ตอนที่ 476 ริเริ่มของการปฏิยุทธ์

ตอนที่ 476 ริเริ่มของการปฏิยุทธ์

“ทำไมถึงเริ่มคิดมากขึ้นมาอีกแล้ว กังวลมากไปก็ไม่ดีต่อลูกในท้อง หชู่ถันก็เคยบอกไว้ว่า นี้คืออาการวิตกกังวลของคนก่อนคลอด จะต้องทำใจให้สบายเข้าไว้”

จริงๆหน่ะหรอ..... ที่นางคิดมากไปเอง?

ใช่อยู่ที่นางในตอนนี้มีความสุขดี และไม่อยากให้ความไม่สบายใจของนางเองไปทำร้ายคนรอบข้างที่นางห่วงใย

นางค่อยๆเขย่าหัวตอบรับ “อืม ข้าเข้าใจแล้ว”

แต่ในใจที่มีความกังวลนั้นก็ยังไม่หายไปหมด

สำหรับนางแล้ว ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดคือคลอดลูก ส่วนเรื่องอื่นนางพยายามบอกตัวเองไม่ให้ไปคิด

…….

หลังจากที่เชียนแย่ซิ้วกลับไป ก็เข้าไปในห้องหนังสือ

ในขณะที่เขาเพิ่งนั่งลง มีเงาของชุดดำสวมหน้ากากโผล่มาข้างหน้าเขา คุกเข่าลงและทำความเคารพ

“ข้าน้อยขอคาราวะ ท่านประมุข”

“จิ๋วเฉิง ข้าจะให้เจ้าไปสืบเรื่องหนึ่ง” เชียนซิ้วแย่โยนป้ายคำสั่งลับให้เขา

ชายชุดดำสวมหน้ากากนั้นยื่นมือไปรับป้ายคำสั่งลับไว้ ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจอย่างเห็นได้ชัด

ที่ผ่านมาเรื่องนี้จะต้องเป็นหน้าที่ของโย่วหซ่อที่ร้องรับผิดชอบ เขาและคนอื่นๆได้รับคำสั่งให้หลบซ่อนตัวไว้ เป็นคนตำหนักจิ๊วซาที่ไม่มีใครรู้ตัวตน แต่ในวันนี้ท่านเรียกข้าน้อยมา ต้องเป็นเพราะท่านไม่ไว้ใจโย่วหซ่อ?

เขาพูดด้วยความเย็นชา: “นอกจากตัวเอง ข้าไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น”

“ไม่สิ ต้องพูดว่า นอกจากนาง แม้แต่ตัวท่านเองท่านยังไม่เชื่อใจตัวเอง ไม่อย่างนั้นท่านคงไม่ให้ข้าน้อยไปตรวจสอบเรื่องปีนั้น ตัวท่านเองทั้งๆที่เชื่อในคำพูดของคุณหมอหลี่ ก็ยังให้ข้าน้อยไปสืบเรื่อง20ปีก่อนเป่ยชิ่วกับซีหลิงได้เกี่ยวข้องหรือสมรู้ร่วมคิดในเหตุการณ์ครั้งนั้นหรือไม่ ไม่น่าหล่ะพวกเขาถึงได้ระวังท่านเป็นอย่างมาก”

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระนี้สักที !”

“ข้าน้อยอยากจะขอถามอีกสักคำถามหนึ่งได้หรือไม่ขอรับ ว่าท่านเริ่มสงสัยโย่วหซ่อตั้งแต่เมื่อไหร่ ขนาดหชู่ถันที่รู้จักเขาดีมากที่สุดยังดูไม่ออกว่าเขาได้เปลี่ยนไปขนาดไหน ท่านประมุขมีข้อสังเกตยังไงหรอขอรับ?”

“เพราะว่า....” เขามองไปในตาเขา พูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ข้าไม่เคยสงสัยในการตัดสินใจของตัวเอง”

ก่อนหน้านั้น เขาสั่งให้หชู่ถันและหวงเย่ไปตรวจสอบตัวตนของไป๋หลิงกวง แต่ว่าสุดท้าย คำตอบของพวกเขาทั้งสองคนก็ไม่พบปัญหาแต่อย่างใด

ต่อมาเขาได้ถามหชู่ถัน ก่อนที่หชู่ถันไปถึงหวงเย่ก็อยู่ที่นั่นแล้ว และคำตอบที่พวกเขาให้เขาก็มาจากบทสรุปจากหวงเย่

หชู่ถันเป็นคนที่ละเอียดอ่อนมาโดยตลอด และหวงเย่ก็ไม่น่าจะไร้เหตุผลเช่นนี้ เชียนแย่ซิ้วรู้จักพวกเขาเป็นอย่างดี

ไป๋หลิงกวงเคยกล่าวว่าซีหลิงช่างรู้จักการหลอกใช้ใจคน อย่างงั้นก็จะสามารถพูดได้ว่าเชียนแย่ซิ้วสามารถมองทะลุใจคนได้

“เหอะเหอะ.....นี่มันน่าสนุกจริงๆ สิงโตที่หลับใหลอยู่กำลังจะตื่นแล้ว ถ้าหากคนพวกนั้นรู้ผลลัพธ์ของพวกที่ต่อต้านท่าน พวกเขาคงกลัวจนตัวสั่น?”

จิ๋วเฉิงรับคำสั่งลับแล้วหลังจากนั้นมีเสียงหัวเราะเบาๆออกมา เพียงแค่เสี้ยววินาทีเขาก็หายไปจากห้องนี้

ห้องหนังสือนี้ก็เหลือแค่เชียนแย่ซิ้วเพียงผู้เดียว

เขายื่นมือไปเปิดหน้าต่างเบาๆ และมองไปข้างนอกที่เต็มไปด้วยดอกไม้กำลังโรยรา

ความจริงนี้ มันสายมากแล้วจริงๆที่เขาเพิ่งรู้ เพียงแค่....ยังไม่ทันที่จะตอบแทนอะไรเลย

แต่ก่อนนี้เขาทำเพื่อที่จะแก้แค้น แต่หนังจากพบจดหมายที่ทิ้งไว้หลังตายนั้น มันลบความแค้นทุกอย่างไปหมด