ตอนที่ 396 อาบน้ำตาเซ่นเสื้อโลหิต

ตอนที่ 396 อาบน้ำตาเซ่นเสื้อโลหิต

ยามวิกาลคนเงียบสงบ จางยวี่โหร่วยังคงนั่งเฝ้าอยู่ในค่ายใหญ่ที่นั่น

นางยังไม่ได้พูดจา เหมือนหุ่นไม้ปานนั้นไม่ขยับเขยื้อนสักนิด ราวกับหันยี่ฉีไปแล้ว นางก็ตามเขาไปแล้วด้วย

เสี่ยวเฟิงเพราะเป็นกังวลเกินไป แน่นอนเป็นไปไม่ได้ที่จะห่างจากข้างกายจางยวี่โหร่วในเวลานี้

เพียงแต่นางเหนื่อยเกินไป นั่งเฝ้าได้สักพักก็ฟุบหลับที่ข้าง ๆ ไปแล้ว

ในค่ายใหญ่เงียบมาก ลมพัดมาวูบเปิดประตูม่าน พัดเข้ามาข้างใน ดับไฟเทียนสองดวงที่ประตูไปแล้ว ทันใดนั้นแสงในค่ายก็ยิ่งมืดสลัวไปอีกหลายส่วน

ลมนั้นดูเหมือนจะแฝงความชั่วร้ายเล็กน้อย ทันใดนั้นตลบม้วนเอาผ้าสีขาวที่คลุมศพขึ้นมาทันที

ฉากดังกล่าว ทำให้คนรู้สึกว่าทะมึนทึนน่ากลัวมาก แต่เวลานี้ในที่สุดจางยวี่โหร่วกลับมีปฏิกิริยาแล้ว

ตาของนางกลอกไปมาเล็กน้อย หลังจากนั้นจู่ ๆ ก็ลุกยืนขึ้นมา

เสี่ยวเฟิงที่อยู่ข้าง ๆกำลังนอนหลับลึก ไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลย

นางค่อย ๆ เดินช้า ๆ ทีละก้าว ๆไปหน้าศพของหันยี่ฉี ครั้งนี้ นางสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนมากขึ้นว่าบนร่างเขามีลูกศรถี่ยิบนับไม่ถ้วนปักไว้เลือดแดงสดชโลมเสื้อของเขาจนแดงไปหมด

นางเอื้อมมือออกไป คิดพยายามจะเอาผ้าขาวนั้นปิดคลุมให้เขาใหม่อีกครั้ง แต่มือเอื้อมถึงกลางอากาศ กลับหยุดลงมาแล้ว

หลังจากหยุดสั้น ๆ ไม่กี่วินาที นางก็หันกลับไปยังปกเสื้อเขาอย่างแน่วแน่ไม่เปลี่ยนแปลง

ปลดเกราะหนักนั้นของเขาออกมาก่อน ตามด้วยเสื้อโลหิตข้างในซึ่งถูกย้อมจนไม่สามารถเห็นสภาพหน้าตาเดิมอย่างชัดเจน

เมื่อถอดเสื้อผ้าทั้งหมดบนร่างของเขาออกแล้ว ฉากต่อไป ก็ยากที่จะทำให้ผู้คนทนรับได้แล้ว

ลูกศรเหล่านั้นแทงลึกเข้าไปในเนื้อหนัง บางแห่งถึงกับผิวหนังเนื้อกลับออกมาข้างนอก เลือดบนร่างกายของเขา...เกือบจะไหลแห้งแล้ว ทั่วร่างไม่มีพื้นที่ที่สมบูรณ์สักแห่งเดียว

ในดวงตาโตที่ว่างเปล่าไร้แววของจางยวี่โหร่ว พลันน้ำตาก็ไหลลงมา หยดแหมะ ๆลงบนร่างของเขา

มือของนางลูบเบาๆไปบนแผลเหล่านั้น ลูบหน้ากากเย็นของเขา

น้ำตาของนางยิ่งมายิ่งมากขึ้น ราวกับไม่มีสิ้นสุดตลอดนิจนิรันดร์

นางหันกลับไปอย่างช้า ๆ แล้วตักน้ำอ่างหนึ่งเดินกลับมาอีกครั้ง ตามด้วย นางค่อย ๆ ดึงลูกศรทั้งหมดบนร่างของเขาทีละดอก ๆ ออกมา

ถ้าไม่สามารถดึงออกมา ก็ใช้กรรไกรตัดออก แล้วเอาหัวลูกศรออกมา

ขณะที่ดึงออกมา บนไหล่นั้นบางแห่งยังปนเนื้อและเลือด เลือดย้อมชุดสีขาวของนางจนแดงไปแล้ว แม้กระทั่งวงหน้าที่งดงามสดใสของนางก็เปื้อนเลือดของเขา ในดวงตาร้อนผ่าว ไม่รู้ว่าที่ไหลลงมาเป็นน้ำตาหรือเป็นเลือด

หลังจากปลดกระบี่ยาวทั้งหมดออกจากร่างกายของเขาแล้ว นางก็ใช้น้ำสะอาดล้างบาดแผลเหล่านั้นให้สะอาด หาผ้าพันแผล ค่อย ๆ พันทีละเล็กทีละน้อย

เห็นได้ชัดว่าเขาตายไปแล้ว ไร้ประโยชน์ทั้งสิ้นในการทำสิ่งเหล่านี้ แต่ตอนนี้นางเต็มใจที่จะทำสิ่งที่ไม่มีความหมายเหล่านี้

หลังจากใช้ผ้าพันบาดแผลทั้งหมดอย่างสวยงาม นี่เป็นงานที่หนักมากงานหนึ่ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขยับย้ายร่างกายของเขา นางผอมบางเช่นนี้ทำอย่างไรจึงสามารถเคลื่อนย้ายได้น่ะ?

แต่นางไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด และยังคงทำต่อไป ราวกับไม่มีความรู้สึกปานนั้น

จนก่อนรุ่งอรุณเล็กน้อย ตะวันออกกลายเป็นสีขาวท้องปลา ท้องฟ้าที่ห่างไกลค่อย ๆ เริ่มอมสีแดง “งาน” ด้านนี้ของจางยวี่โหร่วจึงนับว่าก้าวแรกได้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

หวงเย่และเย่นหลินเปิดม่านโจมเดินเข้ามา เมื่อได้เห็นสถานการณ์ข้างใน ต่างก็พากันตกใจ