ตอนที่ 484 เจตนาสังหาร

ตอนที่ 484 เจตนาสังหาร

หชู่ถันทั้งคนดูเหมือนหดหู่มาก ข่าวนี้สำหรับทุกคนไม่ว่าใครกล่าวไปแล้วยังไม่กระทบมหาศาลต่อเขาเช่นนี้

เขาหลับตาลง กล่าวอย่างปวดร้าวบ้าง “สายเกินไปแล้ว พวกเขาต้องได้ลงมือแล้วแน่ ๆ เป็นข้าไม่ดี กลับได้ละเลยทำผิดพลาดอย่างรุนแรงเช่นนี้ ต่อให้ได้กลับไปข้าก็ไม่มีหน้าที่จะพบประมุขอีกแล้ว”

“นี่เจ้าหมายถึงอะไรเหรอ?” เสี่ยวเฟิงมองเขาถามอย่างงง ๆ

คนที่ทำผิดเป็นหวงเย่ ทำไมเขากลับตำหนิตัวเองแบบนี้?

ถ้าเขารู้สึกว่าเขาไม่ได้ตระหนักถึงโฉมหน้าที่แท้จริงของหวงเย่แต่เนิ่น ๆ นี่ก็ยิ่งไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้แล้ว แม้แต่พวกเขาก็คาดไม่ถึงว่าหวงเย่กลับซ่อนได้ลึกมากขนาดนี้

“ก่อนประมุขจากไปเคยเตือนข้าไว้ ให้ข้าต้องปกป้องคุณผู้หญิง อีกทั้งระวังหวงเย่ แต่ข้ากลับไม่ได้ใส่ใจในเรื่องนี้ ตอนนี้พูดอะไรก็สายไปแล้ว ซีหลิงเป่ยชิ่วต้องควบคุมหวงเย่ไว้แน่ ๆ เขาลักพาตัวหลันโข้ ก็เพื่อชักนำให้ข้ามา เช่นนี้ข้างกายจางยวี่โหร่วก็ไม่มีคนคุ้มครองแล้ว”

ตอนนั้นเขาเพียงกังวลว่าหลันโข้จะอยู่ในอันตราย เพียงคิดว่าออกห่างไปชั่วครู่ไม่น่ามีปัญหาอะไร กลับไม่คิดว่าเกิดเรื่องแล้วจริง ๆ หวงเย่คืนรู้ว่าหลันโข้จึงเป็นจุดตายของเขา จงใจเลือกจุดที่อ่อนแอที่สุดในจิตใจของเขาลงมือ ถ้าจางยวี่โหร่วมีอะไรเกิดขึ้น เขาหมื่นตายก็ยากที่จะแก้ต่างในเรื่องนี้

เขากล่าวเช่นนี้ทันที คนอื่นก็อดไม่ได้ต่างเงียบกริบทั้งหมดแล้ว พวกเขากำลังคิดตรองความรุนแรงของเรื่องนี้

ครั้งนี้ ไม่มีใครสามารถรักษาสภาพจิตใจที่มองโลกในแง่ดีไว้ได้อีก มิฉะนั้นเป็นเพียงแค่หลอกตัวเองเท่านั้นแล้ว การวางหมากที่ร้ายกาจถ้วนถี่ละเอียดอีกทั้งอำมหิตชั่วร้ายปานนี้ ล้วนจับจุดอ่อนของแต่ละบุคคลไว้แล้วอย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้คนป้องกันอย่างไรก็มิสามารถป้องกันได้เลยพวกเขามัวแต่บ่นต่อว่าเย่นอิ่งและหวงเย่ กลับเกือบจะละเลยคนที่อยู่เบื้องหลังวางหมากที่แท้จริงแล้ว

เดิมพวกเขาทั้งหมดต่างรอคอยเด็กในท้องของจางยวี่โหร่วที่จะเกิดมามาก เย่นหลิงตั้งใจว่าหลังจากรอจนกว่าเรื่องนี้จบก็พาเสี่ยวเฟิงจากไป แต่สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ทำลายความสงบทั้งหมดแล้ว

“ข้าน่าจะรู้ว่าไม่ถูกต้องมานานแล้ว” การกล่าวโทษตนเองในใจหชู่ถันมิอาจแสดงออกด้วยวาจาได้ “ข้าไม่เพียงไม่ทำตามคำบัญชาของประมุขได้เสร็จสมบูรณ์ ในคืนวันอภิสมรสของประมุขวันนั้น อาจารย์เฒ่าทั้งสองจู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น หลังจากนั้นพวกเขาก็พาหวงเย่ไป ไร้ร่องรอยทั้งคืนจวบจนรุ่งอรุณมาถึง ในที่สุดเขาก็กลับมาแล้ว ถึงแม้ว่าดูไปแล้วไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ข้ากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างสลัว ๆ ถ้าเวลานั้นข้าสามารถไปดูสถานการณ์ของเขาดี ๆ สักคราทุกอย่างก็ไม่ถึงกับกลายเป็นแบบนี้แล้ว”

