ตอนที่ 481 ให้กำเนิด

ตอนที่ 481 ให้กำเนิด

เย่นอิ่งเดินขึ้นหน้ามาโดยตรง แววตาที่มองดูจางยวี่โหร่วเต็มไปด้วยความเกลียดชังแค้นเคืองและรังเกียจ

“ข้าติดตามอยู่ข้างกายประมุขมานานหลายปีขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าแล้ว เขาไหนเลยจะไร้น้ำใจกับข้าขนาดนั้น? แต่นั่นก็ไม่สำคัญหรอกความแค้นอันยิ่งใหญ่ของประมุขต้องแก้ เจ้าสำหรับเขาแล้วกล่าวไปแล้วได้สูญเสียคุณค่าทุกอย่างไปสิ้น ตอนนี้หนอนน่าสงสารตัวนั้นที่ถูกทิ้งคือเจ้า”

ไป๋หลิงกวงยิ้มเบา ๆ คราหนึ่ง แววตามองนางด้วยความสงสารทั้งเย็นชาไม่แยแส

“จางยวี่โหร่ว ข้าก็ได้เคยกล่าวไว้ว่าสิ่งที่เป็นของข้า เจ้าจะไม่มีวันชิงเอาไปได้ตลอดนิรันดร์”

พวกนาง...จางยวี่โหร่วมุดอยู่ในผ้าห่มบนเตียงอย่างแนบแน่น อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองหอบหายใจไม่ทันคำหนึ่ง บริเวณท้องเริ่มปวดราง ๆ

เย่นอิ่งเห็นบริเวณท้องของนางโป่งนูน ก้นบึ้งดวงตาฉายแววที่เต็มไปด้วยความอิจฉาอย่างลึก ๆ ปรารถนาจะฆ่านางโดยตรง แล้วฆ่าเด็กในท้องของนาง นางมีสิทธิอะไรที่จะให้กำเนิดลูกแก่ประมุข

เห็นรังสีสังหารที่แวบผ่านก้นบึ้งดวงตาของเย่นอิ่ง หวงเย่รีบใช้สายตาเย็นยะเยือกมองไปที่หล่อน

ถ้าหล่อนกล้าที่จะทำอะไรกับจางยวี่โหร่ว ถ้าเช่นนั้น เขาจะไม่ปล่อยหล่อนไว้เด็ดขาด

ดีนิ ในเมื่อหล่อนไม่สามารถลงมือ ถ้างั้นหล่อนได้แต่เพียงใช้ปากก็ได้นะ

“ก่อนนั้นรู้สึกว่าเจ้ายังพอมีความฉลาดเล็กน้อยบางส่วน แต่ตอนนี้ดูไปแล้วช่างไร้เดียงสาโง่งมจริง ๆ ในโลกนี้เป็นไปได้อย่างไรว่ามีคนเต็มใจที่จะยอมรับลูกของผู้ชายคนอื่น และเจ้าไม่ได้มีข้อสงสัยใด ๆ สักนิด เพราะว่า...นี่เดิมเป็นลูกของประมุข! หลังจากที่จางโม่เย้นเสียชีวิตเดิมเขาสามารถถอนตัวจากไปได้โดยตรง กลับไม่คิดว่าในเวลานี้เจ้าตั้งครรภ์แล้ว เขาอดไม่ได้ต้องกลับมาข้างกายเจ้าอีก เพื่อให้เจ้าสามารถให้กำเนิดเด็กอย่างปลอดภัย”

ร่างของจางยวี่โหร่วสั่นเล็กน้อยขึ้นมา ทั่วร่างเย็นยะเยือก รู้สึกท้องปวดเกร็งยิ่งมายิ่งชัดเจนขึ้น แต่นางกัดฟันแน่นปฏิเสธไม่ยอมส่งเสียงร้องสักครั้ง

ด้วยสัญชาตญาณนางไม่ควรเชื่อ แต่คำพูดของเย่นอิ่งราวกับดาบปานนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจนางแล้ว

เหตุผลที่เขากลับมาข้างกายนาง เพียงเพราะเด็กในท้องของนางจริงหรือ?

