ตอนที่ 477 ศัตรูที่แท้จริง

ที่ผาตวั้นโทวนั้น มันเป็นการต่อสู้กองกำลังของทั้งสองพรรคแล้ว

ชายรูปงามสวมชุดขาวดูมีสง่ายืนอยู่ที่นั่น ถึงแม้ว่าจะมีคนเดียว แต่แรงพลังอำนาจจากตัวเขาปกคลุมไปทั่วพื้นที่

ตรงหน้าเขา มีชายสองคนยืนอยู่และกำลังมองเขาด้วยสายตาที่เย็นๆและในสายตานั้นเต็มไปด้วยความกลัว

“ในที่สุดก็มาถึงวันนี้ ซิ้วเอ่อ เจ้าแน่ใจนะว่าจะเป็นศัตรูกับข้านั้นหรือ? อย่าลืมนะว่าพวกข้าเป็นคนที่อุ้มเจ้าออกมาจากกองคนตายนั้น ไม่เช่นนั้นเจ้ายังจะมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้และเป็นได้อย่างทุกวันนี้งั้นรื้อ?”

เชียนแย่ซิ้วมองด้วยสายตาอันเย็นเฉียบของเขา “งั้นเจ้าลองบอกข้าสิว่าคนตายเหล่านั้นตายเยี่ยงไร? แล้วที่พวกเจ้าช่วยข้า แท้จริงแล้วเพื่ออะไรกัน?”

ซีหลิงสีหน้าเปลี่ยนทันที ในใจเต็มไปด้วยความตกใจและสงสัย เขารู้อะไรมามากน้อยเพียงใดกัน?

“ทำไม พูดไม่ออกแล้วรื้อ? งั้นก็ให้ข้ามาบอกพวกเจ้าเอง คนพวกนั้นพวกเจ้านี่แหละเป็นคนฆ่า ก่อนหน้านี้พวกเจ้าก็คิดจะฆ่าข้าเพื่อปิดปาก แต่ไม่อยากให้จางโม่เย้นมาช่วยข้าออกไป พวกเจ้าเลยเปลี่ยนความคิดไม่ฆ่าข้า แล้วพวกเจ้าจะจัดการกับคนที่มาขวางทางพวกเจ้าอย่างไรหล่ะ? ทั้งที่สามารถฆ่าเลยตอนนั้นจะได้จบจบกันไป แต่ถ้าหากช่วยมันไว้แล้วเลี้ยงเติบใหญ่มาเป็นอาวุธรับใช้พวกเจ้าดีๆนี่เอง เพื่อที่วันหนึ่งมันจะได้ไปแก้แค้นฆ่าล้างคนที่มีพระคุณ ฆ่าล้างแค้นทั้งโลกนี้?”

เมื่อเชียนแย่ซิ้วเปิดโปงความลับทุเรศๆของพวกมันแล้ว ครานั้นซีหลิงไม่กล้าสบตาเขาเลย

ไม่ เป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว นี่เขารู้เรื่องพวกนี้ได้เยี่ยงไรกัน?

นางคิดว่าเพียงแค่นางเก็บความลับนี้ไว้ดีๆ แม้แต่ตัวนางเองยังเกือบลมความลับนี้ไปแล้ว แต่เขากลับเล่าเรื่องนี้ออกมาได้ถี่ถ้วน เขายังเป็นคนอยู่หรือ?

“นิทานเรื่องนี้ฟังแล้วรู้สึกแปลกจริงๆ ทำไมข้าไม่รู้มาก่อนเลยนะ ซิ้วเอ๋อว่าเจ้าก็ชอบเล่านิทานเหมือนกันหน่ะ?”

ทีแรกทั้งสองเพียงแต่รบกันไปมาแบบไม่มีใครได้หรือเสียแต่อย่างใด แต่ว่าซีหลิงไม่อยากพูดเรื่องนั้นขึ้นมา ก็เปรียบดั่งคำที่ว่าไม่อยากจะเจาะรูทำลายหน้าต่างกระดาษทั้งที่มองเห็นแล้วว่าหลังหน้าต่างนั้นมีอะไร

แต่ทว่าจะไม่ยอมกันอยู่อย่างนี้ สู้ไปก็ไม่ใช่ว่านางจะแพ้ แต่นางไม่อยากให้มีความสูญเสียเกิดขึ้นมาก

คนอย่างนางจะชอบสูญเสียให้น้อยที่สุดเพื่อแลกได้ผลประโยชน์ที่มากที่สุด

แต่ว่าสู้กันครั้งนี้ ดูเหมือนว่าอยู่เหนือเกินการควบคุมของนางแล้ว

“พวกเจ้าลงทุนวางแผนนี้มา20กว่าปีก่อนเพื่อที่จะให้เป็นแบบนี้ แต่ยังอยากให้ข้าเป็นหมากตัวหนึ่งในแผนของพวกเจ้า ในตอนนั้นยังกล้าทำ มาตอนนี้ทำไมไม่กล้ารับหล่ะ?

เป่ยชิ่วไม่เหมือนซีหลิงที่ทนไหวที่เขากล่าวได้ อารมณ์เขาระเบิดออกมา

“เห็นเจ้าเป็นหมากในเกมส์แล้วจะทำไมหรือ ตอนนั้นที่พวกข้าเก็บเจ้าเอาไว้ ดังนั้นข้าจะมาเอาชีวิตเจ้าไปเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ในวันนี้เจ้ากล้ามาทรยศพวกข้า เอาชีวิตเจ้ามาชดใช้”

“ศิษย์พี่!”ซีหลิงกระวนกระวาย เขาทำไมยอมรับตรงๆกันหล่ะ

“ศิษย์น้อง ถึงข้าจะไม่พูด ไอตัวแสบนี้ก็สืบมาทุกอย่างชัดแจ้งแล้วหล่ะ ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าเขามาหาพวกข้าวันนี้เพื่ออะไรกัน พวกเราเลี้ยงเจ้ามา20กว่าปีแต่สุดท้ายกลับกลายเป็นหมาลอบกัด งั้นวันนี้มาให้ข้าชำระล้างศิษย์”

เรื่องมาถึงตอนนี้ ซีหลิงก็หลอกต่อไปไม่ไหวแล้วเลยเผยธาตุแท้ออกมา

ความคิดเห็น