ตอนที่ 463 คำโกหกที่ผ่านไปอย่างราบรื่น

ตอนที่ 463 คำโกหกที่ผ่านไปอย่างราบรื่น

“เมื่อครู่นาง……พูดเป็นเรื่องจริงหรือ?” เสี่ยวเฟิงหยุดชะงักไป จากนั้นก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวัง

นางกำลังจะบอกเขาอย่างชัดเจนว่า ทุกอย่างที่เมื่อครู่เขาพูดกับเย่นอิ่ง นางได้ยินหมดแล้ว

เย่นหลินรู้สึกสะดุ้งแล้วรู้สึกกลัว แต่การเงียบของเขา ก็ทำให้เสี่ยวเฟิงได้คำตอบจากเขา

นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยน้ำใสๆ ตอนนี้นางทำตัวไม่ถูก และยอมรับไม่ได้จริงๆ

ณ โรงเตี๊ยมที่แสนแคบ ทั้งสามหันหน้าเข้าหากันโดยคงความนิ่งและเงียบสงบไว้

พอผ่านไปสักพัก ยังคงไม่ได้คำตอบจากเขา เสี่ยวเฟิงจึงจะหันหลังแล้วเดินจากไป แต่เย่นหลินยื่นมือไปจับนางไว้แน่นๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอ้อนวอน

“เจ้าเข้าไปก่อน ฟังข้าอธิบายก่อนได้หรือไม่?”

แต่เขากลับไม่ได้ทำน้ำเสียงหนักแน่น เพราะว่าเขาก็ไม่มั่นใจว่าหลังจากที่เขาอธิบายให้เสี่ยวเฟิงฟังแล้วนางจะยิ่งโกรธหรือไม่ ถ้านางกลับไปแล้วบอกเรื่องนี้กับจางยวี่โหร่ว เรื่องทุกอย่างจะกลายเป็นเรื่องใหญ่อย่างแน่นอน

นางถูกเย่นหลินดึงเข้าไปในห้อง แล้วปิดประตูลง เย่นอิ่งที่อยู่ข้างๆก็รู้สึกดีใจยิ่งนัก

“นี่ข้าไม่ได้ตั้งใจ ดูๆแล้วเรื่องทุกอย่างน่าเป็นฟ้ากำหนดมา ทำให้นางรู้ก็ดี ไหนๆพวกเจ้าบอกว่ารักกันจริงๆ คงไม่เป็นเพราะความลับเยี่ยงนี้ ถ้านางยังคงอยู่กับเจ้า นั้นแสดงว่านางรักเจ้าอย่างแท้จริง”

ก่อนหน้านี้นางอยากบอกความจริงมากเพียงใด แต่ก็ไม่กล้า

เพราะว่านางพูดออกมาแล้วผลที่ตามมาก็คงจะร้ายแรงมากๆ อีกอย่างจางยวี่โหร่วก็คงไม่เชื่อนางอย่างแน่นอน แต่ว่าตอนนี้……ฟ้ากำลังจะเข้าข้างนาง ยังมีเรื่องที่ดีใจกว่านี้อีกหรือไม่? เสี่ยวเฟิงคือคนที่ใกล้ชิดกับจางยวี่โหร่วที่สุด ถ้านางพูดออกมาได้ปากนางเอง นางจะไม่เชื่อได้เยี่ยงไร?”

เสี่ยวเฟิงโมโหขึ้นมาอย่างไม่มีข้อสงสัยใดๆ นางผลักเย่นหลินออก และมองตาเขาแล้วถามขึ้นโดยตรง “เจ้าปิดบังอะไรข้าอยู่กันแน่? ตัวตนที่แท้จริงของเจ้าคือใคร ใครก็คนที่ข้าคุณท่านไท่ซือจริงๆ? ตอนนี้คุณหนูจะออกจากความทุกข์ทรมานแล้วมามีความสุขอีกครั้ง ทำไมพวกเจ้าถึงพูดว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นเรื่องโกหก เจ้าตอบข้ามาสิ?”

ทำไม……เรื่องมันกลายเป็นเยี่ยงนี้ไปแล้ว ทีแรกนางนึกว่าทุกอย่างได้ผ่านไปแล้ว นางได้รู้สึกสงบลงไปแล้ว นางกับคุณหนูได้หาความสุขของตนเองอย่างแท้จริง วันข้างหน้าคงจะไม่ได้เจอเรื่องที่น่ากังวลอีก

แต่ว่าทำไมฟ้าถึงใจร้ายกับพวกนางนัก ในสถานการณ์ที่นางยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกโจมตีถึงปางตายเยี่ยงนี้

ตอนนี้นางไม่ได้เป็นห่วงตนเอง แต่ที่นางเป็นห่วงที่สุดก็คือคุณหนูที่น่าสงสาร หรือว่าเซียนแย่ซิ่ว……จะทำอะไรที่ทำร้ายคุณหนู?

เย่นอิ่งไม่กล้าพูดอยู่แล้ว แต่แต่ว่าพอเห็นเสี่ยวเฟิงเจ็บปวดถึงเยี่ยงนี้ เย่นหลินก็คงไม่ปิดบังอะไรอีกต่อไป”

ถึงเพลาถ้าจะลดความผิดจริงๆ มันก็คงเป็นไปได้ยาก

“เสี่ยวเฟิง พวกข้าได้เดินออกมาแล้ว ข้าละทิ้งทุกอย่างแล้ว เจ้าก็ทำเป็นไม่รู้อะไรใดๆได้หรือไม่?”

นี่เขาเรียกเป็นภาษาคนอยู่หรือ ตอนนี้นางได้รู้ว่าตนเองถูกหลอก แม้กระทั่งคุณหนูก็คงจะโดนทำร้าย นางจะนั่งนิ่งไม่สนใจอะไรใดๆเลยหรือ?

“ข้าแค่รู้ว่า ถ้าความสัมพันธ์ของพวกข้านั่นสร้างบนฐานแห่งความหลอกลวงและปิดบัง

กันเยี่ยงนี้ ไม่เช่นนั้นพวกข้าต่างคนต่างเดินกันเถอะ เจ้าเลือกที่จะไม่พูดก็ได้ แต่พรุ่งนี้ข้าจะจากที่นี่ไป”