ตอนที่ 490 ตกตายไปตามกัน

ตอนที่ 490 ตกตายไปตามกัน

“งั้นก็...ให้ทุกอย่างจบลงเถิด” สายตาของเขากลายเป็นคมกริบขึ้นมาแล้ว หลังจากนั้นเดินไปหานางด้วยใบหน้าที่สงบ

“หวงเย่ เด็กยังอยู่ในมือของนาง นางจะทำร้ายเด็กแล้ว” เชียนแย่ซิ้วรีบคิดจะรั้งเขาไว้ ตอนนี้เด็กเป็นเพียงสิ่งเดียวที่นางจะจับเป็นจุดอ่อนไว้ได้ถ้าผลีผลามวิ่งดาหน้าเข้าไป ผลบั้นปลายแทบไม่อาจคิดจินตนาการได้

แต่ยันกันแบบนี้ต่อไป ก็จะทำอย่างไรกันได้อีก?

หวงเย่หันศีรษะไปมองเขาอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง แววตาแฝงความเคร่งขรึมและลึกซึ้ง “เชื่อข้า!”

เชียนแย่ซิ้วยังอ่านเขาไม่เข้าใจสักนิด ก็เห็นเขาเหินบินตรงไปทางซีหลิง

ตอนนี้ซีหลิงได้รับบาดเจ็บสาหัส ได้มาถึงเกาทัณฑ์น้าวแข็งในช่วงปลาย เห็นหวงเย่ดาหน้าเข้ามา นางแค่คิดต่อให้นางตาย นางจะไม่ปล่อยให้พวกเขาภูมิใจเด็ดขาด

แววตานางสะท้านคราเดียว เด็กนั่นก็ตกจากมือของนางไป

“ไม่นะ!” เชียนแย่ซิ้วดวงตาสีแดงคำรามเสียงดังครั้งหนึ่ง เงาร่างสีขาวพุ่งออกไปดุจลูกศรหลุดออกจากสายเกาทัณฑ์ปานนั้น พุ่งลงหน้าผาพร้อมกับห่มผ้าเล็ก ๆนั่น

“กลับมา” หวงเย่คิดพยายามหยุดรั้งไว้ แต่เพียงทันจับชายเสื้อมุมหนึ่งของเขาเท่านั้น

ถ้าเชียนแย่ซิ้วสามารถมองดูไปเบื้องล่างแล้ว ก็สามารถได้เห็นห่อผ้านั้นได้คลี่กระจาย นั่นเป็นเพียงผ้าห่มผืนหนึ่งเท่านั้น ข้างใน ไม่มีอะไรเลย!

เสื้อผ้านั้นก็ฉีกขาดออกเป็นชิ้น ๆ อย่างรวดเร็ว เชียนแย่ซิ้วตกลงไปแล้ว หวงเย่ก็กระโดดตามเขาลงไปด้วย ก่อนที่เขาจะลงไป ไม่ลืมซัดโจมตีใส่ซีหลิงอีกครั้ง เวลานี้เงาร่างนางแขวนอยู่บนหน้าผา แกว่งไปมา

นางเกาะยึดติดกับผนังหินไว้แน่น เส้นเอ็นบนหน้าผากโปนปูดออกมา

นางอย่างไรก็ไม่เคยคิดว่าหวงเย่กลับโหดร้ายกับนางเช่นนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะแค้นชังนางเข้ากระดูกจริง ๆ

ก็กล่าวตรงหน้านี้ นางรู้สึกว่าในที่สุดตนเองได้ผลบั้นปลายตามที่นางต้องการแล้วจริง แต่กลับไม่ได้คาดหวังต้องจ่ายราคามากดังกล่าวขนาดนี้

นั่นไม่สำคัญอะไรอีก พวกเขาทั้งหมดต้องตายแล้ว นางกลับยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ ทุกคนที่ขวางหูขวางตาล้วนหายไปหมดแล้ว นางเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย ผู้ชนะที่ใหญ่ที่สุด

นางมิอาจตาย นางต้องขึ้นไป!

คาวหวานในท้องพลุ่งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง เลือดฝอยเป็นเส้นที่ริมฝีปากนางไม่หยุดไหลลงมา

นางปีนขึ้นข้างบนอย่างสุดชีวิตใช้พลังทั่วร่างทั้งหมด ถึงกับพยายามใช้การโคจรกำลังภายในเหินบินขึ้นไป แต่กลับพบว่าตนเองไม่มีพลังนั้นทั้งสิ้นเลย

ในขณะที่นางกำลังเหนื่อยล้าสิ้นเรี่ยวแรง เงาร่างสีขาวก็ปรากฏขึ้นต่อหน้านาง แววตาที่มองนางฉายแววสงสารปราดเดียว

“ต้องการความช่วยเหลือไหม?” บนใบหน้าเชียนหลิงหลินเผยความบริสุทธิ์ออกมา เหมือนเด็กที่ไม่รู้จักโลกคนหนึ่ง

ลักษณะของเขาสามารถหลอกคนอื่นได้ แต่ซีหลิงได้เลี้ยงดูเขามาแล้วยี่สิบกว่าปี สีหน้าเขาแบบนี้ย่อมชัดเจนมากยิ่งอีก ในใจนางเต็มไปด้วยความกังวลลึก ๆ กระแสหนึ่งพุ่งขึ้นมา

“หลินเอ๋อ เจ้า...เจ้าดึงข้าขึ้นไป ตอนนี้ทุกสิ่งล้วนจบแล้ว ตำหนักจิ๊วซาเป็นของเจ้าแล้วด้วย ให้เราแบ่งปันชื่นชมความสุขสุดท้ายนี้ด้วยกันเถิด”

เพื่อหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงใด ๆ นางรีบวางไพ่ที่อบอุ่นใบหนึ่งออกมา

แต่ในความเป็นจริงความคิดของเด็กคนนี้ นางไม่เคยมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งมาก่อน

เมื่อแรกพวกเขาสองพี่น้องต่างตกอยู่ในมือนาง ทำไมนางมุ่งเน้นเลือกเชียนแย่ซิ้วดูแลฟูมฟักอย่างมากมาย กลับให้เขาซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง นั่นก็คือเหตุผลนี้