ตอนที่ 479 เขาไม่ใช่หวงเย่

ตอนที่ 479 เขาไม่ใช่หวงเย่

จางยวี่โหร่วหลับแบบสะลึมสะลือ ราวกับนางรู้สึกว่า มีคนพูดบางอย่างกับนาง เสียงนั้นช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

ราวกับว่าเขาได้บอกกล่าวเรื่องสำคัญบางอย่าง เขาให้นางรอเขากลับ จะอยู่เคียงข้างนางก่อนที่นางจะคลอด ถึงเวลานั้นเขาก็จะจบสิ้นเรื่องทุกอย่าง

นางลืมตาครึ่งหนึ่ง รู้สึกตัวเองสะลึมสะลือ ความคิดเหมือนจะเลือนราง

"น้ำ......" นางคอแห้งมาก นางกระหายน้ำอย่างมาก

หงหยิงและหลันโข้น่าจะอยู่ข้างนอกนะ นางเรียกหนึ่งครั้งพวกนางก็น่าจะได้ยิน

หลังจากรอสักครู่ นางก็ได้ยินเสียงเบาๆที่มาจากข้างๆเตียง หลังจากนั้นทันทีร่างกายนางก็ถูกพยุงขึ้นมาทันที น้ำที่หวานเย็นชุ่มคอก็ได้ถูกป้อนใส่ในปากนาง

จางยวี่โหร่วนางได้กระหายน้ำอย่างโหดแท้ นางได้หยิบแก้วน้ำนั้นขึ้นมาดื่มน้ำให้หมดในทันที

พอน้ำได้เข้าปาก นางก็เริ่มตื่นขึ้นมาแล้ว เวลานั้น นางรู้สึกมีอะไรผิดสังเกต

นางใกล้จะคลอดกำเนิดบุตรแล้ว ร่างกายนางหักโหมและหนักมาก เมื่อก่อนหงยวนกับหลันโข้ต้องใช้แรงอย่างมากถึงจะพยุงนางลุกขึ้นมาได้ ถ้าหากเป็นเสี่ยวเฟิงไม่สามารถพยุงนางได้เลย

แต่ว่าเมื่อสักครู่คนคนนั้น เหมือนได้เเบกก้อนสำลีอันเบาบาง และได้พยุงอุ้มนางขึ้นมาทันที

นางลืมตาขึ้นมา ก็ได้เห็นหน้าตาที่สักสวยราวกับนางปีศาจ ตานางได้สว่างทันที หลังจากได้สบสายตาอันน่ากลัว

ใช่หวงเย่

ถึงแม้จะเป็นห่วงเย่ นางก็ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงรู้สึกว่านางหวาดกลัว

นานมากแล้วที่นางไม่ได้เจอเขาแล้ว เมื่อก่อนได้พบเจอกับเขาทุกครั้ง เขาก็จะพูดจาอะไรแปลกๆ ทำให้นางไม่สบายใจ

เจอกันครั้งสุดท้าย ก็คือสองเดือนที่แล้ว เขากับนางได้พนันกันเรื่องหนึ่ง

ถึงแม้นางจะพยายามบอกกับตัวเองว่าอย่าไปใส่ใจเลย แต่เรื่องนี้ก็ได้ทำให้นางไม่สบายใจมาสักระยะหนึ่งแล้ว

ตอนนี้หวงเย่ได้ปรากฏตัวต่อหน้านาง นางไม่ทันได้ตั้งตัว นางตกใจอย่างมาก

"ทำไมถึงเป็นเจ้า หงยิงกับหลันโข้พวกนางหล่ะ?"

ที่นี่เป็นห้องนอนนางนะ ถึงแม้จะเป็นกลางวัน แต่เขาเข้ามาโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง เกรงว่าจะไม่ถูกกาลเทศะ

แม้แต่หชู่ถันเข้ามาจับชีพจรให้นางทุกครั้ง ก็จะต้องเคาะประตูก่อนทุกครั้ง

"ไม่รู้ ตอนที่ข้าเข้ามา ก็ไม่เจอพวกนางแล้ว"

ในใจของจางยวี่โหร่วยิ่งไม่สบายใจนัก เป็นไปได้เช่นไร พวกนางจะต้องอยู่เฝ้าประตูข้างนอกตลอดไม่ใช่รึ ยิ่งเป็นช่วงระยะเวลานี้ ไม่รู้ว่านางจะคลอดกำเนิดเมื่อไหร่ แม้แต่กลางคืนพวกนางก็จะเฝ้าอยู่ที่นี่

หงยิงและหลันโข้ไม่อยู่ รอบๆข้างช่างเงียบสงบ มีแต่หวงเย่ที่อยู่ข้างกายนาง ในใจนางช่างกังวลนัก

"งั้น...... เจ้าไปตามหาพวกนางดูได้ไหม หรือไม่ตามเสี่ยวเฟิงมาก็ได้"

จางยวี่โหร่วไม่มีหนทางแล้ว จึงได้แต่ขอร้องอย่างอ่อนโยน

"เจ้าอยากให้ข้าทำอะไร ข้าก็จะทำให้เจ้าได้ หรือเจ้าไม่ไว้ใจข้า หรือว่าเจ้าไม่อยากเห็นหน้าข้า?"

ในใจจางยวี่โหร่วสะดุ้งตกใจไปสักครู่หนึ่ง แล้วรีบส่ายหัว "ไม่ใช่เช่นนั้น ทำไมเจ้าพูดเช่นนี้"

หน้าตาที่สักสวยก็ได้ยิ้มออกมา ทั้งๆที่ก็เหมือนแต่ก่อน แต่ทำให้คนเหมือนรู้สึกแปลกไป

หากเป็นเช่นนี้ งั้นให้ข้าดูแลเจ้าอยู่ที่นี่เถอะ หากเจ้ามีอะไรให้ช่วย สามารถบอกกับข้าได้เลย