเขายังคงมีความแค้นแอบฝังลึกในใจ และเป็นการแก้แค้นที่ปิดบังจนไม่มีใครรู้ นั้นก็เป็นสิ่งที่ทุกคนไม่น่านึกถึง

“นั่นมันก็เหมือนดั่งที่เจ้าคิด หนี้ที่ติดไว้จะอย่างไรก็ตามก็ต้องคืน ตอนนี้มันถึงเพลาแล้ว”

นัยน์ตาของเขาเลือดเย็นมากๆ แล้วกำลังจะลงมือทำร้ายเขา

เพลานี้จางไท่ซือก็ยื่นมือออกมาขัดขวางอย่างกะทันหัน “รอก่อน！ถึงแม้ข้าตายไป ก็ควรจะให้ข้ารู้ความจริงทั้งหมด ถึงข้าจะตายข้าก็จะเป็นผีที่รู้ความจริง

ชายผู้นี้พูดขึ้นอย่างเย็นชา “ถ้าเจ้าอยากจะถ่วงเพลา และคิดว่าอยากจะตะโกนให้คนมาช่วย นั้นเจ้าคิดผิดอย่างแรง ถึงแม้พวกเขาจะมาเร็วเยี่ยงไร ก็คงไม่เร็วเท่าดาบของข้า！”

“ไม่ เจ้าเข้าใจผิดไปแล้ว ข้าแค่อยากจะบอกเจ้าเรื่องที่เกี่ยวข้องกับโหร่วเอ่อเท่านั้น”จางไท่ซือยิ้มเยาะแล้วส่ายหัวไปมา “ข้าเองที่เป็นคนที่ทำร้ายโหร่วเอ่อ ตอนนี้ข้าเข้าใจเสียที ทีแรกเจ้าทำไมถึงอยากสู่ขอนาง และสุดท้ายถึงแยกทางกับนาง แต่เจ้าไม่ควรทำร้ายนาง เพราะบาปที่กระทำขึ้นทั้งหมดเป็นเพราะข้าคนเดียว นางไม่รู้เรื่องอะไรเลย ทำไมเจ้าถึงต้องทำร้ายนางด้วย?”

คำพูดนี้ก็พูดไปถึงในใจของชายผู้นี้ และเห็นนัยน์ตาของเขาก็ยิ่งเย็นชามากขึ้น

“คนที่ทำร้ายนางคือเจ้า！เรื่องนี้ไม่พูดถึงคงไม่ได้ เจ้าได้เลี้ยงหลานสาวที่ดีมาจริงๆ นางช่วยไถ่บาปแทนเจ้ามาไม่น้อย ฉะนั้นข้าเลยจะแก้แค้นกับเจ้าคนเดียว ไม่อยากให้ใครมาเกี่ยวข้อง ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าทุกอย่างจะง่ายเยี่ยงนี้เลยหรือ?”

จางไท่ซือคิดๆดูแล้ว กลับรู้สึกกังวลขึ้นมา

ถ้าอยากจะแก้แค้นจริงๆ สามารถใช้วิธีมากมาย แม้กระทั่งกำลังทหารของหนานหชู่ยังอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา ก็ถือว่าเขาได้ควบคุมสถานการณ์ทั้งหมด

เขาสามารถทำให้แคว้นเย่และเซียวโจมตีเข้ามาในเมืองโดยเร็ว และสามารถปล่อยให้องค์ชายสามเป่ยจื่อห้าวยึดครองบัลลังก์ แต่เขาไม่ได้ยืนดูเรื่องพวกนี้ให้เกิดขึ้นอย่างเฉย แต่กลับยื่นมือออกไปช่วย นั้นถือว่าในใจของเขาก็มีคุณธรรมอยู่บ้าง

“ข้าเข้าใจแล้ว หรือว่าข้าควรขอบคุณเจ้า ที่ไม่ได้เอาแค้นทั้งหมดไปเกี่ยวข้องกับผู้อื่น ข้าได้แอบใช้ชีวิตมาหลายปี มันก็ถึงเวลาที่ควรชดใช้หนีแล้วแหละ！แค่ก่อนที่ข้าจะตาย ข้าขอสิ่งเดียว หวังว่าข้าตายไปแล้วจะสามารถชดใช้ความแค้นทั้งหมด ไม่ควรให้ใครมาเกี่ยวข้องอีก โดยเฉพาะโหร่วเอ่อ ข้ารู้ว่าในใจของนางเจ้าสำคัญมากๆ อย่าขัดขวางความสุขนาง ……เพราะข้า เจ้าสัญญากับข้าได้หรือไม่?”

นี่เป็นการขอร้องที่ต่ำต้อยที่สุดของผู้เฒ่าคนนี้แทนหลานของตนเอง

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาหยิ่งในศักดิ์ศรีของตนเองอย่างยิ่ง แต่วันนี้เขายอมก้มหัวให้กับผู้อื่น

เขายังคงเอาดาบพาดอยู่บนคอของเขา แล้วพูดขึ้นอย่างเฉยชา “ทำไมเจ้าถึงคิดว่าข้าจะตอบตกลง?”