ตอนที่ 482 ลอยล่องอยู่ในแม่น้ำ

ตอนที่ 482 ลอยล่องอยู่ในแม่น้ำ

เมื่อเย่นหลิงตื่นมาพบว่าตัวเองอยู่ในท้องเรือลำเล็กแคบลำหนึ่ง รอบด้านล้วนเป็นแม่น้ำที่กำลังไหลหลาก

นี่เป็นที่ไหน?

ใช่แล้วเสี่ยวเฟิง...

เขารีบลุกยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว ได้เห็นเสี่ยวเฟิงนอนอยู่ข้าง ๆ เขา เขารีบเอื้อมมือไปทดสอบจ่อจมูกของนางโล่งใจที่ได้เห็นใบหน้าของนางแดงชื้น

เพียงแต่ ทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่?

นวด ๆ ศีรษะที่ค่อนข้างปวดตื้อไปบ้าง ความทรงจำบางส่วนก่อนหมดสติได้ต่อว่าต่อขานในสมอง

...

เมื่อแรกที่เย่นอิ่งกลับมากับพวกเขาด้วยกัน ก็ได้จัดให้หล่อนอาศัยอยู่ในพระตำหนักอ๋องชิงผิน

ยังไง ๆ ก็ตอนนี้ที่นั่นได้กลายเป็นตำหนักร้างแห่งหนึ่ง ว่างก็ว่างอยู่

จู่ ๆ หล่อนเชิญพวกเขากลับไป ลงมือทำอาหารโต๊ะใหญ่เองคิดจะร่วมรับประทานกับพวกเขาด้วยกันสักมื้อ

ขณะรับประทานข้าว หล่อนเริ่มสำนึกผิดกลับใจต่อความผิดพลาดในเรื่องที่หล่อนได้ทำไปในก่อนหน้านี้ไม่หยุด ยังกล่าวว่าตอนนี้หล่อนมีเขาญาติเพียงหนึ่งเดียวคนนี้ หล่อนได้สูญเสียทุกอย่างไปหมดสิ้นแล้ว ไม่สามารถสูญเสียพี่ชายคนนี้ของหล่อนไปอีกแล้ว

สำหรับเรื่องของจางยวี่โหร่ว หล่อนได้ปล่อยวางแล้ว เพราะหัวใจของประมุขไม่ได้อยู่ที่ตัวหล่อน ต่อให้หล่อนทำมากขึ้นอีกก็ไร้ประโยชน์

หล่อนกล่าวว่ารู้สึกขอบคุณซาบซึ้งสำหรับการดูแลที่เขามีให้กับหล่อนมาตลอดในหลายปีนี้ที่ผ่านมา รวมทั้งให้อภัยอดทนในเรื่องที่หล่อนไร้เหตุผล ขณะนี้หล่อนยังอวยพรให้เขาและเสี่ยวเฟิงสามารถอยู่ด้วยกัน ยังเรียกเสี่ยวเฟิงเป็นพี่สะใภ้ในอนาคตอย่างสนิทสนม

พวกเขารู้สึกโล่งใจที่ได้ยินหล่อนพูดคำเหล่านี้ ก็ไม่ได้มีการป้องกันระวังอันใด

นี่ย่อมเป็นเพราะในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาเย่นอิ่งได้เปลี่ยนไปอย่างมากจริง ๆ คนก็เปลี่ยนเป็นไม่ได้ใจจืดใจดำอย่างที่เคยเป็น ดังนั้นพวกเขาจึงได้คลายความระแวดระวังต่อนางไป

จำได้ว่าก่อนที่จะหมดสติ หล่อนได้คารวะสุราจอกหนึ่งแก่พวกเขา หลังจากดื่มสุรานั้น เขาก็หมดสติไปแล้ว

เป็นเย่นอิ่ง! ทำไมนางถึงทำอะไรแบบนี้?

เวลานี้ ด้านข้างมีเสียงสะอื้นเสียงหนึ่งดังมา เสี่ยวเฟิงตื่นขึ้นมาแล้ว

“ที่นี่...คือที่ไหนน่ะ?” นางลืมตาขึ้นก็ได้เห็นความมืดไปทั่วตรงหน้า ถ้าไม่ใช่ได้เห็นเย่นหลิงอยู่ข้างกาย เกรงว่านางจะตกใจจนร้องลั่นออกมาแล้ว “ข้าก็ไม่รู้ ตื่นขึ้นมาก็ได้อยู่ที่นี่แล้ว”

เสี่ยวเฟิงนวดศีรษะ คิดไปค่อนวันสักพักแล้วจู่ ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเข้มงวดขึ้นมา

“เราไม่ใช่ถูกเย่นอิ่งเชิญไปกินข้าวหรือ หลังจากนั้นก็หมดสติไปแล้ว ต้องเป็นหล่อนทำอะไรต่อเราแน่นอน”

ในใจเย่นหลิงรู้สึกไม่ใช่รสชาติ เย่นอิ่งน่ะเย่นอิ่ง เจ้าสัญญาว่าจะไม่ทำให้พี่ชายผิดหวังอีก แต่ตอนนี้ที่แท้เจ้าหมายถึงอะไร?

เสี่ยวเฟิงรีบลุกขึ้นยืน สีหน้าตื่นตระหนกทั่วหน้าทั้งหมด

“แย่แล้ว ตอนนี้เป็นเวลาใดแล้ว เราผ่านไปกี่วันแล้ว? คุณหนูนางก็กำลังใกล้คลอดแล้ว ข้าต้องอยู่ข้างกายนางแน่ ๆน่ะ! เย่นอิ่งหล่อนที่แท้หมายความว่าอะไร อยู่ดี ๆ ทำไมต้องส่งเรามาที่นี่ นางไม่ควรคิดจะทำสิ่งที่ไม่พึงประสงค์ต่อคุณหนูน่ะ”

ตอนนี้เย่นหลิงถึงกับไม่มีพลังที่จะกล่าวแก้ตัวพูดอะไรเพื่อเย่นอิ่งแล้ว เพราะในใจเขาก็คิดอย่างนี้

ในขณะเดียวกัน ในใจเขาเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ ตอนนี้พวกเขาได้จากมาแล้ว นั่นประมุขด้านนั้น...

เสี่ยวเฟิงได้รีบเริ่มผลักเขาออกไป