ตอนที่ 473 เปลวไฟแห่งความริษยา

ตอนที่ 473 เปลวไฟแห่งความริษยา

ไป๋หลิงกวงรู้สึกใจสั่นอย่างหวาดกลัวเบาๆ แทนที่ หมายความว่าอะไร?

ผู้ชายอย่างเชียนแย่ซิ้วอยู่บนที่สูง เหล่าบรรดาผู้คนในแผ่นดิน ผู้ใดจะสามารถแทนที่คนอย่างเขาได้?

นางไม่รู้ว่าในใจของท่านอาจารย์คิดอะไรอยู่ แค่นางรู้สึกว่ามันช่างทำให้ตนเองรู้สึกไม่สบายใจ

วันนี้ความปรารถนาที่นางอยากให้สำเร็จก็คือได้มาซึ่งชายผู้นี้เท่านั้น ตอนที่เขาเป็นหันยี่ฉี ก็ได้ดึงดูดนางมากๆแล้ว ในแคว้นเหลียงมีแค่คนจะแย่งนางไปครอบครอง แต่ไม่เคยมีผู้ใดที่ทำให้ใจของนางหวั่นไหวเลย

แต่พอนางมาถึงหนานหชู่ ครั้งแรกที่เจอเขา นางก็ไม่สามารถกวาดสายตาไปมองผู้อื่นได้

โดยเฉพาะตอนที่ได้เห็นรูปลักษณ์ของเขาที่แท้จริง นางกลับถูกเขาสะดุดตา ไม่มีสิ่งอื่นใดจะสามารถเปรียบกับเขาได้ เขาเป็นผู้ที่นางรู้สึกอยากยกย่องมากที่สุด ไม่ว่าจะใช้วิธีใด นางก็ต้องได้เขามา

เพลานี้ ทันใดนั้นก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้น มันแน่ชัดเลยว่ามีคนเปิดประตูเรือนลับออกมา

ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเบาๆ ที่นี่เป็นที่ลับมาก คนที่เฝ้าหน้าประตูของตำหนักจิ๊วซาปกติจะไม่มีสิทธิ์เข้ามาที่นี่ ดังนั้นไป๋หลิงกวงอยู่ในนั้นมีเป็นเพลานั้นเยี่ยงนั้น คนในตำหนักจิ๊วซาไม่มีใครสังเกตถึง แม้กระทั่งจะเป็นสายตาของเชียนแย่ซิ้วก็ตาม

แค่ซีหลิงเพียงคนเดียวยังไม่สามารถทำเรื่องนี้ให้สำเร็จได้ ที่สำคัญที่สุดคือ มีคนช่วยเขาปิดบังเรื่องบางอย่างไว้ได้

ตอนนี้ คนๆนั้นกลับเดินเข้ามา

เนื่องจากแสงเทียนที่ไม่ค่อยสว่างสอดส่องขึ้นมา จนทำให้เห็นถึงใบหน้าอันงดงาม กลับมีความคล้ายคลึงกับซีหลิง นัยน์ตาที่ทำให้เห็นด้านมืดของเขา ทำให้คนอื่นรู้สึกกลัว

สำหรับคนๆนี้แล้ว ไป๋หลิงกวงไม่เคยลืมเขาเลย

ตอนนี้เขาต่อสู้กับนางยกใหญ่เพื่อปกป้องจางยวี่โหร่ว จริงๆว่าร่างกายของเขายังบาดเจ็บอยู่ แต่กลับต้องปกป้องนางด้วยชีวิต ตอนนี้……ทำไมจู่ๆเขาถึงมาที่นี่อย่างเชื่อฟังเยี่ยงนี้?

“เจ้ากลับมาแล้วหรือ ทำไมเร็วเยี่ยงนี้ ภารกิจที่ข้ามอบหมายให้เจ้าไปทำสำเร็จหรือยัง?” ซีหลิงมองเขาแล้วถามขึ้น

“ขอรับ ข้าได้ทำตามที่อาจารย์มอบหมาย ทุกครั้งที่ข้ากลับไป ก็จะบอกเตือนแม่หญิงผู้นั้นสองสามคำ แต่สำหรับเชียนแย่ซิ้ว ตอนนี้เขาเทใจทั้งหมดให้กับแม่หญิงผู้นั้นไปแล้ว รอให้พวกเขาคลอดลูกออกมา เหมือนเขาจะไม่ได้ป้องกันตัวอะไรเลย”

“เหอะๆ นี่ไม่ใช่ว่าเป็นของเจ้าหมดเลยหรือ? เจ้าบอกว่าเขาไม่ได้ป้องกันตัว เขาส่งเข้ากลับมาก็เพื่อให้เจ้ามาจัดการกับเรื่องในตำหนักจิ๊วซาแทนเขา ไม่ใช่ว่าเป็นป้องกันตัวที่ดีที่สุดแล้วหรือ? แค่เขาคิดไม่ถึงว่าคนที่เขารู้สึกไว้วางใจที่สุดจะหักหลังเขาเร็วเยี่ยงนี้”

ไป๋หลิงกวงยื่นอยู่ข้างๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ และพยายามทำให้ตัวเองไม่มีตัวตนอยู่ที่นั่น

อะไรนะ หวงเย่ก็คือคนของอาจารย์หรือ?

งั้นก่อนหน้านี้ที่เขาอยู่เคียงข้างจางยวี่โหร่ว……ทุกอย่างเป็นการหลอกลวง?