ยังมีในคืนนั้นประมุขได้ส่งเขาและหวงเย่ไปสืบค้นฐานะของไป๋หลิงกวงด้วยกัน ขณะเขาไปที่นั่น หวงเย่กลับปรากฏตัวขึ้นในที่นั่น

ในที่สุดเขาก็ไม่ได้ตรวจสอบเองว่าที่แท้ไป๋หลิงกวงใช่เป็นผู้หญิงลึกลับคนนั้นหรือไม่ ก็ถูกหวงเย่บังคับยัดปิดข้ามไป สองคนจากไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้คิด ๆ มีข้อสงสัยมากมายจริง ๆ เพียงแต่เขากลับไม่ได้มีเวลาที่จะได้ทันคิดมากมายขนาดนั้น ถ้าเขาสามารถให้ความสนใจมากขึ้นก็ดีแล้ว เขาไหนเลยยอมให้ตัวเองทำผิดพลาดร้ายแรงถึงแก่ชีวิตมากเช่นนั้นได้อย่างไรกันน่ะ?

เย่นหลิงพลันตื่นตัวขึ้นมา “เจ้าหมายถึง หวงเย่เขาไม่ได้ทรยศ เขาเพียงสูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้ว ตอนนี้ที่ทำทุกอย่างล้วนไม่ใช่เป็นความตั้งใจเดิมของเขา?”

เสี่ยวเฟิงก็หูตั้งขึ้นมาฟังด้วย นางและหวงเย่รู้จักกันมานานแล้ว นางก็ไม่ยินดีที่จะเชื่อว่าหวงเย่จะเป็นคนประเภทนั้นน่ะ

“ใช่! ข้าสามารถรับประกันด้วยบุคลิกภาพ ต่อให้ตายหวงเย่ก็ไม่ทำเรื่องที่ทำร้ายเราออกมาอย่างเด็ดขาด ตอนนี้เขาต้องควบคุมตัวเองไม่ได้แน่ ๆ เขาลักพาตัวหลันโข้แล้ว เมื่อข้าไปช่วย เขาลงมือต่อข้าแล้ว แต่ข้ากลับสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ส่งผ่านมาในก้นบึ้งดวงตาของเขา หลังจากนั้นข้าคิดว่าตนเองกำลังจะตายในมือของเขาแน่ ๆ แต่ไม่คิดว่าเขาเพียงทำร้ายข้าบาดเจ็บแล้วเท่านั้น ปล่อยพวกเราจากไป ถ้าเขาเป็นคนเลือดเย็นจริง ๆ แล้ว เขาจะทำอย่างนั้นอีกได้ยังไง? เพียงแต่ข้าไม่สามารถจินตนาการได้ว่าพวกเขาใช้วิธีใดควบคุมหวงเย่แล้ว นี่ก็ไม่น่ากลัวเกินไปแล้ว”

เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการใช้ยาวิชาพิษและวิชาไสยเวทย์กู่ทุกชนิด กลับไม่คิดว่ามียาใดที่สามารถเปลี่ยนแปลงคนคนหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์

สีหน้าเย่นหลิงอดไม่ได้ที่จะหนักหน่วงขึ้นมา ถ้าลำพังเพียงหวงเย่ เย่นอิ่งนั่นยังพอกล่าว แต่ถ้าบวกกับซีหลิงเป่ยชิ่ว

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทั่วตัวเย็นยะเยือก ขอเพียงเมื่อคิดถึงสองคนนั้นปุ๊บ

หรือว่า...แม้แต่เย่นอิ่งก็อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเขาแล้วหรือ?

หรือพูดได้ว่า หล่อนกำลังคิดยืมแผนการชั่วร้ายของซีหลิงตอบสนองวัตถุประสงค์ของหล่อนอย่างพึงพอใจ ถ้าเป็นไปได้ เขากลับยอมเป็นคนประเภทแรก

“ทำอย่างไรดีน่ะ ที่แท้เราสามารถออกไปจากที่ผีห่านี้ได้อย่างไร คุณหนูนาง...เกิดเรื่องขึ้นแล้ว?” เสี่ยวเฟิงทั้งคนตกอยู่ในความตื่นตระหนกอย่างรุนแรง วิญญาณทั้งหกทำอะไรไม่ถูก ยืนนั่งไม่เป็นสุข