ตอนที่ 405 เกลียดจนเข้ากระดูก

ตอนที่ 405 เกลียดจนเข้ากระดูก

และจางยวี่โหร่วเองก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก นางไม่ได้ตกใจเพราะว่าความน่ากลัวของหน้า แต่เป็นเพราะว่าใบหน้านั้นนางรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

เพราะว่านางจำได้อย่างชัดเจนเลยว่า ตอนแรกที่นางเข้าไปอยู่ตำหนักอ๋องชิงผิง มีคืนๆหนึ่ง นางเคยฝันร้าย

ในฝันนั้นตนเองได้ตื่นขึ้นมาอย่างที่ๆไม่คุ้นเคย ตรงปลายเท้าก็นางเป็นหลังคาที่สูงมากๆ บนหัวของนางนั้นเป็นผืนฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว และคนที่อยู่ตรงหน้าของนางคือหันยี่ฉี เขากำลังนั่งดีดพิณ แล้วส่งเสียงอันไพเราะออกมา ตอนนี้คิดๆดูแล้ว ลักษณะของเขาคล้ายหวงเย่ตอนนี้

ตอนนั้นเขาถามนางขึ้นมากะทันหันว่าอยากเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขาหรือไม่ และก็ได้ถอดหน้ากากออกมาต่อหน้านาง

นางไม่มีวันลืมฝันครั้งนั้น ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยรอยแผล ที่ดูอัปลักษณ์จนน่ากลัว ตอนนั้น นางรู้สึกตกใจจริงๆ

แต่พอมาคิดๆดูแล้ว ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นเยี่ยงนี้ เขาก็ยังคือเป็นสามีของตนเอง และเป็นคนที่ดีต่อนาง และยังต้องใช้ชีวิตร่วมกันตลอดชีวิต นางจะกลัวเขาไปทำไม?

หลังจากนั้นตอนนางตื่นมา ก็พึ่งจะรู้ว่านั้นมันเป็นแค่ฝัน ความฝันนี้ทำให้นางมิอาจลืมได้ แล้วยังคงฝังลึกอยู่ในใจเสมอ

อีกอย่าง เรื่องราวในฝันทั้งหมดทำให้นางรู้สึกเหมือนจริงมากๆ เหมือนว่านางได้ผ่านทุกอย่างมา

ตอนนี้…..นางถึงได้รู้อย่างแท้จริง อะไรที่เขาเรียกว่าความฝันเป็นจริง

เพราะใบหน้านี้ เหมือนใบหน้าที่นางฝันถึงจริงๆ

หรือว่าบนโลกใบนี้มีเรื่องที่นึกไม่ถึงเยี่ยงนี้จริงๆ แต่ก่อน ความฝันนั้นได้เคยมาบอกเตือนนางแล้ว แต่นางกลับไม่อยากสนใจใดๆ

เพราะว่าตอนนั้นความสัมพันธ์ของนางกับหันยี่ฉีเป็นช่วงที่ดีมากๆ นางมิอาจไปสงสัยหรือว่าต่อต้านอะไรใดๆเขา

แต่ว่าตอนนี้นางรู้สึกเสียใจมากๆ ฟ้าสวรรค์เคยบอกเตือนนางแล้ว ทำไมนางถึงไม่สนใจ ไม่เช่นนั้นปู่ก็คงไม่ตาย ทุกอย่างคงจะไม่กลายเป็นเยี่ยงนี้

น้ำตาของจางยวี่โหร่วไหลลงมาอย่างไม่หยุด ในใจของนางรู้สึกเกลียดและเสียใจอย่างยิ่ง

เย่นหลินเห็นใบหน้านั้นที่อยู่ในโลงศพ สีหน้าเปลี่ยนไปกะทันหัน แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา แล้วเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเหมือนเดิมโดยเร็ว

บ่าวทั้งสี่คนนั้นก็รู้สึกตกใจไม่น้อย นึกไม่ถึงเลยว่าใบหน้าจริงของอ๋องชิงผิงถึงได้อัปลักษณ์เหมือนดั่งคำร่ำลือ

ไม่ น่าจะพูดได้ว่ามันน่ากลัวยิ่งกว่าที่เขาเล่ากันมา และทำให้หน้าตาอันสะสวยของคุณหนูตระกูลจางต้องมาเสียทั้งชีวิตนี้ให้กับผู้ชายอัปลักษณ์

สิ่งที่ทำให้ยิ่งน่าเสียใจที่สุดคือไม่ใช่แค่หน้าตาที่อัปลักษณ์ที่ได้สมรสกับภรรยาที่มีรูปลักษณ์ที่งดงาม แต่เขากับไปยุ่งกับองค์หญิงแคว้นเหลียง จนทำให้ภรรยาของตนเองต้องเสียใจ

หรือว่า ครั้งนี้การเกิดเรื่องของเขานั้น ถือว่าเป็นกรรมตามสนอง！

“เหอะๆ……” จางยวี่โหร่วก็ยิ้มเบาๆโดนทันที น้ำเสียงของเขาเหมือนโศกเศร้ายิ่งนัก

ที่แท้ใบหน้านี้ นางก็ได้จดจำไว้ในความทรงจำตลอดเพลาอยู่แล้ว ถึงแม้จะตายไป นางก็คงไม่มีวันลืม

ถ้าวันหลังนางตายไป นางก็จะไปตามหาเขาในขุมนรกอย่างแน่นอน

เย่นหลินเห็นนางที่กำลังจะเป็นบ้า ถึงแม้ในใจของเขาจะรู้สึกไม่ดี แต่นึกถึงครั้งนี้ที่นางสามารถเห็นใบหน้าที่แท้จริงของท่านอ๋อง ความรู้สึกค้างคาในใจก็ได้ถูกแก้ ครั้งนี้ก็คงจะจบลงจริงๆใช่หรือไม่?

วันข้างหน้า นางก็จะสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ของตนเองดีๆ และคงไม่ต้องข้องเกี่ยวกับตำหนักอ๋องชิงผิงอีกต่อไป

แต่นึกไม่ถึงเลยว่า จู่ๆเพลานี้จางยวี่โหร่วกลับเอามีดเล่มเล็กออกมา

เย่นหลินรู้สึกสะดุ้ง นางกำลังทำอะไร?

ไม่ว่านางจะทำร้ายศพในโลงหรือว่าทำร้ายตนเอง ก็ไม่สามารถทั้งนั้น

จางยวี่โหร่วสังเกตเห็นว่าเขากำลังอยากจะเข้าใกล้ตนเอง และใช้สายตาที่โหดเหี้ยมมองเขา

“เจ้าอย่ามาใกล้ข้า ถึงแม้ว่าเจ้าจะว่องไวแค่ไหน แต่ก็คงไม่เท่ามีดในมือของข้า ทางที่ดีที่สุดอย่ามายุ่งเรื่องของข้าจะดีกว่า”