ตอนที่ 395 การตายของหันยี่ฉี

ตอนที่ 395 การตายของหันยี่ฉี

เสี่ยวเฟิงทั้งคนไม่มีจิตใจทำอะไร ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไรตอนนี้

นังเห็นเย่นหลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เงียบไม่พูดจา จู่ ๆ รีบวิ่งไปข้างหน้า คว้าเสื้อที่หน้าอกของเขาไว้ ส่งเสียงถามด้วยความพลุกพล่านมาก

“ที่แท้เกิดเรื่องอะไรขึ้น อ๋องชิงผินพระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ได้อย่างไร? วรยุทธ์ของพระองค์แข็งแกร่งขนาดนั้น ข้างพระวรกายยังมีคนทรงติดตามมากมายเช่นนั้น เป็นไปได้อย่างไรที่พระองค์ทรงเกิดเรื่องได้?”

เย่นหลินปล่อยให้นางจับตนเองไว้ เห็นท่าทีนางพลุกพล่านมากเช่นนี้ รีบอธิบายว่า “ได้ยินเหล่าทหารกล่าวว่า ขณะที่ท่านอ๋องไปตรวจสังเกตการณ์ที่ด่านหันกู่ ระหว่างเดินทางกลับมาถูกคนม้าสวมหน้ากากกลุ่มหนึ่งล้อมโจมตี ท่านอ๋องวิทยายุทธ์สูงส่งแกร่งกล้าย่อมไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่นอน แต่เพื่อช่วยเหลือทหารผู้หนึ่ง กลับถูกศัตรูลอบทำร้าย ถูกหมื่นลูกศรยิงทะลุหัวใจจนตาย คนที่สวมหน้ากากคนนั้นเป็นลูกน้องขององค์ชายสามเป่ยจื่อห้าว พวกเขาแก้แค้นเพื่อองค์ชายสามโดยเฉพาะ

หมื่นลูกศรทะลุหัวใจ！

แท้จริง ได้เห็นบนร่างปักเต็มไปด้วยลูกศรขนนกนับไม่ถ้วน ตายอย่างน่าสังเวชยิ่งจริง ๆ

เมื่อนางได้เห็นเขาครั้งแรกบนรถม้า ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด นางตกใจกลัวจนแทบพูดจาไม่ออก

เสี่ยวเฟิงเห็นจางยวี่โหร่วดูท่าทีเศร้าสลดหดหู่หมดอาลัยตายอยาก วิ่งไปตรงหน้านางจับมือนางไว้อีก

“คุณหนู ท่านอย่าเป็นเช่นนี้ ท่านต้องรีบตื่นมาเพค่ะ！ ทำไมท่านต้องเสียใจให้กับคนอย่างเขาน่ะ? เขาไม่เพียงทรยศหักหลังท่าน แต่ยังทำหลายสิ่งที่ให้อภัยไม่ได้ เดิมเขาก็สมควรตาย ท่านควรจะดีใจที่เขาได้เสียชีวิตแล้ว จึงจะถูกน่ะเพค่ะ！”

นังแค่อยากปลุกจางยวี่โหร่วให้ตื่นมาเท่านั้นเอง นางไหนเลยจะมิอาจเข้าใจถึงอารมณ์จิตใจของคุณหนูในตอนนี้น่ะ?

เมื่อเย่นอิ่งได้ยินนางพูดอย่างนี้ รีบกระซิบต่อว่าเบา ๆ “เสี่ยวเฟิง ทำไมเจ้าไม่แสดงท่าทีเคารพท่านอ๋อง?”

เสี่ยวเฟิงจ้องเขาด้วยความโกรธมาก “ที่ข้าพูดเป็นความจริง！ เจ้ากล้าพูดได้ไหมว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิดต่อคุณหนู? เขาเพื่อไป๋หลิงกวงคนเดียวเท่านั้นก็ปล่อยให้คุณหนูสิ้นหวังถึงขั้นใจตายสิ้น หลายคืนนับไม่ถ้วนยามมีนางอยู่เพียงคนเดียว ก็จะร้องไห้อย่างเงียบ ๆ แต่ถ้าเขายังมีใจสักนิดก็ไม่ไม่เหลือเยื่อใยกับคุณหนูแบบนี้”

“...” เย่นหลินไม่รู้จะพูดอะไร ก็ได้แต่รักษาความเงียบไว้

ตอนนี้คนต่างได้ตายไปแล้ว เสี่ยวเฟิงหักใจระเบิดโพล่งออกมาแล้ว ตอนนี้คุณหนูกลายเป็นแบบนี้ นังรู้สึกตนเองได้สูญเสียสติสัมปชัญญะ ไหนเลยจะห่วงอะไรมากมายขนาดนั้นอีกเล่าน่ะ?

“เจ้าบอกซิ ทำไมจู่ ๆ เจ้าก็ไม่พูดจาอีก? เริ่มแรกเขาไม่ได้สัญญากับคุณหนูว่าในชีวิตนี้จะดูแลนางอย่างดี ไม่แยกจากกันตลอดไป ทำไมเขาต้องผิดสัญญาของตนเองและทำร้ายคุณหนูอย่างลึกซึ้งขนาดนั้น? คุณหนูได้ถูกเขาทำร้ายจนมีชีวิตสู้ตายไม่ได้แล้ว ยังไม่เพียงพอ เขายังต้องการที่จะพรากญาติที่สำคัญที่สุดของคุณหนูไป หรือว่าเขาไม่สมควรตายหรือ?”

เย่นหลินเบิ่งตาโตขึ้น หลังจากนั้นรีบวิ่งขึ้นปิดปากนังไว้

เขากลัวว่านังจะพูดเสียงดังเกินไป ถูกคนภายนอกได้ยินเข้า

ท่านอ๋องสวรรคตแล้ว ทหารเหล่านั้นได้ถูกทำให้ผู้คนหวาดกลัวจิตใจระส่ำระสาย ถ้าเวลานี้นังก่อเรื่องอะไรวุ่นวายขึ้นมาอีก ไม่กล้าคิดจินตนาการได้ว่าทุกอย่างจะกลายเป็นอย่างไร

“เจ้าใจเย็น ๆ อย่าพูดเหลวไหล ตอนนี้ท่านอ๋องได้สวรรคตไปแล้ว ผู้ตายเป็นใหญ่ เจ้าควรเข้าใจเหตุผลข้อนี้น่ะ！”

เสี่ยวเฟิงสะอื้นไห้อย่างทุกข์ใจ “ข้าไม่สน ตอนนี้คุณหนูกลายเป็นแบบนี้ เจ้าว่าควรทำยังไง? ถ้ามีความสามารถเจ้าทำให้คุณหนูรู้สึกดีขึ้นโดยเร็ว！”

นังร้องไห้อย่างเศร้าใจขนาดนี้ ในที่สุดเย่นหลินก็อดไม่ได้ หลังจากดิ้นรนในใจหลายตลบ เขาก็เดินขึ้นหน้ามา ค่อย ๆ กอดนังไว้ในอ้อมแขนของเขาเอง