ตอนที่ 392 เข้ากันไม่ได้กับดินน้ำ

ตอนที่ 392 เข้ากันไม่ได้กับดินน้ำ

เย่นหลินยังคงรักษาท่าทีเงียบสงบ ราวกับยึดถือเอาหวงเย่เป็นมนุษย์ล่องหนตนหนึ่งโดยตรง ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรเขาก็ไม่สนใจ

แต่ในความเป็นจริง เป็นไปได้ยังไงที่เขาจะไม่ได้ยินวาจาที่เขาพูดน่ะ?

ครึ่งค่อนวัน ในที่สุด เขาเงยหน้าขึ้นมองหวงเย่ ถามอย่างช้าๆว่า “ถ้าเจ้าเป็นข้า เจ้าจะทำยังไง?”

หวงเย่ตกใจ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะตอกถามกลับมา

ถ้าเป็นยามปกติ เขาไม่โกรธก็ไม่เลวแล้ว

แต่ถ้าโยนคำถามนี้กลับไปที่ตัวเอง ถ้าเช่นนั้นก็น่ากลัวเกินไปแล้ว เมื่อเขาเพียงได้คิดสักครา ก็รู้สึกเย็นวาบในกระดูกสันหลัง

“จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกว่าเจ้านี่ช่างน่าสงสาร นี่เป็นปัญหาที่ยากข้อหนึ่งจริงที่มีน้องสาวที่โหดร้าย ไร้เหตุผลคนหนึ่ง นอกจากนี้ อีกข้อหนึ่งซึ่งงถูกกำหนดไว้แน่นอนให้ยืนตรงข้ามกับเจ้าน่ะ”

ซึ่งกล่าวได้ว่า เรื่องนี้ก็ไม่มีทางออกเลยโดยสิ้นเชิง

แต่เมื่อวาจาหวงเย่ถึงสุดยอดกับเปลี่ยน เอ่ยปากพูดอีก “แต่ก็มีประโยคหนึ่งที่กล่าวได้ว่าไม่มีอะไรยากในใต้หล้า เพียงขอมีคนที่ตั้งใจ ปัญหาที่ยากมักจะจัดการได้ยิ่งง่ายที่สุด วันนี้มีโอกาสที่ดีมากต่อหน้าเจ้า แต่เจ้ากลับได้พลาดไปแล้ว”

เขากล่าวว่า นั่นก็คือจางยวี่โหร่วอยากให้เขาพาเสี่ยวเฟิงจากไป แต่กลับถูกเย่นอิ่งทำลายให้เสียไปแล้ว

แต่พูดถึงที่สุด ปมสาเหตุของเรื่องไม่ได้อยู่ในเย่นอิ่ง แต่เป็นตัวเขาเอง!

“ฮ่าฮ่า...” ใบหน้าเย็นชาของเย่นหลินแสดงรอยยิ้มเยาะเย้ยเล็กน้อยออกมา “ตอนนี้ต่อให้ข้ายินดีพานังไป เกรงว่านังก็ไม่ไปกับข้าด้วยแล้ว!”

“ท่าทีเจ้าแบบนี้ ข้ายังค่อนข้างดูถูกเจ้าจริง ๆ พูดไปแล้ว เจ้าจึงเป็นคนที่ติดตามอยู่ข้างกายท่านประมุขเป็นเวลานานที่สุด ทำไมจึงไม่เรียนรู้จากเขาดี ๆ ? เจ้าดู แม้แต่ประมุขก็กำลังพยายามที่จะทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้กลายเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ แต่เจ้าก็ลังเลซ้ำ ๆ อยู่ที่นี่ ถึงกับทั้งยังไม่ได้ลองมาก่อน ผู้หญิงคนไหนที่ตกหลุมรักเจ้า ช่างโชคร้ายเกินไปแล้วจริง ๆ” หวงเย่ไม่ได้ซ่อนปิดบังความรู้สึกดูถูกที่มีต่อเขาไว้สักนิด

ในที่สุดเย่นหลินก็มองเขาอย่างจริงจังหลายครา “ความหมายของเจ้า นี่สนับสนุนให้ข้าทำเช่นนี้แล้ว?” หวงเย่ นี่ดูไม่เหมือนบุคลิกเจ้าเลย เจ้าได้รับการถ่ายทอดจากปรมาจารย์ซีหลิง ไม่ควรไม่รู้ว่าความปรารถนาของท่านคืออะไรน่ะ? ถ้ากระทั่งเจ้ายังทรยศความตั้งใจของท่าน จุดจบของเจ้าต้องน่าสังเวชยิ่งกว่าประมุข”

หวงเย่ไม่ได้แสดงสีหน้าที่ตกใจกลัวสักเล็กน้อย แต่บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มที่ผ่อนคลายเป็นกันเอง

“ตามใจทำอย่างไรก็ดี อย่าลืมว่าใครเป็นเจ้านายที่แท้จริงของตำหนักจิ๊วซา เจ้าก็ควรตระหนักให้ชัดเจนว่าใครเป็นเจ้านายที่เราต้องรับใช้อย่างแท้จริง?”

ในความเป็นจริง เขาได้เห็นมานานแล้วว่าทั้งสองฝ่ายต้องฉีกขาดกันสักวันหนึ่ง

ดังนั้นเขาจึงได้เตรียมตัวไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว และได้คิดทางหนีทีไล่ให้ตนเองก่อนหน้าเสร็จแล้ว

“ข้ายังชื่นชมท่าทีใจกว้างแบบนี้ของเจ้าจริง ๆ แต่หวงเย่...ข้าแตกต่างจากเจ้า เจ้าตัวคนเดียว ไปมาอิสระ แต่ว่าข้า...กลับห่วงเย่นอิ่ง หล่อนทำเรื่องราวผิดพลาดมากมายขนาดนั้น มีข้าอยู่ข้างกายดูยังเป็นเช่นนี้ ถ้าข้าไม่อยู่แล้ว หล่อนต้องก่อปัญหาใหญ่วินาศสันตะโรแน่ ๆ หล่อนต้องตาย! เมื่อท่านแม่จากโลกนี้ไป ข้าเคยสัญญากับท่านไว้สองเรื่อง หนึ่งคือการแก้แค้น อีกเรื่องคือดูแลเย่นอิ่งให้ดี น้องสาวคนเดียวของข้า ยังเป็นญาติสนิทเพียงคนเดียวที่ข้ามีในโลกนี้! ข้าไม่สามารถทิ้งหล่อนไว้!”

นี่อาจเป็นครั้งแรกที่เย่นหลินได้พูดจามากมายเหล่านี้ กล่าวไปแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกัน แต่กลับไม่ได้มีโอกาสมากที่จะเปิดเผยความในใจซึ่งกันและกัน ขณะนี้สภาพการณ์แบบนี้กลับทำให้ผู้คนรู้สึกเกิดความสลดหดหู่ไม่น้อย

“ไม่ว่าอย่างไร ในที่สุดนี่เป็นทางเลือกของเจ้า ข้าเพียงหวังว่าเจ้าจะไม่ทำสิ่งที่ทำให้เจ้าสำนึกเสียใจ ทำให้เจ้าเสียดายไปตลอดชีพเท่านั้นแล้ว”

หวงเย่ตบไหล่ของเขา ถอนหายใจแล้วจากไป

เขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นาน ก่อนอื่นก็คือต้องไม่ชักนำให้จางยวี่โหร่วเกิดความสงสัย