ตอนที่ 391 พิษรัก

ตอนที่ 391 พิษรัก

เห็นสถานการณ์นี้ เย่นอิ่งอดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มได้ใจที่แผนร้ายสำเร็จแล้วออกมา ต่อให้หล่อนไม่ได้บอกความลับนั้นออกมาจะเป็นไร ในที่สุดพี่ชายก็ยังอยู่ข้างหล่อน เช่นนี้หล่อนก็บรรลุเป้าหมายแล้ว

หล่อนไหนเลยจะให้จางยวี่โหร่วภูมิใจได้หรือ? นอกจากนี้ เสี่ยวเฟิงยังเป็นเพียงคนรับใช้คนหนึ่ง ถ้าคนรับใช้คนหนึ่งกลายเป็นพี่สะใภ้ของหล่อนถ้าเช่นนั้นหล่อนจะยิ่งยกศีรษะไม่ขึ้นต่อหน้าจางยวี่โหร่วแล้วหรือ?

เวลานี้ จู่ ๆ ก็มีคนหนึ่งบุกเข้าประตูมา ได้เห็นตาทั้งคู่ที่นังร้องไห้จนบวมแดง เย่นหลินอดไม่ได้ในใจปวดขึ้นคราหนึ่ง ก้นบึ้งดวงตามีแววสับสนวุ่นวายเล็กน้อยแวบผ่านไป

นัง...ที่แท้มานานแค่ไหนแล้ว ได้ฟังอยู่ข้างนอกไปนานเท่าไร?

“คุณหนู ท่านมาที่นี่ทำไม ทำไมต้องติดต่อกับพวกเขาปีศาจที่ฆ่าคนโดยไม่กระพริบตา? พวกเขาล้วนเป็นคนเลว พวกเขาไม่มีหัวใจทั้งสิ้น แม้ว่าท่านจะพูดมากเกินไปก็ไร้ประโยชน์ พวกเรารีบไปกันเถอะค่ะ”

“เสี่ยวเฟิง...” จางยวี่โหร่วเห็นท่าทีความเจ็บปวดปานนั้นของนัง ก็รู้ว่านังต้องได้ยินอะไรทุกอย่างทั้งหมดแล้วที่ข้างนอกแน่นอน

เสี่ยวเฟิงรีบวิ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จับมือนาง คิดพายามที่จะดึงนางเดินออกไปที่ข้างนอก

เย่นหลินจู่ ๆ ก็เอื้อมมือมาลากนัง แต่กลับถูกนังสะบัดออกไปอย่างแรง

“เจ้าอย่ามาแตะต้องข้า! น้องสาวเจ้าได้ทำสิ่งที่ทำร้ายคุณหนูหลายครั้ง คราวนี้ยิ่งเกือบทำร้ายคุณหนูถึงแก่ชีวิต เจ้าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วย! ไม่เจ้าน่ารังเกียจยิ่งกว่าคนชั่วร้ายที่มีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต ได้เห็นใบหน้าที่เสแสร้งของเจ้า ข้าก็รู้สึกคลื่นไส้”

เย่นอิ่งกล่าวอย่างปากคอเราะรายแหนบแหนม “เจ้าเป็นแค่คนรับใช้คนหนึ่งเท่านั้น กลับกล้าพูดจากับเราแบบนี้ เจ้าคิดว่าพี่ชายข้าจะชอบเจ้าหรือ? ไม่ดูฐานะว่าเจ้าเป็นอะไร ยังไม่รีบไสหัวไปให้พ้น...อ๊ะ”

อีก “ฉาด” หนึ่งดังขึ้น เย่นอิ่งอีกครึ่งหน้าบวมเป่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หล่อนทั้งคนถูกฟาดล้มลงไปกับพื้น มุมปากเลือดสดไหลออกมาเล็กน้อย

