ตอนที่ 375 เลือนจางจากความทรงจำ

ตอนที่ 375 เลือนจางจากความทรงจำ

จางยวี่โหร่วยังคงพักอาศัยอยู่ที่นี่หลายวัน “แค่ยกมือก็มีคนสวมเสื้อให้ แค่อ้าปากก็มีคนป้อนข้าวให้” ชีวิตเยี่ยงนี้ ในที่ๆสงบสุขเยี่ยงนี้ และกลับได้รับความสงบสุขอยู่

เขียวแย่ซิ้วไม่ได้อยู่ที่นี่ตลอดเพลา เขามีเรื่องมากมายต้องทำ แต่หวงเย่ กลับอยู่เคียงข้างและดูแลนางตลอด และบอกว่าจะปกป้องให้นางปลอดภัย

มีหวงเย่อยู่ นางก็ไม่ได้รู้สึกเครียดอะไรอีกต่อไป อีกอย่างก็สามารถรู้ข่าวข้างนอกจากปากของเขา

“จริงหรือ? น้องหลินไม่ได้เป็นเยี่ยงไร เรื่องวุ่นวายต่างๆของหนานหชู่ได้แก้ปัญหาไปหมดหรือยัง? เจ้าคงไม่ได้พูดเยี่ยงเพื่อที่จะปลอบใจช้าใช่หรือไม่” จางยวี่โหร่วถามขึ้นอย่างใจร้อน

“แน่นอน ข้าจะหลอกเจ้าได้เยี่ยงไร? เป้าหมายของจ้าวซินซินคือเจ้า ฉะนั้นนางคงไม่มีทางทำร้ายหลินจือหรอก นางแค่ให้ยาขับเหงื่อแก่นางจึงทำให้นางรู้สึกหมดเรี่ยวแรง ส่วนมู่โหร่งจิ๋วและดวงมู่หยา ครั้งนี้หนานหชู่เป็นฝ่ายช่วยชีวิตพวกเขา ถึงแม้พวกเขาจะคิดร้ายก็คงไม่กล้าทำอะไรที่ไร้จิตใจหรอก ก็คงไม่แว้งกัดเจ้าหนี้บุญคุณตอนเองหรอก บนโลกนี้คงมีไม่มากที่จะเหมือนเป่ยจื่อห้าว”

พอได้ยินหวงเย่อธิบายเยี่ยงนี้ จางยวี่โหร่งก็รู้สึกโล่งอกไปมาก

ไม่กี่วันนี้นางอยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกจากปากของเชียนแย่ซิ้วมาก แต่เขาก็ปฏิเสธไม่บอกข้าเลย เหตุผลก็คือว่าอยากให้ข้าพักฟื้นตัวดีๆ นอกจากเขาก็ห้ามไปคิดถึงใคร และห้ามไปพูดถึงใคร

นางเอาชายผู้บ้าอำนาจคนนี้ไม่ถูกจริงๆ ดังนั้นจึงได้แต่ถือโอกาสตอนที่เขาไม่อยู่แอบถามห่วงแย่

“นั้น……ตระกูลข้าล่ะ? ข้าจินตนาการไม่ออกจริงๆที่ข้าหายไปหลายวันเยี่ยงนี้พวกเขาจะเป็นห่วงข้ามากเพียงใด ช่วยข้าไปบอกให้พวกเขาหน่อยว่าข้าปลอดภัยดี”

คนในตระกูลจางรู้จักหวงเย่ วันนั้นเขาเป็นคนลักพาตัวนางมาเอง คิดว่าคนในตระกูลจางก็คงเห็น พวกเขาต้องรู้สึกแปลกใจอย่างแน่นอน?

เรื่องอื่นเขาจะไม่ค่อยพูดเยอะ แต่เรื่องนี้ เขากลับปฏิเสธโดยเร็ว

“ทางที่ดีเจ้าควรเชื่อฟังท่านประมุข รอให้หชู่ถันกลับมาก่อน เจ้าคงไม่อยากให้ความหวังพวกเขาแล้วก็ให้พวกเขาได้ผิดหวังโดยเร็วเยี่ยงนี้”

นางจึงก้มหน้าลงอย่างเสียอดเสียใจ และพูดขึ้นอย่างเสียงเบา “หรือว่าถึงแม้ว่าเขาจะกลับมา ก็คงช่วยชีวิตข้าไว้ไม่ได้? ถึงเพลานั้นข้าก็คงไม่รู้ว่าข้าจะมีโอกาสได้เจอคนในตระกูลหรือไม่”

นางได้เคยรู้ถึงความรุนแรงของยาพิษจิ้ว ตั้งแต่สมัยก่อนจนถึงตอนนี้ใครที่ได้รับยาพิษนี้ก็คงต้องตาย อีกอย่างตายอย่างทรมาน ใครก็ไม่สามารถมีชีวิตต่อไปได้ นางก็คงต้องมีการเตรียมใจไว้ก่อนใช่หรือไม่?

“เจ้าอย่าโศกเศร้าเช่นนั้น ยังไม่มีใครที่หชู่ถันช่วยชีวิตไว้ไม่ได้ ถ้าเขารู้ว่าเจ้ากำลังสงสัยในฝีมือการแพทย์ของเขา เขาต้องไม่ดีใจแน่นอน แค่รอให้เจ้าหายดีจริงๆ ท่านประมุขก็คงจะส่งเจ้ากลับไปอยู่กับคนในตระกูลเจ้า” หวงเย่เห็นนางโศกเศร้าเยี่ยงนี้ จึงรีบพูดปลอบใจโดยเร็ว

จางยวี่โหร่วได้แค่พยักหน้าเบาๆ พวกเขาก็ทำเพื่อนางกันหมด นางไม่ควรจะรู้สึกเสียอกเสียใจแล้วทำให้พวกเขารู้สึกกังวลใจมากขึ้น

นางมองหวงเย่ไปสักพัก เหมือนกำลังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเก็บไว้ไม่พูด

พอเห็นหน้าตาของนางตอนนี้ หวงเย่ก็รู้ว่านางต้องคิดอะไรบางอย่าง แม่หญิงผู้นี้มักจะแสดงความรู้สึกในใจผ่านสีหน้าเสมอ

เขาตั้งแต่ทำเสียงในลำคอแล้วพูดขึ้น “เจ้าอยากรู้อะไรก็ถาม ถ้าถามช้ากว่านี้ข้าก็จะปฏิเสธที่จะตอบเจ้า”

จางยวี่โหร่วมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ แต่พอนึกขึ้นได้จึงอมยิ้มขึ้นมาทันที

“หวงเย่ ขอบคุณเจ้านะ”

“ข้ายังไม่ได้ตอบกลับใดๆ เจ้าขอบคุณข้าเยี่ยงนี้มันเร็วไปไหม”

“เจ้าก็รู้ว่าข้าอยากถามอะไร และยอมตอบข้า ถ้าเขาอยู่นี่ เขาต้องโกรธมากแน่ๆ” นี่เป็นคำถามที่ทำให้เขาต้องเกิดความสัตย์ซื่อ นางจึงรู้สึกลังเลว่าจะเอ่ยปากขึ้นเยี่ยงไร