ตอนที่ 373 เริ่มต้นชีวิตใหม่

ตอนที่ 373 เริ่มต้นชีวิตใหม่

ในเรือนที่เต็มไปด้วยความเงียบ จางยวี่โหร่วยังคงนอนสงบอยู่บนที่นอน และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนในตระกูลกำลังจะตามตัวนางอยู่

นางได้สลบไปสามวันแล้ว ร่างกายยังอ่อนแอไม่มีแรง ได้แค่ป้อนสำลักที่เป็นของเหลวให้นางเพื่อทำให้นางมีชีวิตอยู่

นางได้พักฟื้นตัวมาหลายวัน ก็ได้มีแรงขึ้นมาบ้าง ตาที่ได้หลับมาตลอดก็ค่อยๆลืมขึ้น

สิ่งที่เห็นคือห้องที่คุ้นเคยแล้วดูแปลกตา

ถึงแม้ตาแค่เคยมาที่นี่เพียงครั้งเดียว แต่นางกลับจำได้อย่างลึกซึ้งและไม่มีวันลืม ที่นี่เป็นที่ๆทำให้นางฝันร้ายด้วย

เพราะว่าตอนนี้เรือนๆนี้ ทำให้นางถูกชายแปลกใจทำลายความบริสุทธิ์ และเอาสิ่งที่มีคุณค่าที่สุดของแม่หญิงไป

ตอนนี้พอนางเห็นเรือนที่คุ้นเคยเช่นนี้ ในใจของนางรู้สึกสับสนเบาๆ

ตอนนี้ ประตูได้มีคนผลักออก นางเห็นชายผู้ที่มีหน้าตาที่งดงามและสวมใส่ชุดขาวเดินเข้ามา

พอสังเกตเห็นนางกำลังมองเชาด้วยเช่นกัน ทีแรกสีหน้าที่ไร้ความรู้สึกกลับกลายเป็นสีหน้าที่ดูตื่นเต้นและดีใจ เลยรีบเดินไปอยู่ข้างนาง

“เจ้าตื่นแล้วหรือ? ตื่นมาเมื่อใด ทำไมไม่เรียกคนข้างนอก?”

เพลานี้ที่เจอเขา จางยวี่โหร่วแค่มีความรู้สึกแปลกๆ

นางเคยตกลงกับเขาไว้ ว่านางจะให้โอกาสเขาได้ปรับตัวซึ่งกันและกัน แต่ตอนที่นางตัดสินใจใช้ชีวิตของตนเองไปแปลกกับชีวิตของหลิงจือ นั่นก็หมายความว่านางได้ล้มเลิกคำมั่นสัญญานี้แล้ว

อีกอย่างในใจของนางมีความคิดที่อยากจะหลบเลี่ยง ดังนั้นตอนนี้นางไม่รู้เช่นกันว่าควรเผชิญหน้ากับเขาเยี่ยงไรดี

นางหยุดชะงักไปสักพักแล้วเอ่ยปากถามขึ้น “เจ้าให้หวงเย่ช่วยข้ากลับมา ตอนนั้นข้าได้โดนยาพิษแล้วมิใช่หรือ? ทำไมถึงยังไม่ตาย?”

สายตาของเขาดูเลือดเย็นมากขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ “เจ้าพูดอะไรอยู่ ชีวิตของเจ้าคือของข้า ข้าไม่ยอมให้เจ้าตาย เจ้ากล้าตายหรือ? ตอนนี้เจ้าอยากให้ข้ามาคิดบัญชีของเจ้าหรือไม่?”

จางยวี่โหร่วก้มหน้าลงแล้วอธิบายขึ้นเบาๆ “ตอนนั้นสถานการณ์มันฉุกเฉินจริงๆ ข้าไม่มีวิธีอื่นแล้ว”

วินาทีต่อมา คางของนางกลับถูกยกขึ้น และสบตากับแววตาอันดำเงาของเขา “ใช่หรือ? เจ้าแค่อยากจะช่วยคนเองจริงหรือ ไม่มีเหตุผลอื่นหรือ?"

จางยวี่โหร่วทำสายตาที่ว้าวุ่นขึ้นมาทันที และไม่มีความกล้าที่จะสบตาของเขาต่อไป

“แน่นอนว่าถ้ามีโอกาสรอดชีวิต ใครจะยอมตาย? ถือว่าทำเพื่อคนในตระกูล ข้าก็อยากจะใช้ชีวิตอยู่ดีๆเช่นกัน！”

“นี่ยังถือว่ามีเหตุผล ถ้าเจ้ากล้าทิ้งชีวิตของตนเองเพราะชายผู้นั้น ข้าจะไม่ยอมอภัยให้เจ้าเด็ดขาด！”เขาบอกเตือนขึ้นอย่างเลือดเย็น

จางยวี่โหร่วรู้สึกตกใจ และส่ายหัว “ข้าจะทำเยี่ยงไรได้อย่างไร ไม่มีทาง！”

แต่นางก็อดถึงไม่ได้หน้าตาตอนที่เขาพยายามขัดขวางตนเอง นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

และตอนที่พิษเข้าสู่ร่างกายของนาง สายตาของนางจ้องตากับเขา สายตาของเขาดูเหมือนกลัวและตกใจมากๆ เหมือนกำลังบอกนางว่า เขาไม่อยากสูญเสียนางไป

แต่ถ้าในใจของเขามีนางอยู่จริง ทำไมพวกเขาถึงมาถึงขั้นนี้ได้?

ระหว่างพวกเขาคงไม่สามารถคืนดีกันได้อีกต่อไป อีกนางไม่อยากให้ใจของตนเองต้องแตกสลาย

ตอนนี้……นางกลัวจะมีชายผู้อยู่ต่อหน้า เขาช่วยนางครั้งแล้วครั้งเล่า！

ทีแรกสำหรับบุญคุณของเขา นางก็ตอบแทนไม่หมดแล้ว ตอนนี้บุญคุณของเขาก็เหมือนลูกบอลหิมะ ที่ยิ่งอยู่ก็ยิ่งใหญ่ ใหญ่จนทำให้นางรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

ตอนนี้แม้กระทั่งนางเองยังรู้สึก เพลานี้จะกล่าวขอบคุณกับเขาก็คงไม่เหมาะสม

ยังไม่ทันได้คิดว่าขั้นตอนต่อไปจะทำเยี่ยงไร ตอนนี้ร่างกายของนางกลับถูกใครบางคนโอบกอดเข้าไปกลางอกของเขา