ตอนที่ 410
ตอนที่ 410 นางออกห่างเขาไม่ได้
October 28, 2026
ตอนที่ 410 นางออกห่างเขาไม่ได้
พอนึกถึงนางที่เคยผ่านเรื่องราวที่โหดเหี้ยมมามากมาย ได้รับความเจ็บปวดมากมาย เขาก็รู้สึกปวดใจอย่างไม่สามารถบรรยายออกมาได้ แค่เกลียดที่ตนเองไม่ได้ปรากฏตัวอยู่ในภพที่แล้ว ไม่ได้ช่วยนางแบกความทรมานเยี่ยงนี้ไว้
ถ้ารู้เรื่องราวพวกนี้ให้เร็วกว่านี้ เขาก็คงไม่ปล่อยเป่ยจื่อห้าวไปง่ายๆ ให้เขาตายไปง่ายๆเยี่ยงนี้ เขาจะทำให้เขาทนทุกข์ทรมาน ทำให้เขาตายทั้งเป็นถึงจะถูก
มิน่าล่ะที่ผ่านมานัยน์ตาของนางถึงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ที่แท้นางได้แบกความทุกข์ทรมานไว้เยอะเยี่ยงนี้เอง ใครอื่นใดก็ไม่สามารถเปรียบกับความทุกข์ที่นางมี
เขารู้สึกเอ็นดูนางเป็นอย่างยิ่ง！
“จากนั้นเกิดอะไรขึ้นอีก เป่ยจื่อห้วทำอะไรเจ้าอีก?”
“จากนั้น……” จางยวี่โหร่วหัวเราะออกมาเบาๆ ตอนนี้พูดถึง ก็เหมือนเล่านิยายออกมาอย่างผ่อนคลายได้เสียที แค่ว่ามีแค่นางคนเดียวที่รู้ ตอนนั้นนางต้องเผชิญกับความทรมานที่กำลังจะขาดใจมากเพียงใด
“ข้าอยากจะฆ่าเป่ยจื่อห้าวให้ตายแต่ไม่สำเร็จ จึงฆ่าตัวตาย ก่อนที่ข้าจะตาย ข้าได้สาบานไว้ว่า ถ้าชาติหน้ามีจริง ข้าต้องทำให้เขากลายเป็นขี้เถ้าให้ได้ จะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ หรือว่าฟ้าอาจจะได้ยินเสียงในใจของข้า ข้านึกว่าข้าตายไปแล้ว เลยสามารถกลับไปสถานที่เดิมๆ แต่นึกไม่ถึงว่าตอนที่ข้าลืมตา กลับไปห้าปีที่แล้ว และข้าก็ได้สวมใส่เจ้าสาวที่กำลังจะสมรสกับเป่ยจื่อห้าว ฟ้าได้โปรดทำให้ความปรารถนาของข้าเป็นจริง ให้ข้าได้เริ่มต้นใหม่”
ชายผู้นี้กำหมัดไว้แน่นๆ ในใจรู้สึกเคียดแค้นขึ้นมาอย่างแรง ภพที่แล้วของนางมันช่างทนทุกข์เยี่ยงนี้ แต่ว่าเขาก็ยังอยากจะหลอกใช้นางเป็นเครื่องมือ เป้าหมายก็คืออยากจะทำลายตระกูลของนาง และทำลายหนานหชู่
เขาทำอะไรกับนางกันแน่ เขามีสิทธิ์อะไรไปโทษหชู่ถัน คนที่ทำร้ายนางมากที่สุดก็คือเขา！
“เรื่องราวที่ตามมาข้างหลัง ก็คือเรื่องของชาตินี้ เพื่อที่จะหลบเลี่ยงที่จะสมรสกับเป่ยจื่อห้าว และพึ่งพาอาศัยวันที่ฝนตกหนักเปลี่ยนเกี้ยวเจ้าสาวกับหลินจือ ดีที่นางก็ไม่อยากสมรสกับหันยี่ฉีพอดี ข้าก็ไม่อยากสมรสกับเป่ยจื่อห้าว และได้ร่วมมือกัน แล้วเติมเต็มความต้องการของกันและกัน แต่ข้าก็ไม่เคยนึกถึงเลยว่าหันยี่ฉีจะกลายเป็นปมในใจของนางอีกคน ถ้ารู้เร็วกว่านี้ ข้าก็คงจะเสี่ยงตนเองแต่งเข้าไปตำหนักองค์ชายสามก่อน แล้วค่อยคิดหาวิธีหลุดพ้นออกมา และตัดสินใจว่าจะไม่ไปข้องเกี่ยวกับหันยี่ฉีเป็นอันขาด”
