ตอนที่ 472 หมากรุกในยี่สิบปีก่อน

ตอนที่ 472 หมากรุกในยี่สิบปีก่อน

เสี่ยวฟิงออกมาจากที่จางยวี่โหร่วแล้วกลับไปที่ห้องของตนเอง พอเดินไปถึงประตู กลับเห็นชายผู้สวมใส่อาภรณ์สีดำที่มีร่างผอมดูดีรอนางอยู่ที่นั่น

เพลาผ่านไปนานเยี่ยงนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเสี่ยวเฟิงกับเขาเหมือนจะแตกแยกกันไปแล้ว และเหมือนจะค่อยๆจืดจางกันไป

วันนี้นางได้ยอมรับความจริงที่ว่าเชียนแย่ซิ้วก็คือหันยี่ฉี ก็ถือว่าเป็นผู้ที่สมรู้ร่วมคิดปิดบังเรื่องนี้กับจางยวี่โหร่ว นางจะไปด่าผู้อื่นอีกได้เยี่ยงไร

ข้างนอกหนาวมาก ไม่เหมาะกับการคุยข้างนอก เสี่ยวเฟิงจึงเปิดประตูแล้วให้เขาเข้าไป

นางต้มชาร้อนๆมาหนึ่งกระติก แล้วเทชาให้เขา จากนั้นนางก็นั่งลงข้างๆ เหมือนกำลังมีเรื่องที่ไม่สบายใจเกิดขึ้น

“เจ้าเป็นอะไรไป?” เย่นหลินเห็นนางมีเรื่องในใจ จึงถามนางขึ้น

“จริงๆ……ก็ไม่ได้มีอะไร ข้าก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร” หน้าขาวๆของนางค่อยๆยับขึ้นมา ดูเหมือนจะเคร่งเครียดยิ่งนัก

“เกี่ยวกับคุณหนูของเจ้าอีกแล้วใช่หรือไม่?”

เสี่ยวเฟิงกลับมองเขาด้วยสายตาที่ดูจริงจัง จากนั้นก็ถามขึ้นอย่างลองใจ “พวกเจ้าได้พยายามปิดบังเรื่องความสัมพันธ์ของอ๋องชิงผิงและท่านประมุขไว้ ต้องไม่มีใครกล้าหักหลังเผยความลับนี้ออกมาเลยใช่หรือไม่?”

“เช่นนั้น แม้กระทั่งซีหลิงและเป่ยซิ่วที่เป็นอาจารย์ของพวกเขายังไม่กล้าพูด ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าพวกนางจะอยู่ได้ถึงตอนนี้หรือ?” แม้กระทั่งเสี่ยวเฟิงได้รู้ความจริง นั่นมันก็เป็นแค่เรื่องที่คาดคิดไม่ถึง ไม่เช่นนั้นเขาก็คงจะปิดบังความจริงต่อไป

“นี่ถือว่าเป็นเรื่องที่แปลกใจ วันนี้หวงเย่กลับมาแล้ว พอเห็นคุณหนูก็พูดคำพูดแปลกๆออกมามากมาย ก็ไม่รู้ว่าทำไม ข้ากลับรู้สึกว่าเขาอยากจะพูดความลับนี้ออกมา”

นางก็แค่รู้สึกเท่านั้น เพราะว่านางก็ไม่ใช่หวงเย่ และไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรในใจ

หลังจากที่เย่นหลินได้ยิน เลยพยายามจะขัดกับความคิดของนาง

“นี่มันเป็นไปไม่ได้ เจ้าต้องคิดมากแน่ๆ ก่อนหน้านี้ท่านประมุขได้ส่งตัวเขาไปปกป้องอยู่เคียงข้างคุณผู้หญิง ถ้าตามด้วยนิสัยของเขาแล้ว เขาจะไม่ยอมเรื่องใดๆอย่างเด็ดขาดถ้าเขาไม่อยาก แต่ถ้าเขายอมรับแล้ว เขาก็จะกุมความลับไว้เป็นอย่างดี ถึงแม้ข้าจะไม่รู้ว่าหวงเย่จะคิดเยี่ยงไรตั้งแต่แรกเริ่ม แต่หลังๆที่เขาทำอะไรเพื่อคุณผู้หญิง ก็มักจะมาจากใจจริงของเขา เขาไม่มีทางจะทำร้ายนาง”

“ถึงแม้นี่จะไม่ผิด ก่อนหน้านี้เขาช่วยคุณหนูไว้เยอะมาก แต่วันนี้ข้ากลับรู้สึกแปลกใจจริงๆ” เสี่ยวเฟิงกลับรู้สึกสงสัยในใจ ตอนนี้เรื่องของคุณหนูมักจะทำให้นางรู้สึกคิดมาก

“นั้นสุดท้ายเขาพูดออกมาหรือยัง?”

“ไม่ได้พูด” ไม่เช่นนั้นตอนนี้ก็คงไม่สงบสุขได้เยี่ยงนี้

“นั้นก็คงไม่ใช่ หวงเย่เป็นคนที่ขี้เล่นมากๆ หรือว่าเขาอาจจะแค่แกล้งพวกเจ้า ไม่ต้องคิดมากน่ะ”

“แต่ว่า……เขากลับพนันกับคุณหนูว่าตอนที่นางคลอดลูกออกมาแล้วจะไม่ยอมกลับตำหนักจิ๊วซากับท่านประมุขอย่างแน่นอน นี่ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องที่น่าแปลกหรือ? เจ้ารู้สึกว่ามันยังเป็นเรื่องที่น่าขบขันอีกหรือ?”

ทันใดนั้นเย่นหลินก็เงียบไป เหมือนกำลังพิจารณาคำพูดนี้ร้ายแรงมากเพียงใด ช่วงนี้พวกเขาได้ทำอะไรเกินขอบเขตหรือไม่

เสี่ยวเฟิงก็พูดขึ้น “ตอนนี้คุณหนูตั้งครรภ์อย่างลำบากเยี่ยงนั้น ยังอุ้มลูกของท่านประมุข คนทั้งหมดทั้งมวลต่างก็ดูแลนางอย่างตื่นเต้น กลัวว่านางจะเกิดอันตราย แต่ตอนนี้หวงเย่กลับพูดอะไรเยี่ยงนี้ออกมา ไม่กลัวว่าคุณหนูจะรู้สึกแย่ที่เขาทำเยี่ยงนี้หรือ?”