ตอนที่ 483 พบกันบนเกาะร้าง

ตอนที่ 483 พบกันบนเกาะร้าง

ในสถานที่แปลก ๆ แบบนี้ สำหรับเสี่ยวเฟิงย่อมรู้สึกกลัวเป็นธรรมดา

นางเพียงจับเสื้อของเย่นหลิงที่อยู่ด้านข้างไว้แน่น จึงสามารถสัมผัสถึงความปลอดภัยบ้าง

“อย่ากลัว ข้าต้องปกป้องเจ้า” เขาจับมือนางไว้ โอบนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนของตน มองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง

กระบี่ยาวที่เอวออกจากฝัก ถ้าเวลานี้จู่ ๆ มีสัตว์ร้ายใด ๆ โผล่ออกมา เขาต้องตัดคอของมันโดยตรงทันที

รอบด้านเงียบจนน่ากลัว เพียงได้ยินเสียงลมข้างหู ฮู ๆ

กำลังเป็นฤดูกาลยามใบไม้ผลิอันยอดหนาวเย็น เสี่ยวเฟิงหนาวแข็งจนดวงหน้าใบน้อยซีดขาวไปทั่ว ร่างกายสั่นเทิ้มเล็กน้อย

เย่นหลิงมองดูนางด้วยรักถนอมเอื้อมมือออกไปแก้เสื้อคลุมของตนห่มใส่บนร่างนาง เขาเป็นผู้ชาย ต้องไม่สามารถให้ผู้หญิงของตนได้รับความคับข้องใจอันใด

ทันใดนั้น เขาก็ขยับหูไปข้าง ๆ มองไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวังทั่วหน้า

เมื่อครู่... ดูเหมือนเขาจะได้ยินเสียงคนกำลังไอ

แม้ว่ากดไว้ต่ำมาก แต่ความสัมผัสที่ว่องไวของเขาก็ยังรู้สึกถึงได้แล้ว

ที่นี่เป็นเกาะร้างที่โดดเดี่ยวเทียบไม่ได้แห่งหนึ่ง ถ้าไม่ได้เห็นเรือน้อยลำนั้นที่ด้านนอก เขาแทบจะไม่คิดว่าจะมีคนอาศัยอยู่ที่นี่

เขากุมกระบี่ในมือไว้แน่น เดินไปข้างหน้าทีละก้าว ๆ

ทันใดนั้น ผู้หญิงในชุดสีฟ้าคลุมหน้ามิดชิดก็เหินลงมาจากท้องฟ้า ไม่พูดจาอะไรก็ถือกระบี่แทงเข้ามาโดยตรง

เย่นหลิงผลักเสี่ยวเฟิงไปข้างหนึ่ง รีบต่อสู้โต้กลับทันที ทั้งสองต่อสู้พัวพันกันในที่หนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงในชุดสีฟ้าไม่ได้เป็นคู่ต่อสู้ของเย่นหลิง กระบวนท่าเดียวก็ถูกลมปราณกระบี่ของเขาคุกคามให้ร่อนลงจากกึ่งกลางเวหาโดยตรง

ขณะที่นางตกลงมา เสี่ยวเฟิงเห็นใบหน้าของนาง รีบตะโกนเสียงดัง

“หยุดต่อสู้แล้ว ไม่ต้องต่อสู้แล้ว นางเป็นหลันโข้”

อะไรนะ หลันโข้?

เย่นหลิงตกใจเล็กน้อย รีบเก็บกระบี่คืนแล้วทันที ค่อนข้างไม่เชื่อบ้าง

หลันโข้ก็จดจำพวกเขาได้แล้ว แสดงสีหน้าแปลกใจระคนตกใจอย่างหาที่ใดเสมอเหมือนได้ออกมาบนใบหน้า “ทำไมเป็นพวกเจ้า?”

“ปัญหานี้ ข้าก็คิดจะถามเจ้า เจ้ามาที่นี่ได้ยังไง?” เย่นหลิงใบหน้าเย็นชาทันที แต่น้ำเสียงกลับแฝงร่องรอยจนใจหมดหนทางเล็กน้อย

“ข้า...ข้าก็ไม่รู้ เมื่อข้าตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองกับทูตซ้ายหชู่อยู่ในเรือน้อยลำหนึ่ง ลอยตามน้ำก็ลอยมาจนถึงที่นี่แล้ว”

จุดนี้ สอดคล้องกับเหตุผลที่พวกเขาได้มากันอย่างน่าแปลก

“เจ้าว่าอะไร หชู่ถันก็อยู่ที่นี่ด้วย?” เย่นหลิงได้จับประเด็นสำคัญของคำพูดไว้ได้แล้ว

“ใช่ ทูตซ้ายหชู่ เขาได้รับบาดเจ็บแล้ว กำลังพักผ่อนในถ้ำด้านหน้า ข้ารู้สึกว่ามีคนเข้ามาในเกาะร้าง กลัวว่าจะมีอันตราย ก็ออกมาคิดที่จะขับไล่คนไป ไหนเลยคิดว่ากลับเป็นพวกเจ้า”

หลังจากเสี่ยวเฟิงได้ยินวาจาของหลันโข้ ในใจยิ่งรู้สึกกังวลร้อนใจมากถึงที่สุด

“เจ้าไม่ใช่อยู่ข้างกายคุณหนูดูแลนางหรือ? คุณหนูนางเป็นอย่างไรแล้ว?”

หลันโข้ส่ายศีรษะเล็กน้อย ใบหน้าฉายแววกังวลแวบผ่านไป

“ข้าไม่รู้ วันนั้นเดิมข้าคิดไปที่ห้องครัวยกซุปโสมของคุณผู้หญิงมา แต่กลับถูกคนโจมตีจากด้านหลัง หลังจากนั้นข้าก็เป็นลมไปแล้ว เมื่อตื่นขึ้นมาก็ได้อยู่ในเรือน้อยลำนั้นแล้ว”

“ถ้างั้นเจ้า ได้เห็นคนที่หลบโจมตีเจ้าคนนั้นว่าที่แท้เป็นใครไหม?”

สีหน้าหลันโข้ดูอึ้งไปแล้วเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้รีบตอบคำถามของนางทันที นอกจากพูดเบา ๆ ว่า “พวกเจ้าตามข้ามาก่อน ข้าจะพาพวกเจ้าไปพบทูตซ้ายหชู่”