ตอนที่ 462 ความลับที่กุมไว้ไม่ได้

ตอนที่ 462 ความลับที่กุมไว้ไม่ได้

ตอนนี้ ณ โรงเตี๊ยมที่ห่างไกลจากพวกเขามาก

ค่ำคืนที่แสนสงบ เสี่ยวเฟิงกลับนอนไม่หลับ

นางกับเย่นหลินออกจากได้หลายวันแล้ว ถึงแม้ทุกวันพวกเขาจะมีความสุขกันมาก แต่ในใจของนางกลับนึกถึงคุณหนูตลอดเพลา

โตจนป่านนี้แล้ว เป็นครั้งแรกที่จากคุณหนูมา ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณเป็นเยี่ยงนี้บ้าง

ถึงแม้จะคิดถึงมากเพียงใด แต่ว่าก็ไม่ควรกังวลนางมากเพียงนี้ ไหนๆตอนนี้คุณหนูก็ได้มีสาวมีที่มากเพียงนี้แล้ว เขาเห็นค่าคุณหนูมากกว่าชีวิตของตนเอง นางยังมีอะไรที่ต้องเป็นห่วงอีก

พอนึกถึงไม่กี่วันนี้ นางกับเย่นหลินอยู่ด้วยกัน พวกเขาท่องโลกหลายๆและชมทิวทัศน์ที่สวยงามหลายๆที่

หลายปีที่ผ่านมา นางแทบจะไม่ได้ออกมาจากตำหนักจางเลย ตอนนี้ได้ออกมาแล้ว ถึงจะรู้ว่าโลกนี้มันกว้างใหญ่ยิ่งนัก และยังมีสิ่งที่งดงามอยู่มากมาย โดยเฉพาะความรู้สึกที่ได้อยู่กับคนที่ตนรัก มันยากที่จะบรรยายจริงๆ

ถึงแม้เย่นหลินจะมีนิสัยเย็นชาหน่อยๆ แต่กลับเป็นห่วงนางมากๆ และตอนนี้นางได้อ่านใจเขาออก ถึงแม้ภายนอกเขาอยากดูเฉยชา แต่พอทั้งสองมาอยู่ร่วมกันแล้ว ก็เหมือนสามารถเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปได้

เสี่ยวเฟิงพลิกตัวแล้วหลับตาลงนอนอย่างสบาย วันรุ่งขึ้นนางยังต้องเดินทางแต่โดยเร็ว เลยต้องพักผ่อนเยอะๆ

แต่พอนางพึ่งจะหลับไป จู่ๆข้างนอกก็มีเสียงดังขึ้น

ถึงแม้เสียงนั่นจะเบายิ่งนัก แต่นางก็ได้ดังเสียงนั้นอย่างชัดเจน

เหมือน……จะเป็นเสียงของเย่นหลิน ดึกป่านนี้แล้ว เขากำลังคุยกับใครอยู่?

หลายวันที่ผ่านมาพวกเขาอยู่ด้วยกันแค่สองคนตลอด อีกอย่างตอนนี้มันคือเพลาพักผ่อน

จู่ๆเสี่ยวเฟิงก็รู้สึกแปลกใจ นางลงมาจากเตียง แล้วคุมเสื้อออกไปอยู่ข้างๆประตูแล้วแอบฟัง

เสียงๆนี้เป็นเสียงของเย่นหลินจริงๆ แต่อีกเสียงนางก็รู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก

เพื่อทำให้ตนเองได้ยินชัดเจนกว่านี้ นางจึงผลักประตูออกเบาๆ พอออกไปถึงข้างนอก ก็ได้เห็นว่าเสียงนั้นมันส่งมาจากอีกห้อง

กลางดึกเยี่ยงนี้ ห้องของเย่นหลินกลับมีเสียงของแม่หญิงดังขึ้น เสี่ยวเฟิงจะอยู่นิ่งๆได้เยี่ยงไร

นางถึงเดินไปถึงตรงหน้าประตูด้วยเสียงเบา นางกลั้นหายใจ แล้วเงี่ยหูไปตรงประตูแล้วแอบฟัง เสียงของทั้งสองที่พูดคุยกันชัดเจนมากขึ้น เหมือนกำลังจะทะเลาะกับอย่างดุเดือด

“ท่านพี่ เจ้าอย่าบอกข้านะว่าตอนนี้เจ้าจะละทิ้งทุกอย่าง รวมไปถึงน้องสาวตนเอง ก็เพื่อจะอยู่กับนางนั่น มันก็แค่บ่าวไพร่ผู้ต่ำต้อยคนหนึ่ง ท่านพี่ยอมทำให้นางจนไม่สนใจอะไรใดๆ นี่ก็ทำเกินไปหรือไม่?”

เสียงของเย่นหลินเหมือนกำลังโมโหอย่างทนไม่ได้ “อนาคตนางเป็นพี่สะใภ้ของเจ้า ถ้าเจ้ายังกล้าพูดคำพวกนี้ออกมา ข้าจะให้บทเรียนแก่เจ้า แล้วเจ้าก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน”

เสี่ยวเฟิงทำตาโตอย่างน่าตกใจ เสียงๆนี้……ก็คือเสียงของเย่นอิ่ง

นางหาที่นี่เจอได้เยี่ยงไร นางมาตั้งแต่เมื่อใด?

หรือว่าตลอดทางมาที่นี่ นางแอบตามหลังมาตลอด?

นางกลั้นหายใจ แล้วแอบฟังต่อ

“เหอะ……ที่ท่านพี่สั่งสอนข้ายังไม่มากพออีกหรือ? ก็แค่ตบหน้าข้า แล้วทำหักขาข้า พอนึกถึงสภาพร่างกายของข้า แค่นี้ข้าก็รู้สึกเจ็บปวดมากพอแล้ว เจ้ายังใช้มีดมาทำให้ข้าบาดเจ็บเสียอีก เจ้าเป็นพี่ชายข้าจริงๆหรือ”