พอพูดถึงชื่อของหันยี่ฉี นางนอกจากกัดฟันพูดแล้ว นัยน์ตาของนางยังเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและทนไม่ได้
จะเยี่ยงไรก็ตามก็เคยรักเขาอย่างลึกซึ้ง ต่อให้เกลียดแค่ไหนก็ตาม ก็คงเกลียดไม่ลงมากเพียงนั้น
พอเขาได้ยินคำๆนี้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป แล้วใช้แรงจับมือของนางแรงๆ
จางยวี่โหร่วถูกเขาจับจนเจ็บ และตอบโต้เขา “เจ้าเป็นอะไร เจ็บ เจ้าเบาๆหน่อย！”
นางไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงตอบสนองเยี่ยงนี้ นี่เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเจ้าทั้งนั้น ทำไมเขาถึงต้องตื่นเต้นได้เยี่ยงนี้
เขาได้สติกลับมาอีกครั้ง แล้วรีบปล่อยนางออก
“ข้าขอโทษ ข้าก็แค่……พอได้ยินนางพูดอะไรพวกนี้แล้ว ข้าแค่รู้สึกว่าพวกเขาทำเกินไปจริงๆ แต่ตอนนี้พวกเขาก็ตายกันไปหมดแล้ว ถูกกรรมตามสนองเรียบร้อยแล้ว เจ้าก็ค่อยๆปล่อยวางลงเถอะ อนาคตข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า และข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเจ้าเด็ดขาด”
ใบหน้าของจางยวี่โหร่วเต็มไปด้วยรอยยิ้มและพูดขึ้น “นี่ก็คือความลับทั้งหมดของข้า ไม่ได้ปิดบังเจ้าแม้แต่นิดเดียว ก็ไม่รู้ว่าเพราะว่าเก็บไว้นานเกินไป ตอนนี้ได้พูดออกมาแล้วรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา”
ถึงแม้ว่านางรู้สึกโล่งอก แต่เขากลับรู้สึกหนักใจขึ้นมา
“แค่อารมณ์ของเจ้าสามารถดีขึ้น ข้ายอมรับฟังทุกอย่าง แค่ข้ามีเรื่องอยากจะถามเจ้า ทำไมเจ้าถึงบอกความลับทุกอย่างให้ข้าฟัง แต่กลับไม่ได้บอกกับหันยี่ฉี?”
“ข้าก็ไม่รู้ ถึงแม้เขาเคยเป็นคนที่ข้าไว้ใจ แต่กลับไม่มีความคิดที่จะบอกเขาทุกอย่าง อีกอย่างไม่ใช่แค่ข้ามีความลับ ที่ผ่านมาเขาก็มีเรื่องปิดบังข้าไว้ เช่นรูปลักษณ์ของเขา ความสัมพันธ์ของเขากับไป๋หลิงกวง นอกจากนี้ บางครั้งข้าก็ดูไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ตอนนี้คิดๆดูแล้ว ตั้งแต่แรกมันก็มีบางอย่างที่แปลกๆแล้ว แต่ข้าก็สามารถมองข้ามมันมาได้ ถือว่าข้าโง่เอง”