ตอนที่ 474 หนังสือสั่งเสีย

ตอนที่ 474 หนังสือสั่งเสีย

ในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหิมะ ร่างชายผู้สวมอาภรณ์สีขาวเกือบจะกลมกลืนไปกับหิมะสีขาว

ในหมู่บ้านที่เงียบสงบ จู่ๆก็มีแขกมาเยือนตอนดึกดื่น

ลมหิมะได้พัดผ่านมา ประตูไม้นั้นถูกลมพัดจนเคลื่อนไปเคลื่อนมา เสียงๆนั้น ทำให้คนดูกำลังกังวลว่ามันจะตกลงมาเมื่อใด

ในเรือนมีตะเกียงไฟสีเหลืองจุดอยู่ ทำให้คนข้างนอกเห็นว่าข้างในมีคนอยู่

เสียงเคาะประตูได้ดังไปสักพัก เสียงของข้างในเรือนได้ส่งออกมาข้างนอก ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก แล้วมีเงาคนเล็กๆค่อยเดินเข้ามา

“ใคร?” เสียงเด็กๆของเด็กปรุงยาเอ่ยขึ้นอย่างไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ

“ก็เป็นแขกหน่ะสิ” คนๆนั้นตอบกลับ

ร่างที่ผอมบางได้ถือตะเกียงไว้แล้วเดินเข้าไปใกล้ พอเห็นคนๆนั้นที่ยืนอยู่นอกประตู ก็รู้สึกตกใจเบาๆ แต่กลับไม่ได้แสดงนัยน์ตาที่รู้สึกแปลกประหลาดเลย

“ที่แท้ก็เป็นท่านนี่เอง องค์ชายอาภรณ์สีขาว เชิญเข้ามาขอรับ”

เขาดึงประตูไม้ออก แล้วเฉียงตัวเพื่อให้เขามีทางเดินเข้ามา

เด็กผู้นี้เขาไม่ได้เจอเป็นครั้งแรก แต่ครั้งนี้กลับทำให้เขารู้สึกแปลกใจ

“ทำไม เจ้ารู้ได้เยี่ยงนี้ว่าข้าจะมา?” เขาเดินตามข้างหลังของเขาไป จากนั้นก็เอ่ยปากถามขึ้น

“สามารถพูดเยี่ยงนี้ได้ อาจารย์มอบหมายไว้ บอกว่ามีวันหนึ่งท่านต้องมา ดังนั้นข้าจึงเฝ้าคอยอยู่ที่นี่”

ชายผู้นี้ยังไม่ได้พูดคำพูดพวกนี้จบ ก็ได้เดินตามเขาเข้าใจในเรือนเสียแล้ว

ข้างในดูธรรมดายิ่งนัก ทั้งหมดดูโล่ง เพราะไม่มีของใช้อะไรในเรือนเลย

“อาจารย์ของเจ้า?” เขาถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ทุกครั้งที่เขามาที่นี่ เขาก็มักจะเจอผู้อายุที่ถึงหลังจะค่อมเพราะอายุเยอะ แต่กลับมีแววตาที่ลุกเป็นไฟที่ดูแข็งแรงและมีชีวิตชีวา

หรือว่าในหมู่บ้านมีคนป่วย ดังนั้นจึงต้องไปทำการรักษาตอนดึกๆดื่นๆเยี่ยงนี้?

แต่คิดไม่ถึงว่าเด็กปรุงยานั่นจะตอบกลับมาด้วยความน่าตกใจ

“ท่านอาจารย์ได้ตายไปตอนสองเดือนที่แล้วแล้ว”

“อะไรนะ?” ข่าวนี้ทำให้เขาคาดคิดไม่ถึงอย่างยิ่ง “ทำไมถึงกะทันหันมากเยี่ยงนี้?”

“ใช่แล้ว ตั้งแต่ที่เขาได้ยินมาว่าจางไท่ซือได้เจอเรื่องอันตราย อาจารย์จึงเสียใจจนป่วยหนัก เขาบอกว่าตนเองคงจะถึงเวลาอันสมควรแล้ว พอเขาป่วยแล้วนอนอยู่แต่บนเตียง จากนั้นก็เสียไป ตอนนี้ศพของเขายังฝังเขาหลังเขานี่”

พอนึกถึงหลี่ชิงซิ้วที่เคยเป็นหมอหลวงที่เคยเป็นผู้นำในบรรดาหมอหลวงทั้งหมด แต่สุดท้ายก็ต้องจบชีวิตของตนเองด้วยการแบกรับความผิดไว้ ชีวิตนี้ต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆ สุดท้ายก็ต้องตายอย่างน่าสงสาร ทำให้คนรู้สึกน่าเศร้าใจยิ่งนัก

“เจ้าพึ่งพูดว่า……เขาสั่งให้เจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่นั้นหรือ เขารู้ตั้งแต่แรกว่าข้าต้องมาที่นี่ มีคำพูดอะไรที่เขาสั่งเสียก่อนไปอีก?”

“ใช่ ก่อนที่ท่านอาจารย์จะเสียไปก็ได้เขียนจดหมายๆหนึ่งไว้ ถ้าเจ้ามาก็ต้องให้ข้าเอาจดหมายนี้ให้กับเจ้าด้วยตนเอง เขายังบอกว่าต้องให้เจ้ามาเอง ถ้าให้คนอื่นมาแทนก็ไม่ได้”

ผู้ชายคนนี้กลับไม่รู้ เขาได้ทิ้งจดหมายนี้ไว้มันเกี่ยวข้องกับวันนี้ที่เขามาที่นี่หรือไม่?