ตอนที่ 424 ความลับของท่านปู่

ตอนที่ 424 ความลับของท่านปู่

พอส่งไป๋หลิงกวงเสร็จ เสี่ยวเฟิงก็รู้สึกกังวลอย่างมาก นางได้แต่อยู่กับจางยวี่โหร่วไม่ไปไหนเลย

นางนึกว่าท่าทีที่นางทำเป็นนิ่งสงบคือไม่อยากทำให้ไป๋หลิงกวงรู้สึกได้ใจ รอให้นางจากไปแล้ว คุณหนูต้องทนไม่ไหวแน่นอน

กลับนึกไม่ถึงว่านางยังคงทำท่าทางนิ่งเฉย เหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น

แต่พอเป็นเยี่ยงนี้ ก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกใจไม่ดี

นี่แหละที่เขาเรียกกันว่า ความสงบก่อนลมพายุจะซัดเข้ามา

นางอดใจไปไม่นานก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป แล้วก็พูดขึ้น “คุณหนู ถ้ามีอะไรไม่สบายให้ระบายออกมา อย่าเก็บไว้ในใจ กลัวว่าเด็กในท้องจะอันตราย”

จางยวี่โหร่วกำลังมัวแต่คิดถึงเรื่องในใจ กลับไม่ได้สังเกตเห็นว่าเสี่ยวเฟิงกระวนกระวายเกี่ยวกับเรื่องของนางเหมือนฟ้าดินสลาย

“ข้าจะเป็นอะไรได้เยี่ยงไร ผ่านเรื่องราวต่างๆมามายมากเยี่ยงนี้ เรื่องแค่นี้ข้าจะอดไม่ไหวได้เยี่ยงไร?”

เพราะว่าตกใจ ทีแรกดวงตาของเสี่ยวเฟิงก็ตาอยู่แล้ว ยิ่งมาเจอเยี่ยงนี้ นางก็ยิ่งทำตาโตขึ้นมาอีก และถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ “เมื่อครู่ที่ไป๋หลิงกวงพูดออกมาทั้งหมด ท่านไม่สนใจแม้แต่น้อยนิดเลยหรือ?”

จางยวี่นิ่งคิดไปสักพัก จากนั้นก็ยิ้มขึ้นเบาๆ “ถ้าบอกว่าไม่รู้สึกเลย มันก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่ว่าหลังจากนั้นข้าจึงเข้าใจอะไรบางอย่าง นี่ก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว คนๆนั้นก็ตายไปแล้ว ถึงแม้ข้าจะรู้เรื่องทั้งหมดก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ปล่อยคนอื่นไปไม่ดีกว่าหรือ และปล่อยตนเองด้วย ถ้าท่านปู่ยังอยู่ เขาคงหวังว่าข้าสามารถใช้ชีวิตอยู่อย่างดีๆ อย่าไปเสียใจเพราะว่าเรื่องพวกนี้”

เสี่ยวเฟิงรู้สึกโล่งอกขึ้นมาหน่อย ที่แท้นางตื่นเต้นมาทั้งวันนี่มันช่างเสียเปล่า

ตอนนี้ท่าทีของคุณหนูเปลี่ยนไปเยอะมาก สำหรับนางแล้วเป็นเรื่องดีจริงๆ

“อีกอย่าง ถ้าข้าจะคิดถึงคนๆนั้นอีก ก็ต้องรู้สึกผิดต่อเขามาก ข้าไม่อยากทำให้เขาต้องไม่มีความสุขเพราะข้าอีก”

เมื่อเปรียบกับคิดถึงเรื่องพวกนั้นแล้วมันกระทบต่อร่างกาย มาคิดถึงเขาว่าจะกลับมาเมื่อใดยังดีเสียกว่า ข้าต้องทำอะไรบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกนึกไม่ถึง พอคิดๆในใจแล้ว ข้าก็ไม่ได้ฟังคำพูดของไป๋หลิงกวงอีกต่อไป

เสี่ยวเฟิงรู้สึกตกใจยิ่งนัก และเผยยิ้มมองนางด้วยความดีใจ “ข้าก็ว่าทำไมช่วงนี้คุณหนูอารมณ์ดียิ่งนัก ก็เพราะว่าองค์ชายเซียนนี่เอง ดูทีท่าหลายวันที่ท่านไม่อยู่ คุณหนูเหมือนไม่ค่อยมีชีวิตชีวา ที่แท้ก็ไม่อยากอยู่ห่างจากท่านนี่เอง”

องค์ชายเซียนเป็นดวงดาวของคุณหนูจริงๆ！

“ยัยคนนี้ ใครสั่งให้เจ้าพูดมากเยี่ยงนี้ รู้เยี่ยงนี้ก็สมควรให้เจ้าแต่งงานกับเย่นหลินไปนานแล้ว ให้เขาคอยคุมเจ้าหน่อย！” พอถูกเสี่ยวเฟิงพูดความจริง นางรู้สึกอายเบาๆ และแกล้งทำสีหน้าไม่มีความสุขขึ้นมา

“เห้อ ใครคุมใครนี่ก็ยังไม่แน่นอน อีกอย่างข้าไม่อยากแต่งออกเร็วเยี่ยงนี้ ข้าจะอยู่กับคุณหนู ดูลูกที่คลอดออกมา อนาคตข้าจะเล่นกับน้อง”

พอนึกถึงชีวิตน้อยๆในท้อง สีหน้าของนางก็เริ่มอ่อนโยนขึ้น เด็กคนนี้ เพราะว่าความอ่อนโยนและรักของเขาจึงจะเก็บไว้ได้ ในใจของนาง เชียนแย่ซิ้วถึงจะเป็นคนนี้คู่ควรเป็นพ่อจริงๆของเขา

……

ถึงแม้ต่อหน้าเสี่ยวเฟิง นางไม่ได้พูดอะไรมากมาย แต่ก็อยากจะปรับความเข้าใจ

ถึงแม้ว่าหันยี่ฉีจะเป็นคนทำร้ายท่านปู่ของนาง มันก็มีเหตุผล ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่มีทางที่จะไปเกลียดคนๆหนึ่งอย่างไม่มีเหตุผล

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว แต่สำหรับนางที่เป็นคนกลางระหว่างพวกเขา หนึ่งก็คือปู่แท้ๆของตน อีกคนก็คืออดีตสามีของนาง นางมีหน้าที่ต้องปรับความเข้าใจทั้งหมด

ตอนนี้นางดูใจกว้างยิ่งนัก ไม่ว่าผลสุดท้ายจะเป็นเยี่ยงไร นางก็จะพยายามไปยอมรับมัน

พอเสี่ยวเฟิงออกห่างจากนาง นางก็เดินไปตรงเรือนที่ปู่ของนางเคยอยู่ และค่อยๆผลักประตูเรือนทรงอักษรเข้าไป