ตอนที่ 459 ยั่วยุข่มขู่

ตอนที่ 459 ยั่วยุข่มขู่

เชียนแย่ซิ้วสั่งให้คนทั้งหมด ออกตามหาตัวซีหลิงกับจางยวี่โหร่วให้เจอ

เขาเองก็ไม่มีทางทนอยู่ที่นี่ต่อไป เขาออกไปตามหานางด้วยตัวเองด้วย หชู่ถันตามอยู่ข้าง ๆ เขาไม่ห่าง

ในตอนนี้ ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ยิ่งทำให้ทุกคนร้อนรน

หากจะกลับมา คงกลับมานานแล้ว ตอนนี้ฮูหยินจะ ......

หชู่ถันมองไปที่หน้าของเชียนแย่ซิ้ว มันมีแต่ความน่ากลัว แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

ใบหน้าที่หล่อเหลาแต่แฝงไปด้วยความเลือดเย็น ทุกคนที่กลับมารายงานบอกว่าไม่ได้ข่าว สีหน้าของเขาก็นิ่งมากขึ้นทุกครั้ง

หชู่ถันรู้ ตอนนี้เขาพยายามจะข่มอารมณ์เอาไว้ แต่ว่ายิ่งพยายามมันก็ยิ่งจะเก็บไม่อยู่ เมื่อไหร่ก็ตามที่มันระเบิดออกมา ฟ้าทลายแน่

หลังจากที่เห็นเขาลงมือกับเป่ยชิ้ว เขารู้ดีไม่ว่าใครที่เป็นศัตรูกับเขานั่นก็หมายความว่าไม่ได้ประเมินความสามารถของตัวเองเลย ไม่ว่าท่านอาจารย์ซีหลิงจะร้ายกาจแค่ไหนก็ไม่มีทางเป็นคู่ปรับของเขาแน่

ฟ้า ...... กำลังจะมืดสนิทแล้ว แต่ว่าคนที่ส่งไปทั้งหมดกลับไม่พบร่องรอยเลย

พวกนาง รวมถึงรถม้าด้วยเหมือนกับหายไปอย่างไม่ใช่คน

ขณะที่เชียนแย่ซิ้วคิดจะกลับไปจับตัวเป่ยชิ้ว จากนั้นก็ขู่ให้ซีหลิงปล่อยคนออกมา ทันใดนั้นเองก็มีคนวิ่งมาแจ้งว่า ฮูหยินกลับมาแล้ว

เชียนแย่ซิ้วสะดุ้ง เขาไม่ทันได้ถามอะไรเลย ใช้วิชาตัวเบา ลอยตัวหายไปเลยทันที

หชู่ถันรีบถามคนที่มาแจ้งว่า “ฮูหยินนางกลับมายังไง บาดเจ็บหรือเปล่า?”

“มากับท่านอาจารย์ซีหลิง ดูไม่เป็นอะไรเลย ปลอดภัยดี”

หชู่ถันไม่รู้ควรจะโล่งใจ หรือว่าควรจะกลัวดี

ผู้หญิงอย่างซีหลิง เป็นคนที่ร้ายกาจมาก แม้แต่เขารับมือกับนางก็แทบจะพ่ายแพ้ทุกครั้ง ไม่ได้เป็นคู่ปรับของนางเลย จางยวี่โหร่วตกอยู่ในมือของนาง จะปลอดภัยกลับมาได้หรอ?

เชียนแย่ซิ้วไปแล้ว เขาควรจะอยู่จัดการที่นี่ให้เรียบร้อย แล้วบอกกับคนที่ออกไปตามหาให้หยุด จากนั้นก็ตามเขากลับไป

............

หลังจากที่เชียนแย่ซิ้วกลับมาที่จวน เขาเห็นจางยวี่โหร่วนั่งจิบน้ำชาอย่างปลอดภัย เขาก็พุ่งเข้าไปกอดนาง เหมือนว่าอยากจะเอานางยัดรวมกับตัวเขาเข้าไป

จางยวี่โหร่วเห็นเขาเดิมก็ดีใจ แต่จู่ ๆ เขาก็ทำแบบนี้ทำให้นางตกใจ เลยไม่รู้ควรจะต้องทำยังไง

“เจ้าขาว เจ้าเป็นอะไร เจ้ากอดข้าแน่นแบบนี้ข้าหายใจไม่ออกแล้วนะ” ไม่เจอแค่วันเดียว ทำไมเขาถึงต้องตื่นเต้นดีใจขนาดนี้ด้วย

เห็นนางปลอดภัย อยากจะพูดอะไร เชียนแย่ซิ้วหัวใจกลับเต้นเร็วมาก เขากลัวว่าตัวเขาจะสูญเสียนางไปจริง ๆ

เขาก้มลงจูบปากนาง จนนางหายใจไม่ออก

เขาเป็นอะไรไป?

จางยวี่โหร่วยังไม่คลายความสงสัย เขาก็ตำหนิมาว่า “ทำไมถึงไม่อยู่แต่ที่นี่ เจ้าไม่รู้หรือไงว่าข้าเป็นห่วงเจ้าแค่ไหน? ต่อไป ...... ห้ามทำแบบนี้อีกนะ”