ตอนที่ 420 ไม่เจอหน้าแค่วันเดียวก็เหมือนดั่งสามปี

ตอนที่ 420 ไม่เจอหน้าแค่วันเดียวก็เหมือนดั่งสามปี

จางยวี่โหร่วนึกไม่ถึง นางแค่นอนหลับแค่ตื่นเดียว ก็กลับไม่เห็นเชียนแย่ซิ้วแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่สามารถอยู่เคียงข้างนางอย่างไม่ไปไหน แค่เขาไปไหนเขาก็จะบอกนางก่อน ครั้งนี้ก็เพราะว่าเขาไม่ได้รายงานนางล่วงหน้า จู่ๆก็จากไปเยี่ยงนี้ ทำให้นางรู้สึกไม่ชิน

ถึงแม้เชียนแย่ซิ้วไม่อยู่ แค่นางเปิดประตูก็เห็นเทพเฝ้าประตูทั้งสองยืนอยู่

ไม่ต้องให้พวกเขาตอบกลับ นางก็เดาออก ก่อนที่เขาจะจากไปก็คงไม่ไว้วางใจในความปลอดภัยของนาง ฉะนั้นจึงให้พวกเขาปกป้องนางอยู่ที่นี่

เขาใส่ใจและเป็นคนละเอียดอ่อนมาตลอด ทำให้จางยวี่โหร่วรู้สึกเต็มล้อมไปด้วยความซาบซึ้ง

ในช่วงระยะเพลาสั้นๆ นางได้พบเจอกับปัญหามากมายในชีวิต ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาคอยอยู่เคียงข้างนาง นางก็คงไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถคงอยู่ได้หรือไม่

หชู่ถันไปเรือนยาปรุงยาต่อ และจางยวี่โหร่วก็ถือโอกาสนั้นไปถามหวงเย่เกี่ยวกับเรื่องราวของเขาตอนนี้

“ตำหนักจิ๊วซาเกิดอะไรขึ้นถึงกับทำให้เขาต้องรีบกลับไปเยี่ยงนี้ พวกเจ้าไม่ใช่ว่าเก่งกาจไม่ใช่หรือ แล้วไม่มีใครกล้าผิดใจมิใช่หรือ?”

เขารีบกลับไปเยี่ยงนี้ ไม่มีแม้แต่จะบอกลา ทำให้นางรู้สึกอดใจไม่ไหวที่ต้องเป็นห่วง ขอให้อย่าเกิดอะไรขึ้น

“นี่หรือ จริงๆมันเกี่ยวกับท่านอาจารย์ทั้งสองท่าน ดังนั้นเขาต้องกลับไปหาพวกเขา ไปเข้าเฝ้าพวกเขา นี่มันคือวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมายาวนาน” หวงเย่หาข้ออ้างโดยทันที

“อาจารย์ของเขา? ทำไมข้าถึงไม่เคยได้ยินเลย? “ นึกไม่ถึงว่าจางยวี่โหร่วจะรู้สึกสนใจคำพูดของเขา และถามขึ้นอย่างเร่งรีบเยี่ยงนี้

“เห้อ…...นั้นเจ้าคงต้องถามท่านประมุข ถามข้าทำไม?” ถึงเพลานี้แล้ว ห้ามพูดอะไรมั่วๆ ก็เพราะว่าถ้าโกหกไปเรื่องหนึ่งก็ต้องโกหกต่อๆไป

จางยวี่โหร่วก้มหน้าลง แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเฉยๆ “เหมือนว่าเขาไม่เคยพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับเขา รวมไปถึงตำหนักจิ๊วซา นอกจากข้ารู้ว่ามีเจ้ากับหชู่ถันแล้ว อย่างอื่นข้าไม่รู้เลย”

หวงเย่ไม่พูดไม่จาไป ผู้หญิงคนนี้ ตอนที่ควรสงสัยกลับไม่สงสัย เรื่องที่ไม่ควรกังวลก็กลับไปกังวล ตอนที่ท่านประมุขอยู่ ทำไมนางถึงไม่ถามมากเพียงนี้?

“ตำหนักจิ๊วซา เป็นที่เยี่ยงไร ถึงข้าไม่พูดเจ้าก็คงรู้ดี ท่านประมุขก็คงรู้สึกว่าเจ้าเป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอๆ ไม่เหมาะกับการมาฟังเรื่องฆ่าๆตายๆของยุทธภพ ฉะนั้นจึงไม่ได้บอกเจ้า” หวงเย่ทนไม่ไหวจนต้องยืดนิ้วชี้ขึ้น และพูดขึ้น “อีกอย่างเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องรู้จักผู้อื่น ข้ากับหชู่ถันเป็นคนสำคัญของตำหนักจิ๊วซา รอให้เจ้ากลายเป็นภรรยาของท่านประมุข ก็คงไม่ต้องกลัวว่าจะไม่รู้อะไรเลย

และไม่รู้ว่านางตั้งครรภ์ อารมณ์ของนางจึงเป็นเยี่ยงนี้ ตอนนี้เขารู้สึกว่าจางยวี่โหร่วแปลกๆ เหมือนแต่ก่อนเลย

“แค่ว่า……ข้ารู้สึกว่าเข้าไม่ได้รู้จักเขามาก เขาทำเพื่อข้ามาเยอะ และข้าก็อยากทำอะไรเพื่อเขา แต่ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากไหน และไม่รู้ว่าจะทำเยี่ยงไร ข้ามันไม่ได้เรื่องจริงๆ”

นางไม่เคยเป็นคนในพูดมากตั้งแต่แรก แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่ นางกลับอยากจะรู้จักเขาให้มากกว่านี้ จะได้คบหากับเขาได้ดีมากขึ้น

“เจ้าดูสิ เจ้าคิดไปเองอีกแล้ว ตอนนี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์ ร่างกายของเจ้ามีค่ามากกว่าทองคำ เจ้าควรจะดูแลสุขภาพของตนเองให้ดี แล้วคลอดลูกอย่างราบรื่น นี่แหละคือวิธีที่ดีที่สุดที่เจ้าจะตอบแทนท่านประมุข

เขาไม่พูดยังดี พอเขาพูดขึ้น สายตาที่ดูไม่เข้าใจของจางยวี่โหร่วก็มองเขา

“ทำไมคลอดลูกออกมาจะเป็นสิ่งที่ตอบแทนเขา เจ้าก็รู้ว่านี่มันไม่ใช่ลูกของเขา ข้ารู้สึกว่าเขาต้องแบกรับความกดดันนี้ไว้”

นางเสียดายลูก แต่ยิ่งเสียใจที่ชายผู้นี้ต้องอดทนมากเพียงนี้