เมื่อหวงเย่บอกนาง เชียนแย่ซิ้วและหันยี่ฉีที่แท้เป็นแค่คน ๆ เดียว นางก็นับว่าเชื่อ แต่กลับไม่ได้เกิดความกระทบมากนัก

แต่เย่นอิ่งกลับโหดร้ายเกินไป จับบีบลึกเข้าไปตรงบริเวณที่เจ็บปวดในใจของนางโดยตรงลึก ทำให้นางรู้สึกว่าตนเองถูกกดขี่จนหายใจไม่ออก

พวกเขา...ล้วนเป็นปีศาจ พวกเขาทั้งหมดโหดร้ายมาก!

“ต่อให้เจ้ากำลังตั้งครรภ์แล้วจะเป็นอย่างไร นี่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของประมุข ต้องคลอดให้กำเนิดดี ๆ เป็นธรรมดา แต่เจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นแม่ของเด็ก ในไม่ช้าข้าและองค์หญิงหลิงกวงก็กำลังจะสมรสกับประมุข เจ้าวางใจ เด็กคนนี้เราจะช่วยเจ้าดูแลให้ดี”

พวกเขา กลับยังคิดชิงเอาลูกของนาง

ไม่ ไม่ มันเป็นลูกของนาง นางจะไม่ปล่อยให้ใครเอาเขาไป

ไม่ ไม่ได้ นี่เป็นลูกของนาง นางไม่สามารถให้ใครก็ตามชิงเอาเขาไปโดยเด็ดขาด

นางไม่สนว่าใครจะเป็นพ่อของเด็ก นางเพียงรู้ว่านี่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่นางอุ้มท้องมาสิบเดือน นางไม่สามารถสูญเสียเขาเด็ดขาด แม้ว่านางจะตาย

“สิ่งที่พวกเจ้าพูด...ข้าไม่เชื่อสักอักษรเดียว ข้าต้องการพบเขา ข้าสัญญากับเขาไว้ว่าจะรอเขากลับมา ต่อให้นี่ล้วนเป็นเรื่องจริง ข้าก็จะ...รอเขาบอกข้าด้วยปากของเขาเอง” เกือบทุกคำที่นางพูด ล้วนเกือบใช้แรงกายทั้งร่างไปจนสิ้น ใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ปฏิกิริยาเช่นนี้ของนาง เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องการที่จะเห็น

เดิมคิดว่าหลังจากที่จางยวี่โหร่วรู้เรื่องนี้ ต้องเกลียดเขาแน่นอน แค้นจนแทบจะกินเนื้อของเขาและดื่มโลหิตของเขา นางกลับยังกล่าวว่าคิดจะพบเขา

แน่นอน พวกเขาไม่สามารถปล่อยให้นางได้พบเขาอีกแล้วเด็ดขาด!

“เจ้ายังคู่ควรที่จะพบประมุขอีก? ช่างน่าขบขันจริง ๆ คลอดลูกในท้องเจ้าออกมาอย่างเชื่อฟัง ระหว่างเจ้ากับประมุขก็ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันอีก”

หล่อนได้เห็นสีหน้าบนใบหน้าของจางยวี่โหร่วซีดขาวและเจ็บปวด หัวใจส่วนลึกเต็มไปด้วยความสะใจแวบผ่านไป

ก็เช่นนี้ นางยิ่งเจ็บปวด ในใจหล่อนจึงยิ่งเกิดความสะใจ คิดถึงตนเองถูกทำลายวิทยายุทธ์ ยังมีแผลเป็นบนใบหน้าของไป๋หลิงกวง ทุกสิ่งทั้งหมดทั้งสิ้นทั้งปวงไม่ใช่ล้วนได้น้อมรับจากผู้หญิงคนนี้หรือ?

“พอได้แล้ว พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด”