ตอนที่ 390 ช่วงเวลาที่น่าตื่นตาตื่นใจ

ตอนที่ 390 ช่วงเวลาที่น่าตื่นตาตื่นใจ

การแสดงออกของเย่นหลิน ทำให้จางยวี่โหร่วนั้นพึงพอใจมาก

เขาพูดได้เช่นนี้ ก็แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนที่มีหัวใจ หลังจากนี้ถ้าเสี่ยวเฟิงได้อยู่กับเขา อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องทนลำบาก

"ดี งั้นเจ้าก็พาตัวเสี่ยวเฟิงไปตอนนี้เลยเถอะ！”

"ตอนนี้?"เย่นหลินมองไปที่นางด้วยความตกใจ แม้ว่าจะไปกันจริงๆก็ไม่จำเป็นต้องรีบเร่งเช่นนี้

"ใช่แล้ว ตอนนี้เสี่ยวเฟิงรอเจ้าอยู่ที่เต้นต้อนรับในห้องโถงใหญ่ หากเจ้าไปพบนางแล้วบอกกับนางว่าจะพาตัวนางไป เรื่องอื่นก็ไม่ต้องสนใจทั้งนั้น"จางยวี่โหร่วรีบเร่ง "ยังนิ่งอยู่ทำไม รีบไปสิ！”

เย่นหลินมองดูสีหน้าท่าทางหลากอารมณ์ของนาง เขาอยากจะพาตัวเสี่ยวเฟิงไป เพียงแต่ตอนนี้......ยังไม่ใช่เวลาที่สมควร

เพราะว่า ภารกิจของเขายังไม่สำเร็จ แล้วเขาจะจากไปตอนนี้ได้อย่างไร?

เพียงแต่ หากไม่ไปในตอนนี้ แล้วรอจนถึงเวลา บางทีอาจจะไม่มีโอกาสนั้นจริงๆแล้วก็ได้

ในใจของเย่นหลินนั้นเต็มไปด้วยความย้อนแย้ง แต่สุดท้ายเขาก็ค้นพบว่าความรู้สึกของเสี่ยวเฟิงนั้นเอาชนะทุกสิ่ง ความรักใคร่เองก็เอาชนะเหตุและผล

"ข้า......."เขาเอ๋ยปาก ขณะที่กำลังจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมานั้น ก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมาจากด้านนอก

"พี่ ท่านจะรับปากนางไม่ได้เด็ดขาด！”

เสียงนี้ ต่อให้จางยวี่โหร่วตายก็ไม่อาจลืม

พวกนางพบหน้ากันครั้งแรกก็ไม่ชอบหน้ากันแล้ว อีกทั้งนางยังลงมือทำร้ายนางอยู่หลายครั้ง จนถึงขั้นทำให้นางต้องตาย

หลังจากนั้นนางก็ยิ่งสงสัยว่าหญิงคนร้ายที่บุกรุกเข้ามาในคืนนั้น อีกทั้งตอนที่เป่ยจื่อห้าวคิดก่อกบฏและตอนที่จ้าวซินซินบอกว่าเบื้องหลังของนางมีหญิงลึกลับนั้นต้องเป็นเย่นอิ่งอย่างแน่นอน！

ดังนั้นนางจึงอยากให้เย่นหลินรีบพาตัวเสี่ยวเฟิงไป หากพวกเขายังไม่ไปอีก ก็คงไม่ได้ไปแล้วจริงๆ

จางยวี่โหร่วกำหมัดแน่น แล้วหันหลังกลับไป ก็พบเข้ากับเย่นอิ่งยืนอยู่ตรงประตูของเต็นท์

เพียงแต่ นางดูไม่ค่อยจะทำสิ่งใดสะดวกเสียเท่าไหร่ แม้แต่เดินยังต้องใช้ไม้เท้า

จางยวี่โหร่วมองไปที่นาง ความแค้นที่อยู่ในใจลุกเป็นไฟจนไม่อาจทนได้ อีกทั้งเย่นอิ่งเองก็มองมาที่นางด้วยความคับแค้นใจ คล้ายกับว่าดวงตาคู่นั้นจะทำให้ร่างของนางแหลกสลาย

เย่นอิ่งเดินถือไม้เท้าเข้ามา ถลึงตาใส่จางยวี่โหร่วด้วยความโกรธเคืองจากนั้นก็หันไปมองเย่นหลิน

"พี่ เจ้าชอบคนสารเลวนั่นจริงหรือ น้องสาวอย่างข้ากลับพึ่งรู้ตอนนี้ พี่ควรที่จะอธิบายให้ข้าฟังหน่อยหรือไม่? พวกนางคอยเป็นปฏิปักษ์ต่อเราอยู่หลายครั้งหลายครา ทำให้พวกเราต้องโดนลงโทษ แต่พี่กลับชอบนาง ต้องให้นางทำให้พวกเราตายก่อนใช่หรือไม่พี่จึงจะสาแก่ใจ?"

เย่นอิ่งคนนี้ สมควรตายยิ่งนัก！

ไม่ง่ายเลยกว่านางจะพูดหวาดล้อมเย่นหลินได้ แต่นางกลับมาทำให้ทุกอย่างพังในเวลานี้

แต่ตอนนี้นางเองก็ไม่อาจสนใจเย่นอิ่งได้ รีบหันไปมองเย่นหลิน อยากจะรู้คำตอบของเขานัก

สีหน้าของเย่นหลินเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ลำบากใจยิ่งนัก เขาพูดเสียงดังด้วยความโมโห “หากเจ้ากล้าพูดจาเหลวไหลเช่นนี้อีกข้าจะสั่งสอนเจ้า！”

เย่นอิ่งโยนไม้เท้าทิ้งไป จากนั้นก็นั่งร้องไห้อยู่บนพื้น