“เจ้าหุบปากให้ข้า!” เสียงคำรามดังมาจากในค่าย ทำให้เย่นอิ่งตกใจสะดุ้งทันที แม้แต่จางยวี่โหร่วและเสี่ยวเฟิงต่างก็ถูกทำให้ตกใจหมดแล้ว

ไม่เคยเห็นเย่นหลินดูท่าทางน่ากลัวเช่นนี้มาก่อน เขากลับตีน้องสาวของเขาต่อหน้าพวกนาง

เสี่ยวเฟิงในดวงตาโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นังกัดริมฝีปาก ดึงจางยวี่โหร่วออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว เพราะนังไม่รู้ควรรับมือกับเรื่องที่ต้องเผชิญซึ่งกำลังเกิดขึ้นต่อมา

...

หลังจากกลับไปที่เต็นท์ เสี่ยวเฟิงไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ร้องไห้สะอื้นส่งเสียง

“เสี่ยวเฟิง ขอโทษ ล้วนเป็นข้าไม่ดี ข้าไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ ข้า...” จางยวี่โหร่วรู้สึกละอายใจมากกล่าวพลาง ความรู้สึกผิดในใจไม่สามารถแสดงออกด้วยคำพูด จิตใจเมตตาทำสิ่งไม่ดีที่กล่าวกันก็คงเป็นสถานการณ์ดังกล่าวในตอนนี้

“คุณหนู ท่านไม่ต้องพูดอีกแล้ว ข้ารู้ว่าท่านทำเพื่อให้ข้าได้ดี เวลานั้นท่านสลัดทิ้งข้าไว้คนเดียว ข้าก็เข้าใจแล้วว่าท่านคิดต้องการจะทำอะไรแล้ว แต่ข้าไม่ได้ยับยั้งท่าน เพราะ...ในใจข้ามีความคาดหวังเดียวกัน ข้าคิดต้องการที่จะรู้ว่าเพื่อข้าแล้วเขาจะยอมละทิ้งทุกอย่าง อยู่ร่วมกับข้า ข้าได้เตรียมใจไว้สำหรับสิ่งที่เขาเลือกไม่ว่าเป็นอะไร ตอนนี้เป็นเพียงใจตายแล้วถึงที่สุดเท่านั้น”

เห็นลักษณะเสี่ยวเฟิงเศร้าใจเช่นนี้ ในใจจางยวี่โหร่วก็เจ็บปวดมาก

นางลองพยายามที่จะช่วยแก้ต่างให้เย่นหลินสักครั้ง “ในความเป็นจริง เรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องยากสำหรับเขาแน่นอน เพราะทั้งนี้ทั้งนั้นนั่นเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเขา เจ้าไม่ต้องคิดว่าเขารับไม่ได้ขนาดนั้น”

“คุณหนู ท่านไม่ต้องแก้ต่างให้เขา เย่นอิ่งทำเรื่องเลวร้ายมากขนาดนี้ เขาเป็นพี่ชายทำไมถึงไม่รู้เรื่องได้? ก็เหมือนกับก่อนหน้านี้หล่อนทำร้ายฆ่าพระชายาเจ็ดองค์ที่ได้อภิเษกสมรสเข้าพระตำหนักอ๋องชิงผิน เขารู้ดี แต่กลับละทิ้งหน้าที่รับผิดชอบไม่สนใจ หรือแม้แต่ยังช่วยปกปิดความผิดของเย่นอิ่ง เรื่องนี้ไม่แน่ว่าเขาอาจจะรู้ทั้งสิ้น เจ้าให้ข้าเชื่อเขาได้อย่างไร?

นังใจเย็นยะเยือกจริง ๆ และผิดหวังมาก

ต่อให้เย่นอิ่งเป็นน้องสาวของเขา ทำไมเขาไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างถูกและผิดได้น่ะ? การเป็นคนไม่มีบรรทัดฐานอย่างสิ้นเชิงสำหรับเขาเลยหรือ?