ตอนที่ 461 จุดด้อยที่ทำให้เจ็บปางตาย

ตอนที่ 461 จุดด้อยที่ทำให้เจ็บปางตาย

หลังจากที่ซีหลิงกลับไป ในใจรู้สึกแย่มาก

ถึงแม้ว่าเขาโต้เถียงกับเขาจนชนะแล้วจะอย่างไร ตอนนี้เขาไม่ได้มองนางเป็นอาจารย์แล้ว เขาไม่ไว้หน้ากันเลย นางยังไม่เคยเจอเรื่องที่น่าอับอายเยี่ยงนี้มาก่อน

นางมาถึงเรือนของเป่ยชิ่ว พอมองเห็นสีหน้าที่หม่นหมองของนาง ก็รู้สึกตกใจยิ่งนัก

เมื่อครู่นางมัวแต่เถียงกับเซียนแย่ซิ่ว เรื่องที่เขาได้ปะทะกับเป่ยชิ่วพอบ่าวไพร่ได้ยินแล้ว ก็คงต้องรีบไปสารภาพผิดต่อหน้าอาจารย์ใหญ่

ทีแรกก็นึกว่าพวกบ่าวไพร่นั้นชอบกล่าวเกินจริง แต่ว่าตอนนี้มาดูสภาพของเขาแล้ว เหมือนจะบาดเจ็บภายใน นางรีบเดินไปหาเขา พอวัดชีพจรการเต้นของเขา ก็รู้สึกตกใจมากๆ

"ศิษย์พี่ เจ้าอย่าบอกข้านะ บาดแผลของเจ้าคือซิ่วเอ่อเป็นคนทำ?”

เป่ยชิ่วเงยหน้ามองนาง ไม่พูดไม่จา เพราะว่าเท่าที่เขาเห็น การยอมรับในสิ่งที่เกิดครั้งนี้ต้องทำให้เขารู้สึกอับอายยิ่งนัก

"เขาจริงๆหรือ?” ซีหลิงยอมรับไม่ได้ “นี่ทำเยี่ยงนี้ได้อย่างไร?”

ถึงแม้ว่านางจะเดาขึ้นได้มาเซียนแย่ซิ่วแอบซ่อนวิชาของตนเองไว้ ตั้งแต่วันนั้นที่พวกเขาตั้งใจจะทดลองเขาก็สามารถดูออกแล้ว แต่ว่านางรู้สึกว่าทุกอย่างยังอยู่ภายใต้การควบคุมของนาง แต่กลับเคยคิดเลยว่า วิชาของเขาจะเก่งกาจจนทำร้ายศิษย์พี่ของนางได้เยี่ยงนี้

ทันใดนั้น วิชาของเซียนแย่ซิ่วเก่งถึงขึ้นไหน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะร่วมพลังกัน ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาใช่หรือไม่?

เป่ยชิ่วทำหน้าเย็นชา “ข้าก็รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ต่อให้เป็นเยี่ยงนี้ ถ้าเขาไม่ไว้ชีวิตข้า ตอนนี้เจ้าคงไม่ได้เจอหน้าฆ่าแล้วแหละ”

มัน.......รุนแรงขนาดนี้เลยหรอ? ทั้งตัวของซีหลิงเริ่มสั่นขึ้นมา

สำหรับนางแล้ว ไม่มีอะไรที่เคยทำให้นางรู้สึกกลัวเยี่ยงนี้มาก่อน แต่วันนี้ในใจของนางกลับรู้สึกมีความกลัวแบบแปลกๆ

"พวกข้าตั้งใจฝึกฝนวิชามาเนิ่นนานเพียงนี้ อีกอย่างวิชาเยี่ยงนี้ต้องอาศัยการฝึกฝนเป็นเพลานาน เขาอายุน้อยเยี่ยงนี้ทำไมถึงเก่งได้เยี่ยงนี้? หรือว่ามันยังมาความลับบางอย่างที่พวกข้าไม่รู้?”

แม้แต่ลูกศิษย์ของตนเอง ยังไม่รู้จักอีก

ตอนนั้นที่นางสอนวิชาให้กับเขา นางจะสอนเขาไม่เต็มที่สักเท่าไหร่ เพื่อป้องกันวันหนึ่งที่เขาจะไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเขา แต่สุดท้ายก็เอาเขาไม่อยู่จริงๆ

“วันนี้ เขาได้เผยธาตุแท้ของเขาออกมาแล้ว ตอนนั้น ข้าสัมผัสได้ว่า ตอนที่เขาอยู่ต่อหน้าข้า แม้กระทั่งข้าจะเอาคืนยังไม่ได้ หรือว่าเขาพวกทำร้ายพวกข้าจริงๆ” เป่ยชิ่วหลับตาลง น้ำเสียงของเขาให้ความรู้สึกว่าเขากำลังพ่ายแพ้

ตอนนี้ซีหลิงได้แต่ปลอบใจนาง เพราะว่าตอนนี้ในหัวสมองของนาง จู่ๆก็นึกถึงคำพูดที่คนๆหนึ่งบอกนาง

ตอนที่นางถูกเขาทำร้าย มือของเขาไม่มีอาวุธใดๆ แต่ว่านางกลับบาดเจ็บอย่างรุนแรง

พอนางดูบาดเจ็บของนาง ไม่ใช่แค่บาดแผลธรรมดาๆ อีกอย่างมันยังได้รับการบาดเจ็บจากการใช้กำลังภายในจนมันเจ็บลึกถึงข้างใน

ถ้าวันนั้นไม่ใช่เพราะว่านางใช้กำลังภายในทำให้อาการของนางไม่กำเริบ แล้วใช้ยารักษาที่ดีที่สุดช่วยนาง สงสัยนางคงต้องตัดมือทิ้งไปแล้ว