ตอนที่ 406 โกรธตัวเองอย่างเจ็บใจ

ตอนที่ 406 โกรธตัวเองอย่างเจ็บใจ

“เด็กคนนี้ พวกข้าก็สามารถเลี้ยงด้วยกัน ลูกของเจ้า ก็คือลูกของข้า ข้าจะไม่ยอมให้แม่ลูกต้องถูกทำร้าย！” เขาสบตาของนาง และพูดขึ้นอย่างจริงจัง

นางลืมตาโต และทำตัวไม่ถูก

ที่ผ่านมา ความรู้สึกที่นางมีกับเขาก็คือเขาชอบบ้าอำนาจ เขาจะทนความกดดันเยี่ยงนี้ได้เยี่ยงไร?

อีกอย่างถึงแม้ว่าเขาจะตอบตกลง แต่ว่าในใจของนางก็คงวางใจไม่ได้?

นางกลั้นกลืนน้ำตาแล้วส่ายหัวไปมา “ไม่ได้ นี่มันไม่ยุติธรรมต่อเจ้า เจ้าดีกับข้ามากเพียงนี้ ช่วยชีวิตข้ามากี่ครั้ง ข้าติดค้างเจ้ามากเกินไป ข้าบอกเจ้าตั้งแต่แรกแล้ว ถ้าครั้งนี้ข้ายังกลับมาได้ ข้าจะยอมชดใช้ให้ข้าทุกอย่าง แต่ว่าถ้าข้าพาเด็กคนนี้อยู่กับเจ้า นั้นก็สมควรเป็นเรื่องที่ต้องขอโทษเจ้ามากกว่า”

“ข้าไม่สนใจอยู่แล้ว！ข้าขอแค่ว่าเจ้าสามารถอยู่เคียงข้างข้า ไหนๆเด็กคนนี้ก็มีชีวิตขึ้นมาแล้ว นั้นก็คือโชคชะตาของพวกข้า เจ้าไปทำร้ายชีวิตน้อยๆเยี่ยงนี้ได้เยี่ยงไร?

คำถามของเขา ทำให้นางรู้สึกกลัวขึ้นมาเบาๆ

พอนึกถึงการกระทำของตนเองเมื่อครู่ นางก็รู้สึกตัวสั่นขึ้นมา หน้าก็เริ่มขาวซี้ด

เมื่อครู่……นางจับมีดไว้ก็เพื่อจะฆ่าเด็กต่อหน้าหันยี่ฉี เพื่อบรรลุเป้าหมายที่อยากจะแก้แค้นเขา

แต่ว่า ตอนนี้มาคิดๆดูแล้ว นางทำเรื่องที่โหดเหี้ยมเยี่ยงนี้ออกมาได้เยี่ยงไร?

“ข้า…….” ปากนางสั่นอย่างรุนแรง น้ำตาก็ไหลริมไม่หยุด จะควบคุมเยี่ยงไรก็ไม่ไหว

“เจ้าเคยคิดหรือไม่ ถึงแม้ว่าเด็กจะตายแล้ว แล้วเจ้าล่ะ? ร่างกายของเจ้าก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บหรือไง? เจ้าอยากจะลงโทษชายผู้นั้นหรือทำร้ายตัวเจ้าเองกันแน่?”

จางยวี่โหร่วไม่มีอะไรจะโต้เถียง เพราะเมื่อครู่นางขาดสติไปจริงๆ

“ขอโทษ แต่ว่าข้ากลัว ข้ากลัวจริงๆ ข้าแค่นึกถึงว่าเด็กคนนี้เป็นของเขา เป็นคนที่ฆ่าปู่ของข้า ข้าจึงประหม่าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ข้าไม่อยากมีชีวิตเยี่ยงนี้ ข้าควรทำเยี่ยงไรดี? เก็บเด็กคนนี้ไว้ ไม่เพียงแต่เกลียดและเคียดแค้น อีกอย่างยังทำผิดต่อเจ้า！”

นางมุดหัวตรงในอ้อมกอดของชายผู้นั้นแล้วร้องไห้ออกเสียงอย่างเสียใจ ตอนนี้นางอ่อนแอเกินไป และไม่มีที่พึ่งแล้ว

เขาไม่ได้จะต่อว่านางอีกต่อไป พอมองสภาพของนาง เขาก็รู้สึกอยากจะโกรธตัวเอง

“คนที่ควรพูดขอโทษคือข้า โหร่วเอ่อ ข้าต้องเป็นฝ่ายขอโทษเจ้า”

เขานี่แหละเป็นคนบาปตัวจริง พอเห็นนางทรมานเยี่ยงนี้ แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้ เขาอยากฆ่าตนเองจริงๆ

เขาต่อว่าตนเองเยี่ยงนี้ ทำให้จางยวี่โหร่วรู้สึกเสียใจมากยิ่งขึ้น

เขาถือว่าทำดีกับนางมากพอแล้ว เรื่องมันมาถึงขั้นนี้ได้ ก็เพราะนางเองที่ชะล่าใจและไม่ระวังเอง จะไปเกี่ยวกับเขาได้เยี่ยงไร?

ตอนนี้นางกำลังรู้สึกผิดหวังจนไม่รู้จะพึ่งพาใคร อ้อมกอดของเขานี่แหละเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นที่สุด ตอนนี้นางกลับรู้สึกหวงเขาขึ้นมา

ถ้าไม่มีเขา นางก็อาจจะถูกหันยี่ฉีกระทบจนไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น แม้กระทั่งเรื่องที่ถูกเป่ยจื่อห้าวฆ่าจนเกือบตาย นางก็คงไม่มีแรงที่จะไปแก้แค้น

อารมณ์ของนางเงียบสงบลง และเงยหน้ามองเขาแล้วถามขึ้น “เจ้าอยากจะให้ข้าเก็บเด็กคนนี้ไว้จริงๆใช่หรือไม่? ข้าไม่อยากทำให้เจ้าต้องลำบากใจ ถ้าเจ้าแค่กลัวว่าร่างกายของข้าจะถูกทำร้าย เจ้าก็สั่งให้หชู่ถันจ่ายยาขับเลือดให้ข้า”