ตอนที่ 388 มายังเขตชายแดน

ตอนที่ 388 มายังเขตชายแดน

จางยวี่โหร่วออกเดินทางใช้เวลาประมาณห้าวัน ในที่สุดก็มาถึงยาเขตชายแดน

เมื่อมาถึงเขตชายแดน แม้แต่สภาพแวดล้อมรอบๆยังเปลี่ยนไป

ลมหนาวทางทิศเหนือพัดพา ทรายตลบอบอวล นางเติบและโตในเมืองจิงเฉิน จะเคยพบเคยเห็นสภาพแวดล้อมเช่นนี้ได้อย่างไร?

เพียงแต่กองทหารรักษาการณ์ยืนยันที่จะพักแรมที่นี่ แม้แต่เวลากลับบ้านไปพบคนในครอบครัวยังไม่มีเลย

การเดินทางที่รีบเร่งตลอดหลายวัน ทำให้ร่างกายของนางเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย แต่ความแค้นในใจทำให้นางฮึดสู้

"คุณหนูเจ้าคะ ข้างหน้าก็เป็นค่ายทหารแล้ว เรามาถึงแล้วค่ะ！”

จางยวี่โหร่วเดินลงจากรถมา ก็มองเห็นทางข้างหน้าที่ไม่ไกลมากเป็นค่ายทหาร ทหารมากมายกำลังลาดตระเวน อีกทั้งยังได้ยินเสียงการฝึกทหารอีกด้วย

เมื่อเห็นขบวนรถม้าของพวกนาง ก็มีคนมาไถ่ถามจากด้านหน้าทันที

"ใคร มาที่นี่ทำไม?"

ทหารที่อยู่ด้านหลังของจางยวี่โหร่วเดินมาด้านหน้าแล้วหยิบป้ายรับสั่งออกมา เมื่อทหารคนนั้นเห็น ก็รีบทำความเคารพ

"ที่แท้ก็เป็นคนที่ฮ่องเต้ส่งมาตรวจตรานี่เอง เชิญขอรับ！”

เพียงแต่ในใจของเขารู้สึกแปลกใจนัก ที่การตรวจตราในครั้งนี้ มีหญิงสาวมาด้วย อีกทั้งยังเป็นหญิงที่มีใบหน้างดงาม เช่นนี้มันไม่น่าแปลกหรือ?

พวกเขาเฝ้าอยู่ตรงชายแดนมานานหลายปี หญิงสาวที่พบเจอส่วนมากก็จะเป็นนางกำนัลหรือพวกสาวรับใช้ที่มาทำอาหารและล้างจานทำงานหนักทั้งนั้น มิเช่นนั้นก็เป็นหญิงชาวบ้านธรรมดา ช่างนางผู้นี้ที่ผิวขาวดุจหิมะ งดงามดั่งนางฟ้านางสวรรค์ ช่างทำให้พวกเขานั้นมองจนตาค้าง

มองดูแววตาและสีหน้าของพวกทหารเหล่านั้น ที่มองมาทางจางยวี่โหร่วอยู่นานไม่ยอมละสายตาไปไหน หวงเย่จึงรีบเดินขึ้นหน้า จากนั้นก็กระแอมไอ

"ช่างกล้าดีนัก แม้แต่ผู้ตรวจตราพวกเจ้ายังกล้าเสียมารยาท อยากที่จะให้ข้าควักลูกตาออกมาใช่หรือไม่?"

"เอ่อ......"ในที่สุดทหารก็เก็บอาการ

แต่ตอนที่เขาหันไปมองหวงเย่นั้น ก็ยิ่งตาค้างไปกว่าเดิม ลืมไปเลยว่าชีวิตของตนนั้นอยู่ในกำมือของผู้อื่น

งดงาม......ช่างงดงามยิ่งนัก！

เขากลับ "อึก" กลืนน้ำลายคำโต

คนผู้นี้ ไม่มีทางช่วยเสียแล้ว！

สีหน้าของหวงเย่นั้นเปลี่ยนเป็นโหดร้ายในทันที เขาโยนทหารนั้นลงกับพื้น ด้วยใบหน้าที่ไร้ซึ่งอารมณ์

เขาจะทนให้ชายชาตรีหลงรักตนได้อย่างไร น้ำลายจนเกือบจะไหลลงพื้น

นับถือจริงๆ ที่ส่งคนเช่นนี้มาเฝ้าในเขตชายแดน หากศัตรูใช้แผนเอาสาวสวยเข้ามา พวกเขาก็คงยินดีที่จะหลงกลพวกศัตรูแน่

เวลานี้ หน้าค่าย มีร่างที่คุ้นตาเดินออกมา

อาภรณ์สีดำ ร่างผอม ในตัวเปร่งออร่าความเย็นชาออกมา ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเย็นแพร่ออกมา หากผมเจอกับศัตรูเข้า ออร่าความอาฆาตก็จะยิ่งแพร่ออกมา ทำให้ที่พบเจอนั้นทำตัวไม่ถูก

เขาได้ยินเสียงดังออกมาจากด้านนอก จึงรู้ว่ามีคนมา จากนั้นจึงออกมาดู