ตอนที่ 443 การลงโทษของเขา

ตอนที่ 443 การลงโทษของเขา

เอ่อ นี่...ถ้าเช่นนั้นตอนนี้นางยังสามารถทำยังไง? “นอกจากนี้เปิ่นจุนได้กล่าวไว้ด้วย เจ้าต้องได้รับการลงโทษถ้าเปิ่นจุนไม่พอใจ”

จางยวี่โหร่วทำหน้าขมขื่น มีความจนใจบ้าง กล่าวว่า “การลงโทษอะไรกัน?”

“ชุดสมรสนี้งดงามมากจริง ๆ เจ้าสาวที่สวมชุดสมรสก็มีความงามระดับล่มเมือง แต่เปิ่นจุนคิดเห็นลักษณะเจ้าสาวในชุดไม่เรียบร้อย ยังมีลักษณะไม่สวมเสื้อผ้า ยังมีที่ถอดเสื้อผ้าออกหมด ลักษณะเย้ายวนมีเสน่ห์ดูปฏิเสธแต่เชิญชวน ยิ่งทำให้ผู้คนหลงใหลไหมน่ะ?” ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาพ่นเข้าไปในหูนาง เพียงคิดถึงสภาพเช่นนี้ เขาก็รู้สึกร่างท่อนล่างแน่นเปรี๊ยะทันที

เขา...เกือบจะ...

แม้ว่าได้คุ้นเคยกับการหยอกเล่นอย่างไม่เป็นทางการเป็นพัก ๆ ของเขา กลับคิดไม่ถึงว่าก่อนหน้านี้เขาได้ “ยั้งปากไว้ไมตรี”แล้ว ทำไมเขาจึงได้น่าขยะแขยงแบบนี้ คำพูดอะไรต่างสามารถพูดออกมาได้?

“ไม่ ไม่ได้!” สาวน้อยที่กล้าหาญในที่สุดก็เรียนรู้ที่จะปฏิเสธกล่าวว่าไม่กับพลังความชั่วร้าย!

นี่แทบจะห่างไกลเกินไปแล้ว นางทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไรกัน พูดอย่างไรนางก็ไม่สามารถยอมรับตอบตกลง

นางเพ่งตาจ้องมอง ใบหน้าที่งามสง่านั้นเพียงพอเป็นอันตรายต่อสรรพสิ่งมีชีวิตทั้งหมดด้วย สีหน้าที่สลดหดหู่คราบนั้น แทบทำให้จิตใจผู้คนเมามาย “เจ้าได้ตกลงสัญญาไว้ ตอนนี้สำนึกเสียใจอีกแล้ว ทำไมเจ้าถึงทำกับข้าแบบนี้น่ะ?”

ไม่นะ...อย่าใจอ่อน นางต้องยืนหยัดในจุดยืนของตนเองไว้น่ะ

นางไม่ได้ลืมว่า วันเวลาเหล่านั้นที่พระราชวังไกลกังวล ที่แท้นางผ่านมาได้อย่างไร

ผู้ชายคนนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นตัวอย่างที่ดีของการได้คืบเอาศอก นอกจากนี้นางกลัวมากจริง ๆ เวลาที่ทุกครั้งถูกเขาฝึกสอน นางได้กลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับตัวเอง นางเป็นกุลสตรีที่ตรงไปตรงมา ไม่สามารถร่วมมือกันกระทำความชั่วเป็นคนเลวเหมือนเขา

“นั่นก็ไม่ได้ ถ้าเจ้าไม่คิดต้องการเห็น ถ้าเช่นนั้นตอนนี้ข้าก็ไปแล้ว หลังจากนั้นถอดชุดสมรสออกมาแล้ว”

จริง ๆ แล้ว นางไม่ควรสวมใส่เสื้อผ้าชุดนี้ล่วงหน้าก่อน จนกว่าพรุ่งนี้แต่งงานค่อยใส่ก็ได้น่ะ

นี่ไม่ใช่เป็นปัญหาของการให้เขาแปลกใจระคนยินดี แต่เป็นการหา “แปลกใจระคนตกใจ” แก่ตนเอง

“นังหนู...” เขาเอื้อมมือไปโอบเอวของนาง ซึ่งเดิมเป็นเสียงจากฟ้าสวรรค์อันมีเสน่ห์ดึงดูดดุจแม่เหล็ก ยิ่งน่าหลงใหลเย้ายวนมากสุด ๆ

เขา ก็กำลังยั่วยวนนางอย่างสิ้นเชิง เขารู้วิธีในการใช้ประโยชน์จากจุดแข็งของเขาตนเองมากเกินไปแล้ว

ทุกครั้งขอเพียงนางเห็นใบหน้าอันงามสง่าราวเทพบุตรนั้นของเขา รวมทั้งเสียงของเขา นางก็ไม่สามารถกล่าวคำปฏิเสธออกมาได้ทั้งสิ้น

“ข้า...” นางพยายามที่จะไม่สบแววตาเขา

“นังหนู เจ้าแข็งใจพอที่ทำให้ข้าผิดหวังหรือ?”

โอ้โอ้ ๆ ๆ นางเกือบจะยืนหยัดต่อไปไม่ได้แล้ว เขาเป็นผู้ชายตัวสูงใหญ่คนหนึ่ง ประมุขตำหนักจิ๊วซาที่เย็นชาสูงส่ง แต่กลับยังทำตัวอ้อนนาง!นางใจขว้างขึ้นมาครา หลังจากนั้นผลักเขาออกไปทันที “ข้าไม่เอา

อืม ตอนนี้ต้องรักษาความกวดขันเข้มงวด ให้เขารู้ว่านางจริงจังมาก เขาจะไม่ทำเรื่องที่บังคับนางออกมา

แน่นอนก่อนหน้านี้เขาไม่เป็นเพราะเขากลัวว่าจะทำร้ายนาง แต่ตอนนี้ เขาได้ยืนยันเจตนาของนางแน่ชัดแล้ว รู้ว่านางรักเขาอย่างลึกซึ้งด้วย

ในเมื่อมีความรักอยู่แล้ว ถ้าเช่นนั้นยังมีอะไรที่บังคับหรือไม่บังคับ

“ถ้าเช่นนั้นเอาเถิด สวัสดิการของเปิ่นจุน ต้องต่อสู้เอาเองเป็นธรรมดา”

นางยังฟังไม่เข้าใจความหมายในคำพูดนี้ของเขา คนทั้งคนก็ถูกอุ้มขวางขึ้นมาแล้ว หลังจากนั้นร่างก็ตกลงไปบนเตียง

“เจ้า อย่าลืมว่าพรุ่งนี้เป็นวันอะไร ที่นี่เป็นห้องนอนของข้าอ่า...เจ้า!”

ก่อนที่นางจะพูดจบ ชุดแต่งงานสมรสสีแดงก็ถูกเขาถอดลงมาแล้ว