ตอนที่ 480 จิตใจโหดเหี้ยม

ตอนที่ 480 จิตใจโหดเหี้ยม

"ทำไมเจ้ากลัวเขารู้รึ? ต่อให้เขารู้แล้วจะทำไม เจ้าคิดว่าเขาจะโกรธรึ นี่ดูถูกข้าชัดๆ คิดว่าข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขางั้นรึ?"

แม้แต่ฝันจางยวี่โหร่วก็ไม่เคยคิดมาก่อน จะมีสักวันที่หวงเย่จะกลายเป็นแบบนี้

ตอนนี้นางไม่รู้ต้องทำตัวเช่นไร มีใครบ้างสามารถทำให้นางสมองปรอดโปร่งบ้าง

"หวงเย่ เจ้าพูดเช่นนี้ได้เช่นไร เจ้าขาวเห็นเจ้าเป็นพี่น้องมาตลอด หลายปีมานี้เจ้าอยู่ข้างกายเขาตลอด เขาดีกับเจ้าอย่างไรเจ้าน่าจะรู้ดีที่สุด เจ้าจะไม่นึกถึงความเป็นพี่น้องเลยรึ?"

"พี่น้องหรือ? ฮือ......มันช่างน่าขำ เขาเป็นเจ้านายที่อยู่บนเบื้องสูง ส่วนข้าเป็นแค่ลูกน้องเขาเท่านั้น ตั้งแต่เล็กจนโตเขาได้ดีกว่าข้าทุกอย่าง แม้แต่พลังกำในเข้าก็เก่งกว่าข้าเป็นร้อยเท่า ข้าช่างช้ำใจยิ่งนัก อย่างไรก็ช่างเถอะ ข้าไม่เคยคิดจะชิงดีชิงเด่นกับเขาเลย ตั้งแต่ข้าได้รู้จักกับเจ้า"จางยวี่โหร่ว" โบราณว่าสตรีงามย่อมเป็นภัย คำนี้ยังใช้ได้เสมอ ตั้งแต่เจ้าปรากฏตัว หลักการทุกอย่างของข้าก็ได้เปลี่ยนไปทุกอย่างอย่างสิ้นเชิง เจ้าว่าเจ้าควรจะรับผิดชอบทุกอย่างให้ถึงที่สุดไหม ?"

"ไม่ หวงเย่ ขอร้องเจ้าอย่าได้เป็นแบบนี้เลยได้ไหม? ข้าเห็นเจ้าเป็นแค่เพื่อน ทั้งข้าและเสี่ยวไป๋เห็นเจ้าเป็นคนสำคัญที่สุด เจ้าอย่าเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ได้ไหม ข้ารับไม่ได้ยิ่งนัก"

หน้าตาอันงดงามของหวงเย่ก็ได้ยิ้มออกมาแบบประชด "หน้าตาข้าตอนนี้ทำให้เจ้ารู้สึกรังเกียจนักใช่ไหม? แล้วหน้าตาสามีเจ้าหล่ะ เจ้าเคยรู้ไหมว่าดีกว่าข้าในเมื่อก่อนอย่างไร?"

"เจ้า...... นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" จางยวี่โหร่วได้แต่จ้องตา ในใจรู้สึกไม่ค่อยดีนัก

"จริงไปแล้ว ข้าก็ไม่อยากเล่าความจริงกับเจ้าหรอก แต่ว่าตอนนี้ข้าทนไม่ไหวแล้ว" เขาได้ใช้มือยกคางของนางขึ้นมา แล้วลูบหน้านางเบาๆ "ในโลกนี้ไม่ควรมีเรื่องไม่ยุติธรรมเกิดขึ้น ทำไมเขาได้ทำเรื่องชั่วช้าแค่เขาได้เปลี่ยนไปเป็นอีกคนก็สามารถอยู่ๆแผ่นดินนี้ และได้มาเป็นสามีอันเพอเฟกของเจ้า ส่วนข้าจึงได้มาตกอับเช่นนี้ แม้กระทั่งเจ้าก็ใช้สายตาที่คอยระแวงข้ามาดูข้า"

"หวงเย่ นี่เจ้าพูดอะไรกันแน่?" จางยวี่โหร่วได้สะบัดมือเขาทิ้งและตะโกนถามอย่างเสียงดัง

นางได้โกรธจริงไปแล้ว ต่อให้เขาชอบพูดล้อเล่นขนาดไหน ก็ไม่ควรทำให้นางตกใจเช่นนี้

"ไม่ช้านี้ เจ้าก็จะเข้าใจทุกอย่าง หลังจากเจ้าเข้าใจทุกอย่าง เจ้าก็จะไม่เกลียดข้าแล้ว ตรงกันข้ามเจ้ายังต้องขอบคุณข้า" เขาได้โยนหน้ากากหนึ่งออกมาต่อหน้านาง จางยวี่โหร่วได้แต่ก้มลงดูให้ชัดแล้ว ในใจหนักราวก้อนหิน ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ในใจก็ค่อยๆถูกเปิดเผย

"ทุกอย่างมันเกิดเมื่อไหร่ มันก็ควรจะจบเมื่อนั้น ความแค้นระหว่างเจ้ากับเขา ก็เกิดขึ้นกับหน้ากากนี้มิใช่รึ? งั้นให้ข้ามาเล่าเรื่องหน้ากากนี้ให้เจ้าฟังดีไหม เจ้าเป็นคนฉลาดและละเอียดอ่อนนัก เรื่องทุกอย่างเจ้าจะคอยระวังตลอด แต่กับคนข้างตัวเจ้าช่างละเลยนัก หันยี่ฉีเมื่อก่อน และเชียนแย่ซิ้วในตอนนี้ เจ้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด"

ในใจของจางยวี่โหร่วได้ตกใจไปสักพัก เชียนแย่ซิ้ว......หันยี่ฉีรึ

หันยี่ฉีได้ตายไปนานแล้วมิใช่รึ? ทำไมเขายังกล่าวถึงเขาอยู่ เขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่?

"ความจริงย่อมเป็นความเท็จ ความเท็จย่อมเป็นความจริง แท้จริงแล้วเจ้าไม่เคยคิดสงสัยเลย ถูกแล้ว......เขาดีกับเจ้าเช่นนี้ ช่วยชีวิตเจ้าตั้งหลายครั้ง ใครเล่าจะไปคิดสงสัยคนที่ยอมเสี่ยงชีวิตตนเองช่วยเจ้า ทั้งที่ทั้งสองไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าเลยสักนิด แต่เหตุใดเขากลับปรากฏตัวข้างกายเจ้า ไปยุ่งวุ่นวายกับเจ้า จากนั้นก็พัวพันกับเจ้า หรือว่าเจ้าไม่เคยสงสัยมาก่อนเลย?"

สมองของจางยวี่โหร่วที่คาดเดาอย่างใจกล้า แต่กลับถูกนางกดมันเอาไว้