ตอนที่ 374 ชายผู้บ้าอำนาจ

ตอนที่ 374 ชายผู้บ้าอำนาจ

“ตอนนี้เจ้าอยู่ที่นี่ไป อย่าไปไหนเด็ดขาด！”

จางยวี่โหร่วไม่ได้รู้สึกโกรธใดๆ แต่แค่มองเขาด้วยความแปลกใจ “ทำไมล่ะ?”

นางแค่อยากจะกลับบ้าน ไม่ได้ไปที่อื่นเสียหน่อย เขาทำไมไม่มีเหตุผลเยี่ยงนี้

“เจ้าคิดว่าตอนนี้อาการของเจ้าดีขึ้นหรือยัง? ตอนนี้ชีวิตของเจ้ากู้กลับมาได้แค่หนึ่งเดียว หชู่ถันถือว่าช่วยเจ้าสุดความสามารถแล้ว และสามารถช่วยชีวิตเจ้าได้อย่างเฉียบพลัน ตอนนี้เขาออกไปหายาที่สามารถกำจัดพิษนี้ ถ้ารอไปสิบวันเขายังไม่กลับมา ก็ไม่มีใครสามารถช่วยเจ้าได้แล้ว

เมื่อครู่นางพึ่งจะเชื่อว่าชีวิตของตนเองถูกกอบกู้กลับมาแล้ว แต่ตอนนี้พอได้เห็นข่าวเยี่ยงนี้ นางก็ตอบสนองไม่ได้โดยทันที

มิน่าล่ะ……นางถึงรู้สึกอ่อนแรงเยี่ยงนี้ หรือว่าอีกไม่กี่วันข้างหน้า นางจะตายจริงๆ?

โชคชะตาได้กลั่นแกล้งคนจริงๆ

“ดังนั้น เจ้าคิดว่าสภาพของเจ้าตอนนี้ จะสามารถกลับมาได้อีกหรือ? พวกเขาเจอเจ้าในสภาพเยี่ยงนี้จะไม่กังวลเลยหรือไง? ฉะนั้นตอนนี้ทางที่ดีที่สุดคือเจ้าอยู่นี่ก่อน รอให้หายดีแล้วค่อยกลับไป"

“แต่ว่า ข้าหายไปเยี่ยงนี้ พวกเขาต้องเป็นห่วงข้าแน่นอน” จางยวี่โหร่วก้มหน้าลง น้ำเสียงฟังดูอ่อนแอหน่อยๆ ไม่มีแรงจะสู้ต่อ

“นางรู้สึกว่าถ้าเปรียบกับนางหายไป แล้วให้พวกเขาได้ข่าวว่านางยังไม่หายดี แบบนี้ถึงจะดีกว่ากัน? ถ้าเจ้าอยากจะกลับไปก็ให้เจ้ารักษาตัวอยู่ที่นี่ก่อน รอให้หชู่ถันรักษาเจ้าให้หายดี เจ้าจึงค่อยไปปรากฎตัวอยู่ต่อหน้าพวกเขาอย่างแข็งแรง จะดีกว่าไหม?”

เหมือนเขาพูดได้มีเหตุผล จางยวี่โหร่วแต่ทำตามที่เขาบอก

“เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้ามีเรื่องอย่างแน่นอน ถึงแม้ข้าต้องสูญเสียทุกอย่างไป ก็จะทำให้เจ้าได้หายดี” เขาให้คำมั่นสัญญากับนาง

เขาใส่ใจนางมากเยี่ยงนี้นางรู้ดี แต่นางก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าตนเองเหลือเวลาเพียงไม่กี่วัน นั้นนางจะทำอะไร?

ช่างมันเถอะ ไหนๆตอนนี้นางก็ตัดสินใจอะไรไม่ออก ถึงแม้จะอยากทำอะไร ชายผู้บ้าอำนาจผู้นี้ก็คงไม่ยอม

หรือว่าเพลาที่นางสามารถตอบแทนบุญคุณเขาเหลือแค่ไม่กี่วันนี้แล้ว วันข้างหน้าก็คงไม่มีโอกาสอีกต่อไป ก็ให้เขามีความสุขหน่อยเถอะ

จางยวี่โหร่วอมยิ้มเบาๆ และตอบกลับ “ได้ ข้าจะเชื่อเจ้า”

……

เรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจก็ไม่ต้องพูดถึงอีกต่อไป ตอนนี้มีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น ก็ควรใช้เพลาที่อยู่สองคนตามลำพังให้คุณค่าที่สุด?

เจ้าจำได้หรือไม่? เรือนๆนี้ เป็นเรือนวิวาห์ของพวกข้าสองคน ข้าไม่เคยลืมบรรยากาศของวันนั้นเลย”

หน้าของจางยวี่โหร่วเริ่มแดง แก้มแดงๆของนางเหมือนดอกไม้แดงติดอยู่ ช่างดูงดงามยิ่งนัก

“เจ้า…..เจ้าพูดอะไรอยู่? อย่าพูดอะไรเรื่อยเปื่อยเยี่ยงนี้！”

ทำไมเขาต้องพูดถึงเรื่องวันนั้นด้วย มันมิใช่อยากทำให้นางรู้สึกอับอายหรือ?

“ท่านพูดเรื่อยเปื่อยเสียที่ไหน แค่เจ้าเลือกที่จะลืมวันนั้น แต่ข้าก็ไม่อยากให้เจ้าสมดั่งใจอยากหรอก ตอนนั้นที่เจ้าได้รับสารพิษเหอฮวนเข้าสู่ร่างกาย เจ้ามองข้าด้วยสายตาเหมือนแมวพิศวาสที่ร้องขอให้ข้ามีอะไรกับเจ้า มันช่างทำให้ใจของข้ารู้สึกหวั่นไหวจริงๆ”

พอนางเถียงเขาไม่ไหว เลยยื่นมือไปปิดปากของเขาไว้

แต่ว่าพอฝ่ามือของนางได้สัมผัสถึงลมหายใจอันแผ่วร้อนของเขา เลยต้องทำให้นางรีบเอามือกลับไป ครั้งนี้ เหมือนหน้าของนางถูกนึ่งจนสุก เขากำลังทำอะไร！