ตอนที่ 387 ฆาตกรที่ฆ่าจางไท่ซือ

ตอนที่ 387 ฆาตกรที่ฆ่าจางไท่ซือ

หลังจากที่หชู่ถันออกมานั้น เขาก็รู้สึกราวกับว่าตนไปท่องดินแดนนรกมารอบหนึ่ง

แม้ว่าผีในนรกคุมที่สิบ ยมทูต รวมกันก็ยังไม่น่ากลัวเท่าท่านอาจารย์ทั้งสอง

เดินกลับมาในห้องพักพร้อมกับเชียนแย่ซิ้ว เขายังมีเหงื่อเย็นไหลทั่วตัว

"ท่านประมุท ท่านไปพบจางยวี่โหร่วและหวงเย่มาไม่ใช่หรือ เหตุใดจู่ๆจึงกลับมาเล่า?" เขาถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

"หากข้าไม่กลับมา กลัวว่าพวกเขาคงคาดโทษเจ้าแน่ ถึงเวลานั้นเจ้าจะถอนตัวอย่างไรเล่า?"

ที่แท้ก็เพื่อช่วยตน ในใจของหชู่ถันรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก ไม่เสียแรงที่เขาทุ่มเทลำบากตรากตรำไปหายาถอนพิษจากแคว้นซีมาช่วยจางยวี่โหร่ว

"ไม่เป็นไรดอก อย่างมากพวกเขาก็ทำได้แค่เพียงต่อว่าเล็กน้อยก็เท่านั้น ไม่อาจทำสิ่งใดข้าได้ แต่ท่านต่างหากท่านประมุข ไม่ได้มีเหตุจำเป็นที่ต้องทะเลาะกับพวกเขา！พวกเขาโมโหก็เพราะเรื่องนี้ตั้งแต่แรก หากเรื่องนี้ทำให้จางยวี่โหร่วลำบาก ก็ไม่อาจจัดการได้ง่ายแล้ว"

ชายหนุ่มตอบกลับเสียงเรียบ “เจ้าคิดว่า การที่ข้าเชื่อฟังพวกเขา แล้วพวกเขาจะไม่ทำสิ่งใดนางงั้นหรือ? มิเช่นนั้นเจ้าคิดว่าจางโม่เย้นตายได้อย่างไร?"

หชู่ถันมองเขาด้วยความตกใจ ครู่หนึ่งจึงจะตอบกลับ “ท่านหมายความว่า......คนที่ฆ่าเขา คือท่านอาจารย์ทั้งสอง?"

"ไม่เพียงเท่านี้ อีกทั้งยังมีคนที่ร่วมมือกับพวกเขา ขโมยถุงหอมนกเป็ดน้ำ แล้วโยนความผิด" ดวงตาของเขามองหยั่งลึกลงไป เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ดีใจกับการตายของศัตรูตนเองเสียเท่าไหร่ ตรงกันข้ามคือการพยายามควบคุมความโมโหเอาไว้

ระหว่างที่อยู่บ้านตระกูลจางนั้น เขาหาโอกาสตอนที่ไม่มีคนตรวจดูศพของจางโม่เย้น พบว่าบาดแผลตรงหน้าอกของเขานั้นช่างคุ้นตายิ่งนัก นั่นเป็นวิธีการฆ่าที่พิเศษ แม้ว่าคนร้ายตั้งใจที่จะซุกซ่อนเอาไว้ แต่ก็ถูกเขาพบอยู่ดี

อีกทั้งเขายังตรวจสอบดูห้องหนังสือของจางโม่เย้นแล้ว เห็นตรงหน้าต่างมีใบไม้สีแดงสองใบตกอยู่

หากเป็นคนอื่นพบ ก็คงคิดว่าเป็นใบไม้สีแดงทั่วไป ถึงขั้นคล้ายกับใบเมเปิ้ล ไม่แน่อาจจะปลิวมาตอนที่เปิดหน้าต่างเอาไว้ แต่เขามองเพียงแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าใบไม้นี้มาจากป่าสนวงกตของตำหนักจิ๊วซา！

ดังนั้นเขาตึงมั่นใจ ว่าฆาตกรต้องเกี่ยวข้องกับตำหนักจิ๊วซาแน่นอน อีกทั้งพวกเขาเป็นคนที่น่าสงสัยที่สุด

"เพียงแต่ เหตุใดพวกเขาจึงต้องทำเช่นนี้? หากต้องการเพียงแค่แก้แค้น พวกเขาก็สามารถทำได้ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน พวกเขาคอยสั่งสอนท่านประมุขมาตั้งแต่เด็ก ก็เพื่อให้ท่านเป็นหมากที่มีความสามารถ วันหนึ่งสามารถคิดวางแผน แล้วล้างแค้นเพื่อแคว้นได้ เหตุใดจึงต้องเลือกเวลานี้ด้วยเล่า?" เห็นได้ชัดว่าหชู่ถันตกใจมาก ไม่อาจที่จะเข้าใจ

"คงเป็นเพราะว่าพวกเขาคิดว่า เพื่อนางแล้ว ข้าไม่อาจที่จะทำสิ่งใดกับจางโม่วเย้น"

หชู่ถันถอนหายใจ แล้วถามกลับ“แล้วในความเป็นจริงเล่า หากพวกเขาไม่ลงมือ ท่านจะกล้าลงมือฆ่าจางโม่วเย้นด้วยตนเองหรือไม่?"

ก่อนที่เขาจะไปแคว้นซีก็ได้ย้ำเตือนเขาเอาไว้แล้ว ตอนนั้นเขายังพูดอย่างหนักแน่นว่ารู้ดีว่าตนเองควรทำสิ่งใด และไม่ลืมว่าตนเองควรทำสิ่งใด แม้ว่าจะเพื่อจางยวี่โหร่วก็ไม่อาจที่จะทิ้งเป้าหมายของตนเอง

แล้วตอนนี้เล่า?เขายังคิดเหมือนเดิมอีกหรือไม่?

เป็นจริงดังว่า สีหน้าของเขาดูนิ่งไปครู่หนึ่ง ผ่านไปนานครู่หนึ่งกว่าเขาจะค่อยๆตอบตำหนักจิ๊วซา “ไม่รู้”

"เพื่อจางยวี่โหร่ว ท่านไม่เพียงแต่ยอมถอยแล้วถอยอีก แม้แต่แผนการที่วางมากว่าสิบกว่าปีท่านเองก็สามารถที่จะละทิ้งได้ ทุกหยาดเหงื่อที่ไหลดุจเลือดนั้น สุดท้าย ท่านก็ไม่มีเป้าหมายอีกต่อไป"