ตอนที่ 376 ฝันร้ายที่หายาก

ตอนที่ 376 ฝันร้ายที่หายาก

ร่างกายของจางยวี่โหร่วยังมีพิษที่ยังกำจัดไม่หมด แค่สามารถคงอยู่ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น ดังนั้นตอนนี้ร่างกายของนางยังคงปรับตัวกับสภาพต่างๆได้ยาก ก็คงไม่มีทางที่จะเหมือนคนปกติ

แค่พูดถึงเรื่องพวกนี้ นางก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว รู้สึกไม่สบายแล้วอยากจะพักผ่อน

นางตอนลงบนที่นอน หลับตาลง จริงๆในใจมีเรื่องให้เครียดเยอะมาก แต่เพราะว่าร่างกายอ่อนแอเกินไป จึงต้องการการฟื้นฟูที่ดี นางกลับหลับไปโดยเร็ว

การหลับครั้งนี้ เป็นการหลับที่ไม่สนิทเลย

จางยวี่โหร่วรู้สึกว่าตนเองกลับบ้านอย่างสลึมสลือ และยืนอยู่ตรงหน้าบ้าน นางรู้สึกตกใจอย่างยิ่ง

ทำไม? นางกลับเห็นตรงหน้าประตูทางเข้ามีโคมไฟสีขาว เหมือนเป็นโคมไฟงานศพ

และทหารที่เฝ้าตรงหน้าประตูสวมใส่ชุดสีขาวที่ไว้อาลัยคนตายไว้ สีหน้าของพวกเขาดูโศกเศร้ามาก เหมือนจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ในใจของนางรู้สึกสะดุ้งเบาๆ นางเลยรีบยกปลายกระโปรงของตนเองแล้ววิ่งเข้าไปข้างใน

พอหลังจากที่เข้าไป ได้เห็นท่านปู่ของตน ท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่น้องที่อยู่ข้างนอกก็ได้กลับมากันหมด พวกเขาสวมใส่ชุดขาว ร้องไห้จนตาบวมแดง

ถึงแม้ว่านางจะมาช้าไปหน่อย แต่คงไม่มีทางไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คนในตระกูลมีคนเกิดเรื่องแล้ว！

ใครเกิดเรื่องกันแน่ นัยน์ตาของนางกวาดไปยังพวกเขาทุกคน

ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันหมด มีแค่คนๆเดียวที่หายไป พวกเขากำลังเสียใจเพราะใครกันเล่า?

จางยวี่โหร่วเข้าไปข้างในมีผ้าขาวแขวนเต็ม และมองไปตรงโต๊ะก็มีชื่อของนางเขียนไว้

ที่นี่ผู้ที่ตายไปคือนางเองหรือ！

นางตายไปแล้วจริงหรือ? ฉะนั้นคนในตระกูลของนางจึงได้จัดพิธีศพให้นาง อีกอย่างยังรู้สึกเสียใจกับนาง

นางวิ่งไปอยู่ต่อหน้าพวกเขาแล้วตะโกนออกมาอย่างเสียงดัง บอกพวกเขาว่าตนเองยังอยู่ อีกอย่างยังอยู่อย่างสงบสุข แต่ว่าพวกเขาทำไมถึงเป็นเยี่ยงนี้！ทำไมถึงไม่ได้ยินที่นางพูด และไม่เห็นนางด้วย！

จางยวี่โหร่วไล่คุยกับทุกคนด้วยความพยายามที่สุด พวกเขาไม่ได้มีการตอบสนองใดๆ สุดท้ายนางรู้สักหมดหวังมาก

พอเห็นนางตายไปแล้วจริงๆ นางไม่มียาจะรักษาตนเอง แม้กระทั่งหชู่ถันยังช่วยนางไม่ได้

ตอนนี้วิญญาณของนางที่กลับไป ฉะนั้นคนในตระกูลเลยไม่เห็นนาง เพราะการตายของนางจึงร้องห่มร้องไห้อย่างเสียใจ

นางไม่กตัญญูเอง นางไม่กตัญญูจริงๆ จึงทำให้พวกเขาต้องทนกับความเจ็บปวดที่ต้องส่งศพผู้สาว นอกจากคอยดูพวกเขาร้องไห้อย่างเสียใจ นางก็ทำอะไรไม่ได้เลย

ทันใดนั้น มือของนางกลับถูกจับ นางหันไปมอง ยมฑูตในนรกกำลังจะจับตัวนางเพื่อกักขังไว้ และเอานางกลับไป และยังบอกว่าคนที่ตายไปแล้วไม่ควรมีอะไรที่ค้างคาใจ นางควรกลับไปในที่ๆควรอยู่

“ไม่ ข้าไม่อยากตาย ข้าไม่อยากจากไป ปล่อยข้า อ้า！” จางยวี่โหร่วเรียกแค่คำเดียว เลยลืมตาโต ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยอาการตกใจ ร่างกายของนางสั่นไม่หยุด

นางสังเกตเห็นว่ามือของตนเองเหมือนจะถูกใครจับไว้แน่นๆ นางทั้งกรีดร้องทั้งสะบัดออกอย่างรุนแรง “ปล่อยข้า อย่าจับข้า อย่าจับข้า！”

“เจ้าเป็นอะไรไป?”ข้างหูของนางได้มีเสียงอันเย็นชาดังขึ้นแต่ก็นำพาซึ่งความอบอุ่น และค่อยๆเรียกสติของนางกลับมา

นางหันกลับไปอย่างแรง ก็ได้เห็นใบหน้าที่งดงามไร้ฐิติกำลังทำสีหน้าที่กังวลมองนางอยู่

เชียนแย่ซิ้ว！

หรือว่านางอาจจะหวาดกลัวเกินไป จึงดึงเขาเข้ามากอด เลยตัวสั่นอยู่กลางอ้อมกอดของเขา